Η Ελένη Γερασιμίδου μας μίλησε για την παράσταση αλλά απάντησε και σε ερωτήσεις μας για τα μπλόκα και τον αγώνα των αγροτών, αναφέρθηκε στην παραχώρηση του ρόλου του κράτους σε ιδιωτικά ιδρύματα όσον αφορά στον πολιτισμό, είπε ότι ο κόσμος συνεχίζει να θέλει να δει καλό θέατρο, παρά το τι προωθεί η τηλεόραση, διατύπωσε εξαιρετικές εντυπώσεις για την πόλη της Καλαμάτας, ενώ σημείωσε ότι η κεντρική σκηνή του ΔΗΠΕΘΕΚ ήταν ιδανική για θέατρο αλλά διαβεβαίωσε ότι και η σκηνή του Μεγάρου Χορού θα κάνει το κοινό να αισθανθεί ζεστασιά

Συνέντευξη στον Σταύρο Μαρτίνο

-Πως ήρθατε στην Καλαμάτα, σας ενόχλησαν τα μπλόκα;

Όχι καθόλου. Μας ενόχλησε το περιπολικό, εκείνο έκλεινε το δρόμο. 

Δεν ξέρω τι περιμένατε να σας πω αλλά η τοποθέτησή μου είναι γνωστή. Γίνεται ένας πολύ μεγάλος αγώνας από τους αγρότες, που άμα κρατήσει κι άλλο θα είναι επανάσταση. Ελπίζω να ικανοποιηθούν τα αιτήματά τους. 

-Αυτός ο αγώνας των αγροτών συνδέεται με κάποιον τρόπο με τον πολιτισμό;

Φυσικά. Είναι πολιτισμός να αγωνίζεται ο άνθρωπος και να διεκδικεί τα δικαιώματά του, αλλιώς μένει στάσιμος. Πολιτισμός σημαίνει καλύτερη ζωή, να πηγαίνουμε μπροστά. 

-Στην Καλαμάτα έχετε ξαναπαίξει θέατρο;

Έχω παίξει με την Άννα Βαγενά, έχω παίξει με το Εθνικό Θέατρο, ίσως και με την Θεατρική Διαδρομή, δεν θυμάμαι τώρα να σας πω. 

-Στο Δημοτικό Περιφερειακό Θέατρο Καλαμάτας πρώτη φορά;

Πρώτη φορά. 

-Η άποψή σας για τα Δημοτικά Περιφερειακά Θέατρα;

Είναι πάρα πολύ καλή. Εξάλλου να μη ξεχάσουμε και την αείμνηστη Μελίνα Μερκούρη, που τα έφτιαξε και για να έχουν δουλειά οι ηθοποιοί.

Η γνώμη μου είναι ότι το υπουργείο Πολιτισμού δεν τα φροντίζει όσο θα έπρεπε. Φυτοζωούν δηλαδή και είναι ηρωικό ότι υπάρχουν άνθρωποι που τα στηρίζουν. 

Εδώ πρέπει να κάνουμε έκκληση στον λαό, στην κοινωνία εδώ, να δώσει μεγαλύτερη βαρύτητα στο ΔΗΠΕΘΕ. Πολύ καλά είναι τα ερασιτεχνικά θέατρα, έχω μάθει ότι υπάρχουν πολλά, μάλιστα είχα δει και εγώ στην Αθήνα ένα εξαιρετικό, αλλά είναι άλλη δουλειά. Δεν ρισκάρουν οι ερασιτέχνες το ψωμί τους. Στο επαγγελματικό θέατρο είναι τελείως διαφορετικό, σημαίνει ότι ζω απόλυτα απ’ αυτή τη δουλειά, που είναι καλλιτεχνική, αυτό είναι απόλυτα δεδομένο. Ζω απ’ αυτή τη δουλειά, άρα οφείλω να την κάνω και πολύ καλύτερα. Επομένως θέλουν υποστήριξη και τα επαγγελματικά θέατρα και το ΔΗΠΕΘΕ είναι επαγγελματικό θέατρο. 

-Πιστεύετε είναι επιλογή του κράτους να μην στηρίζει τα ΔΗΠΕΘΕ;

Δεν ξέρω, δεν είμαι στο μυαλό τους. Νομίζω ότι είμαστε σε μια περίοδο που έρχονται απ’ έξω οδηγίες για το πως πρέπει να είναι ο πολιτισμός και προτιμούνται τα ιδρύματα, τα μεγάλα ιδρύματα, που ήδη έχουν χρήματα. 

