-Συνολικά πόσα χιλιάδες χιλιόμετρα έχετε τρέξει; Τα έχετε υπολογίσει;

Όχι. Είναι πολύ αγχωτικό.

Μερικές φορές κάνω καταμέτρηση μόνο στην προετοιμασία ενός αγώνα.

-Η προετοιμασία πόσο διαρκεί συνήθως;

Είναι σχετικό. Έχω μεγαλώσει πια, πέρασαν τα χρόνια, τώρα είμαι 54 ετών. Γι’ αυτό πηγαίνω σε αγώνες που έχουν κάποιες προκλήσεις για μένα. Σχεδιάζω ένα πλάνο προετοιμασίας που θα μου δείξει αν αντέχω, πόσο μπορώ να καταπονήσω τον εαυτό μου. Το πλάνο αυτό έχει συνήθως μια διάρκεια 10-11 εβδομάδων και περιλαμβάνει μια εβδομαδιαία καταμέτρηση χιλιομέτρων.

-Πόσους αγώνες έχετε τρέξει; Τους έχετε μετρήσει;

Είναι πάρα πολλοί αγώνες και πιο πολύ μου έχουν μείνει οι μαραθώνιοι και οι υπερμαραθώνιοι.

-Ο πιο μεγάλος αγώνας που έχετε τρέξει ποιος είναι;

Ο αγώνας TorDesGeants ή ο Γύρος των Γιγάντων, στις ιταλικές Άλπεις, όπου δεσπόζουν οι τέσσερις γίγαντες, το MontBlanc, το GranParadiso, το MonteRosa και το Matterhorn. Είναι ουσιαστικά ο γύρος της κοιλάδας της Αόστα. Τον έτρεξα τον περασμένο Σεπτέμβρη. Είναι 200 μίλια, η διοργάνωση τον δίνει 336 χιλιόμετρα και κάτι αλλά η Παγκόσμια Ομοσπονδία, που κάνει την πιστοποίηση και την επίσημη καταμέτρηση, τον δίνει στα 340 χιλιόμετρα και κάτι.

-Είναι παλιός αγώνας;

Ξεκίνησε το 2010. Μέχρι τότε γινόντουσαν στην περιοχή αυτή οι συνηθισμένοι, ας το πούμε έτσι, υπερμαραθώνιοι βουνού των 100 χιλιομέτρων ή 100 μιλίων. Με τα χρόνια όμως διοργανώνονταν όλο και περισσότεροι τέτοιοι αγώνες σε διάφορες περιοχές. Έτσι, οι κοινότητες της κοιλάδας της Αόστα αποφάσισαν να διοργανώνουν ένα challengeγια τους πάρα πολύ «ψωνισμένους», για αθλητές πέραν των συνηθισμένων ορίων. Μέχρι τότε πάρα πολλοί είχαν τρέξει τα 100 μίλια, τα 200 μίλια όμως ήταν μια πρόκληση που φάνταζε τεράστια, φοβερή.

-Εσάς τι σας τράβηξε σε αυτόν το αγώνα;

Είχα τρέξει τρεις φορές στον αγώνα TourduMontBlancή ο Γύρος του MontBlanc. Περίπου στην ίδια περιοχή, αλλά στην πλευρά της Γαλλίας και όχι της Ιταλίας. Έτρεξα το 2010, αλλά ο αγώνας διακόπηκε την πρώτη ημέρα λόγω πολύ δυνατής βροχής. Το 2011 ξαναπήγα αλλά εγκατάλειψα στο 137 χιλιόμετρο γιατί πρήστηκε το γόνατό μου, είχα ένα πρόβλημα με τον μηνίσκο. Ξαναπήγα το 2014 και τερμάτισα κάνοντας τη δεύτερη καλύτερη επίδοση Έλληνα μέχρι τότε.

Εκεί άρχισε να μπαίνει στη σκέψη μας, σε εμένα και σε κάποιους φίλους, ο σπόρος να δοκιμάσουμε τις δυνάμεις και τις αντοχές μας στον Γύρο των Γιγάντων. Θυμάμαι το 2014 ήμασταν τόσο πολύ καταπονημένοι όταν τερματίσαμε τον Γύρο του MontBlancπου αναρωτιόμασταν πώς θα αντέχαμε στον Γύρο των Γιγάντων, αν πηγαίναμε.

