Στις 10.30 το πρωί, στο ναό της Αγίας Ειρήνης, στην οδό Αιόλου, θα πραγματοποιηθεί δέηση για τον Κολοκοτρώνη, ενώ ακολούθως θα γίνει κατάθεση στεφάνου στον έφιππο ανδριάντα του, στην οδό Σταδίου.

Στο ναό της Αγίας Ειρήνης, τον Φεβρουάριο του 1843 εψάλη η εξόδιος ακολουθία για τον Γέρο του Μοριά.

Η Οµοσπονδία καλεί όσους έχουν ρίζες από την Πελοπόννησο «να συµµετέχουν στην επιµνηµόσυνη δέηση και στην τιµητική κατάθεση στεφάνου, στις δύο εκδηλώσεις τιµής και µνήµης του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, τηρώντας όλα τα προβλεπόµενα και απαραίτητα υγιειονοµικά µέτρα».

Η Ομοσπονδία σημειώνει ότι “Ο Γέρος του Μοριά πέθανε στις 4 Φεβρουαρίου 1843 το πρωί, από εγκεφαλικό επεισόδιο. Κηδεύτηκε µε κάθε επισηµότητα στην Αθήνα µε χιλιάδες λαού να ακολουθεί την ποµπή από τις οδούς Ερµού και Αιόλου για να καταλήξει στον τότε Μητροπολιτικό Ναό της Αγίας Ειρήνης, όπου και τελέσθηκε η νεκρώσιµη ακολουθία. Χαρακτηριστικό είναι το γεγονός ότι στην «τιµητική φρουρά» ήταν όλοι οι εναποµείναντες εν ζωή συµπολεµιστές του, όπως οι Γεώργιος Κουντουριώτης, Τζαβέλας, ∆ηµήτρης Πλαπούτας, Ρήγας Παλαµήδης, Μακρυγιάννης, Γιατράκος, ∆εληγιάννης κ.ά. Στα πόδια του είχε εναποτεθεί µια τουρκική σηµαία για να συµβολίζει τις µεγάλες του νίκες επί των Οθωµανών καθόλη τη διάρκεια της Επανάστασης. Συντετριµµένοι παρακολούθησαν την τελετή οι δυο γιοι του «Γέρου του Μοριά», ο Γενναίος και ο Κολίνος που αναλύθηκαν σε λυγµούς τη στιγµή που εκφωνούνταν οι επικήδειοι λόγοι, ενώ ο δεύτερος έχασε και τις αισθήσεις του.

"Όταν αποφασήσαµε να κάµοµε την Επανάσταση, δεν εσυλογισθήκαµε, ούτε πόσοι είµεθα, ούτε πως δεν έχοµε άρµατα, ούτε ότι οι Τούρκοι εβαστούσαν τα κάστρα και τας πόλεις, ούτε κανένας φρόνιµος µας είπε: «Που πάτε εδώ να πολεµήσετε µε σιταροκάραβα βατσέλα;», αλλά, ως µία βροχή, έπεσε σε όλους µας η επιθυµία της ελευθερίας µας, και όλοι, και οι κληρικοί, και οι προεστοί, και οι καπεταναίοι, και οι πεπαιδευµένοι, και οι έµποροι, µικροί και µεγάλοι, όλοι εσυµφωνήσαµε εις αυτό το σκοπό και εκάµαµε την Επανάσταση”.