Και εγώ έχω ένα μικρό θέατρο στην Αθήνα, ξέρω πάρα πολύ καλά τα προβλήματα. Το υπουργείο δεν ενδιαφέρεται για τους χώρους που γίνεται η θεατρική δουλειά, εκεί όπου παίζονται υπέροχα θεατρικά έργα. Δεν δίνει την προσοχή που πρέπει στα θέατρα που γίνονται καλύτερες δουλειές, στις μικρές ομάδες, στα ΔΗΠΕΘΕ. Τα περισσότερα ΔΗΠΕΘΕ έχουν διαλυθεί, είναι άθλος ότι υπάρχει το ΔΗΠΕΘΕ Καλαμάτας και όποια άλλα συνεχίζουν. 

-Πάντως σε ό,τι αφορά στην Αθήνα, διαβάζουμε για πολλές σκηνές και καλές παραστάσεις. Είναι έτσι;

Εγώ διαφωνώ πάντα με την άποψη ότι είναι πολλά τα θέατρα. Γιατί να μην είναι πολλά; Όταν βγαίνουν νέα παιδιά και θέλουν να εκφραστούν, και κάνουν μια ομάδα με πολλές δυσκολίες, και κάνουν ό,τι καλύτερο μπορούν, πού θα δουλέψουν αυτοί οι άνθρωποι; Πού θα απορροφηθούν; Θέλουν να εκφραστούν βασικά..

-Για το έργο “Μόνο2Λόγοι” τι μπορείτε να μας πείτε;

Είναι δύο μονόλογοι σε μια εκπληκτική παράσταση. Ο Φίλιππος Σοφιανός παίζει τον “Επικήδειο” του Καμπανέλλη, είναι αστείο αρκετά, έχει χιούμορ πολύ αλλά κατά βάθος συνδέεται και με το τραγικό, όπως πάντα συμβαίνει με το αστείο

Η Ελένη Γερασιμίδου με τον σκηνοθέτη Μάνο Καρατζογιάννη 

-Ο δικός σας μονόλογος είναι της Λούλας Αναγνωστάκη, “Ο Ουρανός κατακόκκινος”. Τον έχετε ξαναπαίξει;

Όχι, πρώτη φορά. Και νιώθω ότι ο Φίλιππος Σοφιανός και ο Μάνος Καρατζογιάννης μου κάνανε τιμή, γιατί είναι εξαιρετικός μονόλογος.

-Η σχέση του πολίτη με το θέατρο, στα χρόνια της διαδρομής σας, είναι σταθερή, βλέπετε κάποια διαφοροποίηση;

Όχι ιδιαίτερα. Ο κόσμος θέλει να δει καλό θέατρο. Υπάρχει και ένας κόσμος που μπορεί να πάει σε κάτι όχι τόσο ποιοτικό. Αυτά είναι γούστα διαμορφωμένα, στα οποία βέβαια συντελεί πολύ και η τηλεόραση. 

-Η εντύπωσή σας για την Καλαμάτα;

Είναι πάρα πολύ όμορφη πόλη. Έχει γούστο. Δεν βλέπεις, όπως λέγαμε και με τον ταξιτζή τώρα που ερχόμασταν, αυτό το κιτσαριό που συναντάς αλλού. Απ’ όπου και αν περάσεις είναι όλα όμορφα. Η παλιά πόλη, οι πλατείες, ο στολισμός έχει γούστο. Μου κάνει εντύπωση πραγματικά, γιατί κάθε πόλη έχει άσχημες γωνιές, εδώ δεν συμβαίνει αυτό

-Το ότι παίζετε στο Μέγαρο Χορού;

Αυτό δεν με τρελαίνει, να σας πω την αλήθεια. Είναι πολύ μεγάλος ο χώρος. Ελπίζω να τον ζεστάνει ο κόσμος και εμείς με τη δουλειά μας, αλλά θα προτιμούσα την κεντρική σκηνή του ΔΗΠΕΘΕ, που έμαθα ότι είναι υπό ανακαίνιση. Εύχομαι να γίνει γρήγορα γιατί ήταν πολύ πιο ζεστός ο χώρος. Εδώ είναι πολύ ωραία για το Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας, που είναι φημισμένο. Πάντως θα το ζεστάνουμε το χώρο.