-Τελικά πήγατε, έστω μετά από δέκα και χρόνια…

Θα πήγαινα νωρίτερα αλλά υπήρχε ένας περιοριστικός παράγοντας, που ήταν ο οικονομικός. Τα έξοδα είναι αρκετά. Εγώ δεν έχω ούτε χορηγούς ούτε τίποτα, ό,τι ξοδεύω βγαίνει από την τσέπη μου.

-Πόσα είναι τα έξοδα;

Η συμμετοχή ήταν 950 ευρώ. Βάλτε και τα αεροπορικά, τα ξενοδοχεία. Είναι πάρα πολλά τα λεφτά. Βάλτε και τα έξοδα της προετοιμασίας, πρέπει να πάρεις τουλάχιστον τρία ζευγάρια παπούτσια που θα τα χρησιμοποιήσεις και στον αγώνα, πρέπει να πάρεις μακριά ρούχα γιατί στα ψηλά περάσματα έχει κρύο πολύ. Πρέπει να πάρεις αδιάβροχα, αντιανεμικά, έχεις και τα έξοδα μέχρι να πας εκεί.

-Στον αγώνα αυτό ποιοι μπορούν να λάβουν μέρος;

Γίνεται κλήρωση γιατί είναι πάρα πολλές οι αιτήσεις. Εγώ με τον φίλο μου, τον Νίκο Πετρόπουλο, κάναμε αίτηση το 2024, όμως κληρώθηκε μόνο εκείνος και δεν πήγε γιατί είχαμε πει να είμαστε και οι δύο μαζί. Κάναμε ξανά αίτηση το 2025 και κληρωθήκαμε.

-Με τον Νίκο Πετρόπουλο τρέχετε συχνά μαζί;

Είναι πολύ καλός αθλητής, από τους καλύτερους, όχι επαγγελματίας, στο επάγγελμα είναι σκηνοθέτης του κεντρικού δελτίου ειδήσεων στον Alpha.Στους μεγάλους αγώνες που έχουμε πάει μαζί ο ένας βγάζει τον καλύτερο εαυτό του άλλου. Κυνηγάω εγώ τον Νίκο, ο Νίκος κυνηγάει να πιάσει εμένα και αυτό βγάζει κάτι καλό.

-Κληρωθήκατε λοιπόν και μετά ξεκίνησε η προετοιμασία;

Μετά την κλήρωση συνειδητοποίησα ακόμη περισσότερο ότι βρίσκομαι σε ένα άγνωστο πεδίο. Τα 100 μίλια τα έχω τρέξει σε βουνό πάνω από 10-15 φορές. Τα 200 μίλια όμως ήταν κάτι άγνωστο, με υψομετρικές διαφορές εξωφρενικές. Με 24.000 μέτρα θετική υψομετρική!

-Τι σημαίνει 24.000 μέτρα θετική υψομετρική;

Είναι το σύνολο της ανηφόρας. Αν ήταν κάθετα, εντελώς ορθή γωνία, θα ήταν 24 χιλιόμετρα…

-Ακούγεται εντυπωσιακό…

Για να βάλω ένα μέτρο σύγκρισης για τους καλαματιανούς, το Καλάθι αν το ξεκινήσεις από την παραλία και το ανέβεις είναι 1.350 μέτρα.

-Τι πλάνο ετοιμάσατε για την προετοιμασία;

Το πιο βασικό ήταν να κάνω ένα πλάνο με πρώτο στόχο να τερματίσω, γιατί τότε ήμουν 53 χρονών. Δεν είμαι όπως ήμουν στα 40 μου χρόνια. Το σώμα μπορεί να συνεχίζει να έχει αντοχή, δεν έχει όμως την ίδια δύναμη, την ίδια ταχύτητα, την ίδια ελαστικότητα, δεν αναρρώνει στους χρόνους που το έκανε όταν ήμουν νεότερος. Χρειαζόταν λοιπόν ένα πλάνο που να αποδέχεται το πέρασμα σε μια πιο μεγάλη ηλικία.

