Υπάρχουν φορές που η υστεροβουλία του ενός, γίνεται πηγή ανάτασης για πολλούς και τότε τον χτυπάς στην πλάτη και λες , χαλάλι.

Η έκθεση Κιβωτός του Λόγου που ξετυλίγεται στο Μαυροκούτι του κυριλέ χορευταράδικου της Καλαμάτας τα σπάει.

Αποτελείται από έργα άνισα μεταξύ τους όμως το συνολικά αποδιδόμενο είναι το πρέπον.

Η επιμελήτρια της κ. Μπία Παπαδοπούλου δεν γνωρίζω αν είναι  Τοξότης στο ζώδιο πάντως πέτυχε κέντρο.

Ο πήχης μπήκε στο σωστό ύψος.

Δεν χρειάζεται να είσαι Σοτομαγιόρ ή Κονσταντίνοβα, Στεφανίδου ή Καραλής για να τον περάσεις αλλά πρέπει να προσπαθήσεις αρκετά. Δεν σου χαρίζεται.

 Η έκθεση θυμίζει σε εμάς τα παιδιά του μονοτονικού πως κάτι χάθηκε μαζί με την υπογεγραμμένη και την δασεία.

Με λόγια απλά κρεμασμένα σε σημαιάκια κι αλλά σαν ταυτότητες κορμών ώριμων ιδεών.

Μην μας ξεγελά η ταχύτητα, ο εύκολος δρόμος της οδηγεί σε χαντάκι.

Χαντάκι που αν το κοιτάξεις είτε από πιο κοντά είτε από πιο μακρυά θα δεις το λαρύγγι του αχαλίνωτου καπιταλισμού και τα δόντια του πολέμου.

Είναι σειρήνες αυτές που μας καλούν στο εύκολο κέρδος. Θα τους δώσουμε να παίξουν τις θεμελιακές μας αξίες στο Dow Jones και στον Nikkei;

Δεν είναι πρόοδος κάθε καρότο που μας πετάν και μας δένουν. Ας μην απεμπολούμε τις λέξεις,  να είμαστε συντηρητικοί όπου το διαλέγουμε και να ανοίγουμε τους προσωπικούς μας δρόμους με τα νύχια. Όχι με φουρνέλα.

Να είμαστε αισθαντικοί, να ακούμε και να διαβάζουμε σχολαστικά τις σιωπές. Τα κενά ανάμεσα στις λέξεις είναι φορές που γίνονται δυνατότερα, μετατρέπονται σε μαύρες τρύπες και  καταπίνουν κάθε ειπωμένο, γραμμένο, τυπωμένο. 

Πώς είναι το μαξιλάρι σου όταν έχεις γευτεί τον έρωτα και πώς όταν όχι; πώς όταν ονειρεύεσαι τον ερωτά σου; υπάρχει μαξιλαρομαντεία ή πρέπει να την ξεκινήσουμε;

Την έκθεση  στοιχειώνουν 2 δημιουργίες για την Μέση Ανατολή και την Παλαιστίνη.

Η (και) χρυσοκεντητή δημιουργία  του Κυριάκου Ζουρούδη  λειτουργεί σαν υπενθύμιση πως υπάρχουν χώματα στα οποία είμαστε θύτες, οδηγοί τεθωρακισμένου και πρέπει να  κατανοούμε πως η συμβολική βία εναντίον μας είναι εργαλείο αφύπνισης και όχι στόχος για οβίδες.

Στο έργο του Λαζόγκα ο θάνατος ερμηνεύει γιατί οι θηριωδίες που διαπράττουν οι Εβραίοι του Ισραήλ μας σοκάρουν και μας θυμώνουν πιότερο από άλλες. Δεν χρειάζεται παρά λίγα αριθμητικά  ψηφία. Για να τα κατανοήσεις όμως θα ψάξεις τον κώδικα τους  στο Άουσβιτς. Ο Λαός του Ολοκαυτώματος σε ηθική κρίση.

Αντισημίτη Λαζόγκα όταν ο Νετανιάχου πεθάνει θα σε ψάξει να σε κάνει ντα.   Εικάζω πως δεν θα συναντηθείτε.

Κι άλλα πολλά, κι άλλα πολλά που μας καλούνε να τα διερμηνεύσουμε.

Η χρήση του λόγου στην τέχνη ξεκάθαρα δεν καθαγιάζει.  Όσο καλύτερα την γνωρίζεις τόσο περισσότερο μαθαίνεις να αναγνωρίζεις την υπερβολή στην χρήση της, την ευκολατζίδικη μεταφορά, την μαστορική από την τέχνη. Αυτό, ίσως, είναι το ποιο εύστοχο της συγκεκριμένης έκθεσης για εμάς.

Πατεράκης Στέφανος