Η αισιοδοξία ήταν διάχυτη για την έκβαση του αποτελέσματος και μόνο οι διακοπές απασχολούσαν την ομήγυρη που αράδιαζε προορισμούς που σκόπευαν να επισκεφθούν. 

Άκουγε και αυτός απ’ τη θέση του και δεν μιλούσε. 

Αν και πάντα αγαπούσε τα ταξίδια, τα είχε δυστυχώς δραστικά περιορίσει πια. 

Όχι επειδή δεν ήθελε αλλά δεν μπορούσε. 

Δεν του το επέτρεπαν τα οικονομικά του, τα οποία είχαν συρρικνωθεί τον τελευταίο καιρό. 

Αυτή ήταν η μόνη αλήθεια την οποία και δεν μπορούσε να αποφύγει. 

Παρόλα αυτά δεν απογοητευόταν αφού είχε την υγεία του. 

Μπορούσε και νοερά να ταξιδεύει.

Υπήρχε και αυτός ο υπέροχος στίχος του τραγουδιού που του άρεσε: “Δεν έκανα ταξίδια μακρινά, ταξίδεψε η καρδιά κι’ αυτό μου φτάνει”. 

Δεν έφτανε βέβαια αλλά δεν είχε και καμία σημασία. 

Άλλωστε τα ταξίδια θα συνεχίζονταν όσο η καρδιά χτυπούσε και το μυαλό δεν κοιμόταν εγκαταλελειμμένο στην άγνοια και στην αδιαφορία. 

Θ.Π.