Οι Laura Aris [Λάουρα Άρις] και Álvaro Esteban [Άλβαρο Εστέμπαν] έρχονται για πρώτη φορά στην Ελλάδα με ένα ντουέτο-στοχασμό για τη θλίψη που ακολουθεί όταν οι καταστάσεις έχουν καταρρεύσει ολοσχερώς. Ένα σωματικό ταξίδι στο παρόν, κατά το οποίο συνειδητοποιούμε ότι το παρελθόν δεν επιστρέφει. Σαν τα κομμάτια ενός παζλ, που μια μέρα παύουν να ταιριάζουν όπως πριν. Το έργο μιλά για μια ευαίσθητη ισορροπία, όταν μια λέξη, μια χειρονομία, μια αντίδραση, μια αλλαγή, μια απώλεια, μια σύμπτωση ή ένας απλός ψίθυρος μπορούν να αλλάξουν τα πάντα.

Δημιουργία & ερμηνεία: Laura Aris & Álvaro Esteban

Μουσική: Roger Marín

Ευχαριστίες: HKAPA Hong Kong Academy for Performing Arts και την Heidi Ehrhart για τη βοήθεια και τα κοστούμια

Η παράσταση Cualquier Mañana των Laura Aris και Álvaro Esteban παρουσιάζεται στο 26ο Διεθνές Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας με την υποστήριξη της Acción Cultural Española (AC/E) μέσω του Προγράμματος PICE για την διεθνοποίηση του ισπανικού πολιτισμού, στο πλαίσιο των επιδοτήσεων για την προώθηση της κινητικότητας.

Η Laura Aris [Λάουρα Άρις] είναι χορεύτρια, χορογράφος και διεθνώς αναγνωρισμένη δασκάλα χορού. Σήμερα εργάζεται ως ανεξάρτητη καλλιτέχνις, αναπτύσσοντας τις δικές της δημιουργικές πρακτικές, ερμηνεύοντας έργα τρίτων και δημιουργώντας σόλο και ομαδικά έργα. ‘Εχει συνεργαστεί με την ομάδα Lanònima Imperial/Juan Carlos García (Ισπανία) και την καλλιτεχνική κολλεκτίβα General Eléctrica (Ισπανία) σε έργα του Tomás Aragay, ενώ ήταν μέλος, για δέκα χρόνια, της ομάδας του Wim Vandekeybus/Ultima Vez (Βέλγιο). Το 1999 τιμήθηκε με το βραβείο Lladró Εξαιρετικού Χορευτή στο Φεστιβάλ της Βαλένσια (Ισπανία). Ως προσκεκλημένη καλλιτέχνις έχει εμφανιστεί σε φεστιβάλ και καλλιτεχνικές σχολές, συμπεριλαμβανομένων, μεταξύ άλλων, των ImPulsTanz (Αυστρία), PARTS Performing Arts Research and Training Studios (Βέλγιο), SEAD Salzburg Experimental Academy of Dance (Σάλτσμπουγκ), Korea National University of Arts (Κορέα), Deltebre Dansa (Ισπανία) και Atelier Transformation (Καναδάς).

Ο Álvaro Esteban [Άλβαρο Εστέμπαν] είναι απόφοιτος Επιστήμης Φυσικής Αγωγής και Αθλητισμού (Τεχνικό Πανεπιστήμιο Μαδρίτης) και της Ισπανικής Βασιλικής Σχολής Χορού Mariemma με ειδίκευση στο σύγχρονο χορό. Μετά από χρόνια συνεργασιών με διαφορετικούς χορογράφους, καλλιτέχνες και ομάδες (Trasdanza, Larumbe Danza, Tenerife Dance Lab, Galego Choreographic Center, Natxo Montero, Cisco Aznar, and Elias Aguirre), άρχισε να εξερευνά την προσωπική του προσέγγιση στην κίνηση, βασιζόμενος σε τεχνικές αυτογνωσίας και διαλογισμού, με έμφαση στην ανάπτυξη μιας ολιστικής επίγνωσης σε σωματικό, συναισθηματικό και ενεργειακό επίπεδο. Είναι μέλος των ομάδων Cia.Daniel Abreu (Ισπανία) και CocoonDance (Γερμανία), ενώ παραμένει σε συνεχή αναζήτηση νέων συνεργασιών.

Στην Κεντρική Πλατεία Καλαμάτας, η παράσταση θα πραγματοποιηθεί σε οργανωμένο και οριοθετημένο χώρο, με καρέκλες. Οι θεατές θα μπορούν την παρακολουθήσουν λαμβάνοντας δελτίο ελευθέρας εισόδου με σειρά προτεραιότητας. Είναι υποχρεωτική η χρήση μη ιατρικής μάσκας από κάθε θεατή, κατά την είσοδο, την έξοδο από τον οριοθετημένο χώρο της πλατείας και καθ' όλη τη διάρκεια της παράστασης.

TRACES/ULTIMA VEZ/WIM VANDEKEYBUS (Κάστρο 10.00)

Στο τελευταίο έργο του, με τίτλο Traces, ο Wim Vandekeybus [Βιμ Βαντεκέιμπους] ιχνηλατεί την πορεία του και ανατρέχει στις διαισθητικές επιλογές που καθόρισαν την αναζήτησή του: το δράμα των παρορμήσεων και των ενστίκτων, το παιχνίδι των ενεργειών και των εντάσεων. Στην παρθένα φύση της Ρουμανίας, όπου σώζονται τα τελευταία αρχέγονα δάση της Ευρώπης, ο Vandekeybus αναζητά ίχνη παλαιότερα από την ανθρωπότητα και την ανθρώπινη μνήμη· ίχνη της φύσης που το σώμα έχει ξεχάσει ή καταστείλει. Πρόκειται για μια αναζήτηση της «εσωτερικής ιστορίας», που ξεδιπλώνεται πριν και πέρα από τη γλώσσα και μπορεί να ειπωθεί μόνο μέσω του χορού και της μουσικής. Πόση φύση υπάρχει ακόμα στον άνθρωπο, πόσο ζώο στο ανθρώπινο σώμα; Τί συμβαίνει όταν είμαστε σε κίνδυνο, όταν πρέπει να πάρουμε διαισθητικές αποφάσεις για να επιβιώσουμε;

Δέκα χορευτές κινούνται υπό τους ήχους της μουσικής των Trixie Whitley (που συνέθεσε τη μουσική για το TrapTown), Shahzad Ismaily, Ben Perowsky και Daniel Mintseris, σε ηχογράφηση με τον κιθαρίστα Marc Ribot, συνθέτη της μουσικής του Inasmuch as Life is Borrowed και της μεγάλου μήκους ταινίας του Vandekeybus Galloping Mind.

Σκηνοθεσία & χορογραφία: Wim Vandekeybus

Δημιουργία σε συνεργασία με & ερμηνεία: Alexandros Anastasiadis, Borna Babić, Maureen Bator, Davide Belotti, Pieter Desmet, Maria Kolegova, Kit King, Anna Karenina Lambrechts, Magdalena Oettl, Mufutau Yusuf

Μουσική σύνθεση & ηχογράφηση: Trixie Whitley, Shahzad Ismaily, Ben Perowsky, Daniel Mintseris

Κιθάρα: Marc Ribot

Βοηθός κίνησης: German Jauregui, Iñaki Azpillaga, Flavio D’Andrea

Πλοκή: Wim Vandekeybus

Δραματουργία: Erwin Jans

Κοστούμια: Isabelle Lhoas, με τη βοήθεια της Isabelle De Cannière

Σκηνικά: Wim Vandekeybus & Tom de With

Διευθυντής σκηνής: Thomas Glorieux

Ήχος: Christian Schröder

Σχεδιασμός φωτισμού: Wim Vandekeybus & Francis Gahide

Φωτισμός κατά την περιοδεία: Helmut Van den Meersschaut

Κοστούμι αρκούδας: Jan Maillard

Ζωγραφική σκηνικών: Patrick (Bob) Vantricht

Παραγωγή: Ultima Vez

Συμπαραγωγή: Europalia Romania, Concertgebouw Bruges, KVS Brussels, La Rose des Vents Villeneuve d’Ascq

Με την υποστήριξη του προγράμματος φοροαπαλλαγής της Βελγικής Ομοσπονδιακής Κυβέρνησης, Casa Kafka Pictures Tax Shelter. Η ομάδα Ultima Vez υποστηρίζεται από τις φλαμανδικές αρχές και την Επιτροπή Φλαμανδικής Κοινότητας της περιοχής των Βρυξελλών.

--

O Wim Vandekeybus [Βιμ Βαντεκέιμπους] είναι χορογράφος, χορευτής, σκηνοθέτης και φωτογράφος. Στα μέσα της δεκαετίας του 1980 ίδρυσε την ομάδα χορού Ultima Vez. Το πρώτο έργο του, με τίτλο What The Body Does Not Remember (1986), χαρακτηρίστηκε πρωτοπόρο και τιμήθηκε με βραβείο Bessie, όπως και το δεύτερο έργο του, με τίτλο Les porteuses de mauvaises nouvelles (1989). Τα έργα του Vandekeybus θεωρούνται ορόσημα στην ιστορία του σύγχρονου χορού. Το μοναδικό στυλ και η ιδιότυπη κινητική γλώσσα του αντιπαραθέτουν τη διαίσθηση, την παρόρμηση και το ένστικτο με την ενέργεια, το ρίσκο, τον κίνδυνο, εκφράζοντας μια κοσμοθεωρία γεμάτη δυναμισμό και σύγκρουση: σύγκρουση μεταξύ σώματος και νου, συναισθήματος και διάνοιας, άνδρα και γυναίκας, φύσης και πολιτισμού, ανθρώπου και ζώου, ομάδας και ατόμου, ψευδαίσθησης και πραγματικότητας. Στο έργο του ο Vandekeybus επανέρχεται σχεδόν εμμονικά σε ένα και μοναδικό ερώτημα: πώς ο άνθρωπος αντιδρά σε ακραίες καταστάσεις. Σε αυτό το πλαίσιο, ο Vandekeybus αποδίδει ιδιαίτερη σημασία σε αυτό που ο ίδιος ονομάζει «στιγμή της καταστροφής», η οποία, παραδόξως, δεν αποκλείει το χιούμορ, το παιχνίδι, ακόμη και την ελαφρότητα από το έργο του.