Η εικαστικός Σύλβια Γουηβέριου καθώς περπατούσε μόλις είχε ξημερώσει δεν έκρυβε τον ενθουσιασμό της. 

Πέρασε τα σπίτια των επιφανών συναδέλφων της Μόραλη, Νικολάου και συνέχισε ώσπου έφτασε ως το σημείο που είναι το σπίτι που κάποτε ανήκε στον Καζαντζάκη. 

Κοντά εκεί και το σπίτι του εικαστικού Τάκη Καλμούχου, που την έκθεση με έργα του και τίτλο “Από την Αλεξάνδρεια στην Αθήνα”, είχε δει στη Δημοτική Πινακοθήκη Αίγινας. 

Ήταν μια ενδιαφέρουσα έκθεση που συνέδεε τις δύο περιοχές, στις οποίες ο Καλμούχος είχε ζήσει και που και η ίδια γνώριζε καλά. 

Από την Αλεξάνδρεια είχε έντονες μνήμες όσες φορές βρέθηκε εκεί προσκεκλημένη του Βέρνερ Γιακαρλούτσι, συγγενή του Ριχάρδου και της Γώγας, ο οποίος δήλωνε ερωτευμένος μαζί της, όπως και ένθερμος λάτρης των εικαστικών δημιουργιών της. 

Αυτή τη φορά η Σύλβια έκανε την ίδια διαδρομή και σκεφτόταν την πρόταση που είχε δεχτεί από τους Λίντερμπεργκ, να δημιουργήσει μια εικαστική σύνθεση που θα αποτελούσε το σημείο αναφοράς στο συνέδριο για μια νέα φιλοσοφία περί οικονομίας, όπως τελικά είχε προσδιοριστεί να είναι ο τίτλος του συνεδρίου που οι Λίντερμπεργ είχαν αναλάβει με τη συνεργασία Γουηβέριων, Ανδρειώτη, Χανδρειώτη, Γιακαρλούτσι, με τους οποίους η σύγκρουση έμοιαζε αναπόφευκτη μετά τη λήξη του συνεδρίου, όπου και θα ολοκληρωνόταν η αναγκαιότητα της συνεργασία τους. 

Για το συνέδριο αυτό ο Κράους και ο Καρλ Φον Λίντερμπεργκ εμπιστεύτηκαν τη Σύλβια και ανέθεσαν στον Ρούντολφ να συνεννοηθεί μαζί της για τα περαιτέρω. 

-ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ-