Όχι όπως της Πάτμου πάντως, αλλά σε κάθε περίπτωση κάθε επίσκεψη στο νησί του Αργοσαρωνικού είναι αποκαλυπτική.

Και να ναι λοιπόν πάλι στην Αίγινα ο γράφων, όπως  κάθε φορά, σαν να ‘ναι η πρώτη αλλά δεν είναι και όμως μοιάζει σαν να είναι. 

Τόσο έντονη η χαρά του που βρίσκεται πάλι στο εξαίσιο νησί της Αίγινας. 

Στην Αίγινα λοιπον ο γράφων και η χαρά του δεν κρύβεται, όπως απροκάλυπτα εξομολογείται στη γραφή αυτή με έντονο ενθουσιασμό. 

Ο γράφων είναι στην Αίγινα λοιπόν και το επαναλαμβάνει και άνευ όρων και ορίων τη σεργιανίζει απ’ άκρη σ άκρη και αφήνεται στην εκθαμβωτική γοητεία της. 

Τόσο πολύ αφήνεται μάλιστα που νιώθει πως βρίσκεται σε ένα όνειρο και αυτή η αίσθηση δεν είναι τυχαία, κάποια σχέση έχει και με το πράσινο τομίδιο “Νότες Νούμερο 167”, που τον συντροφεύγει σε αυτό το ταξίδι για λόγους που θα εξηγηθούν στη συνέχεια της αφήγησης. 

Στις σελίδες του πράσινου τομιδίου βρίσκονται εκτενείς αναφορές στους Γουηβέριους, που εν μέρει προσδιορίζουν και την παρουσία τους στην υπό εξέλιξη αφήγηση, καθώς και η φαντασιακή τους σχέση με τη Αίγινα, που εκτείνεται και σε Στούπα και στην ευρύτερη περιοχή της Μάνης αλλά και στη Θεσσαλονίκη και στη Ζάκυνθο και αλλού.

Αυτά σκέφτεται ο γράφων καθώς περιδιαβαίνει το εξαίσιο νησί και χαιρετίζει γνώριμους παλαιώθεν και πρωτίστως τον Ιάσονα και τον Σώζοντα Γουηβέριο, στο Αρχοντικό των οποίων εντρυφεί στην αρχειοθήκη - βιβλιοθήκη που διαθέτουν, συνεχίζοντας τις έρευνές του για τον κωδικό - κώδικα ΑΕΙΜΠΡΕΧΟΝΤΑ και όχι μόνο, αφού η έρευνα γύρω απ’ όσα η λέξη αυτή περιέχει έχει ήδη ξεφύγει κατά πολύ και οι λόγοι είναι αρκετοί και ετερόκλητοι μεταξύ τους. 

Εν μέσω πολλαπλών σκέψεων ο γράφων κάνει για άλλη μια φορά τη διαδρομή από το αιγινήτικο λιμάνι προς την ακτή Τότη Χατζή και ύστερα επιστρέφοντας φτάνει ως την τοποθεσία “Πλακάκια” και στο σπίτι στο οποίο έζησε για 20 χρόνια ο Καζαντζάκης. 

Αφημένος στη σκέψη του βρίσκεται καθώς η αφήγηση ήδη εξελίσσεται και πέρα απ’ αυτόν.

-ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ-