Και βέβαια δεν είναι τυχαίο που ο Πλάτων δεν τον αναφέρει, ενώ κάνει μνεία σε όλους σχεδόν τους σημαντικούς στοχαστές της εποχής του.

Δικαιολογημένα λοιπόν ο Δημόκριτος το έφερε βαρέως αλλά ευτυχώς γι’ αυτόν τον δικαίωσαν οι αιώνες που ακολούθησαν και φυσικά και ο Μαρξ, που ως γνωστόν, τον επικαλείται με θαυμασμό στα γραπτά του.

Ο σύγχρονος πάντως Δημόκριτος Αιγινήτης Γουηβέριος, μόνο τη μοίρα του επικαλείται, αναστοχαζόμενος τις εποχές των αιώνων που μελέτησε πριν καταλήξει στην άποψη πως ο συνονόματός του υπήρξε μέγιστος φιλόσοφος. 

Ο Δημόκριτος Αιγινήτης, Κρίτος για τους πολύ κοντινούς του, θεωρούσε πως ως Γουηβέριος θα γινόταν ευρύτερα αποδεκτός από τους Λίντερμπεργκ, αλλά εκείνοι μέσω του Ρούντολφ τον παρέπεμψαν απαξιωτικά στους Γιακαρλούτσι και εκείνοι με τη σειρά τους στον “Θίασο”, όπου τον καλοδέχτηκαν σχεδόν σαν αναγκαίο κακό. 

Γρήγορα ωστόσο τους κέρδισε με τη ρητορική του δεινότητα και τελικά έγινε ο αγαπημένος τους Κρίτος. 

Ιδιαίτερα οι γυναίκες του Θιάσου, όλες ανεξαιρέτως, λάτρεψαν το χαριτωμένο ύφος του και τη φιλοσοφική του έξαρση, που συχνά κατέληγε σε ερωτική έξαψη και εκείνες χαιρόντουσαν να την προκαλούν, αφήνοντάς την όμως ανικανοποίητη. 

Μόνο η Νταίζη, που πρόσφατα είχε βρεθεί με τον “Θίασο” είχε διαφορετική άποψη για τον Κρίτο. 

-ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ-