"Η εκρηκτική νίκη της AfD στη Σαξονία-Άνχαλτ είναι ένα ιστορικό καμπανάκι για ολόκληρη την Ευρώπη.

Η εξέλιξη αυτή δεν εκπλήσσει, είχε περίπου προαναγγελθεί. 

Η επέλαση της ακροδεξιάς είναι αποτέλεσμα συγκεκριμένων πολιτικών επιλογών: χρόνια λιτότητας, ανασφάλειας, εγκατάλειψης ολόκληρων περιοχών και κοινωνικών ομάδων στην τύχη τους. Και μιας μεταναστευτικής πολιτικής που αποτέλεσε το καλύτερο λίπασμα για τον ρατσισμό της ακροδεξιάς. 

Εκεί ακριβώς που ο φιλελευθερισμός απέτυχε και η Αριστερά υποχώρησε, ο εθνολαϊκισμός βρήκε χώρο να μεγαλώσει.

Για την Αριστερά, η απάντηση στην άνοδο της Ακροδεξιάς δεν μπορεί να περιορίζεται στην άμυνα και την καταγγελία. Δεν αρκεί να ξορκίζεις το κακό και να λες τι δεν πρέπει να γίνει. Πρέπει να μπορείς να δείξεις τι μπορεί να γίνει διαφορετικά. Και να πείσεις ότι αναλαμβάνεις την ευθύνη να το κάνεις πράξη.

Με καθαρές θέσεις. Χωρίς στρογγυλέματα και χωρίς φόβο για σύγκρουση εκεί που απαιτείται. Σύγκρουση πολιτική αλλά και σύγκρουση ιδεολογική.

Γιατί το μεγάλο στοίχημα είναι να μην αφήνουμε την Ακροδεξιά να εμφανίζεται ως η μόνη δύναμη που μπορεί να δίνει απαντήσεις στα πραγματικά προβλήματα της κοινωνίας — έστω και επικίνδυνες απαντήσεις.

Και, πρωτίστως, χρειάζεται μια Αριστερά που να μπορεί να ενώσει. Να συσπειρώσει τις δυνάμεις της και να συναντήσει ευρύτερες προοδευτικές δυνάμεις.

Αυτό ισχύει και για την Ελλάδα. 

Η στρατηγική κρίση της Αριστεράς και της Κεντροαριστεράς δεν αντιμετωπίζεται με περιχαράκωση και μικρο-ανταγωνισμούς.

Δεν θα κουραστώ να μιλάω για την ανάγκη σύγκλισης, συμπόρευσης και ενότητας των ευρύτερων δυνατών δυνάμεων της πληθυντικής Αριστεράς.

Όχι με τη λογική του ελάχιστου κοινού παρονομαστή. 

Αλλά γύρω από ένα σαφές πολιτικό πρόγραμμα προστασίας και προοπτικής για την κοινωνική πλειοψηφία που θα δώσει την ελπίδα ότι υπάρχει πραγματική εναλλακτική — πριν η οργή και η ανασφάλεια μετατραπούν σε δύναμη της ακροδεξιάς.

Ο χρόνος δεν περισσεύει."