-Το πλάνο το ετοιμάζετε μόνος σας, δεν υπάρχει κάποιος ειδικός;

Όλα αυτά τα χρόνια δεν είχα ποτέ μου προπονητή. Πάρα πολλά καινούργια παιδιά που μπαίνουν στο τρέξιμο ζητούν συμβουλές από ειδικούς και καλά κάνουν αν θέλουν να το πάνε σοβαρά. Εγώ έμαθα από το σωστό και το λάθος, έμαθα δηλαδή από τις αποτυχίες μου.

-Ήταν πολλές οι αποτυχίες;

Δεν θα το έλεγα, ωστόσο οι αποτυχίες μένουν μέσα μου. Θυμάμαι ότι ρώτησαν κάποτε τον Τζόρνταν πόσα καλάθια έχει βάλει και εκείνος είπε «θυμάμαι πόσα έχω χάσει και όχι πόσα έχω βάλει».

Το θέμα με τον προπονητή είναι ότι θα σε βοηθήσει να πας πιο γρήγορα από το Α στο Β, ενώ αν προσπαθήσεις μόνος σου θα φτάσεις πιο αργά μέχρι να μάθεις τα «κατατόπια».

-Την προετοιμασία την κάνατε μαζί με τον Νίκο Πετρόπουλο;

Δεν μπορεί να γίνει αυτό γιατί ο καθένας έχει τις δικές του ανάγκες, τα δικά του προβλήματα, διαφορετικές υποχρεώσεις με την εργασία του.

-Αλήθεια πως μπορεί κάποιος να προετοιμαστεί για έναν τόσο σημαντικό αγώνα όταν εκτός από τις οικογενειακές υποχρεώσεις είναι και εργαζόμενος;

Εκμεταλλεύτηκα όσο γινόταν τον ελεύθερο χρόνο και έκλεβα και από τον ύπνο μου. Σχεδίασα το εξής πολύ απλό πλάνο. Τις καθημερινές που δούλευα έκανα δίωρη προπόνηση, μία μέρα την εβδομάδα ξεκουραζόμουν και κάθε Σάββατο ή κάθε Κυριακή, ανάλογα με την υποχρέωση στη δουλειά, έκανα έναν μαραθώνιο στο βουνό, μόνος μου, σε πολύ χαλαρό ρυθμό. Μέχρι που ήρθε η μέρα του αγώνα είχα κάνει 16 μαραθώνιους. 

-Εδώ, στην περιοχή μας;

Κυρίως στο Καλάθι και σε μικρά βουνά πέριξ του Καλαθιού. Δύο φορές πήγα από τη μεριά της Σπάρτης, στον Ταΰγετο και άλλη μία πήγα στον Ταΰγετο από τη μεριά τη δική μας, του Τουριστικού. Οι υπόλοιπες προπονήσεις ήταν όλες επάνω στο Καλάθι. Στις τρεις ή τέσσερις τη νύχτα, όταν άλλοι διασκέδαζαν στα μπαράκια, έτρεχα με τον φακό στο κεφάλι επάνω στο Καλάθι.

-Η οικογένεια σας στήριξε;

Ναι. Τρέχω πολλά χρόνια και το έχει συνηθίσει. Αν δεν πάω μια μέρα για τρέξιμο νομίζουν ότι κάτι έχει γίνει και ανησυχούν.

-Τελειώσατε λοιπόν την προετοιμασία και ήρθε η μέρα που φτάσατε στην κοιλάδα της Αόστα για τον αγώνα. Τι σκεφτόσασταν;

Έθεσα τους στόχους μου για τον αγώνα. Ο πρώτος ήταν να καταφέρω να τερματίσω οτιδήποτε στραβό και αν τύχει. Μετά αξιολόγησα την κατάστασή μου, την προετοιμασία που είχα κάνει και προσδιόρισα ως έναν αξιοπρεπή χρόνο για τον εαυτό μου μεταξύ των 100 και 130 ωρών. Μπορεί να ακούγεται μεγάλο το περιθώριο των 30 ωρών όμως για έναν τέτοιο αγώνα είναι μικρό.

-Το χρονικό όριο για τον τερματισμό ποιο είναι:

Το αγώνα αυτόν τον λένε και «Αγώνα του Διαβόλου» για λόγους μάρκετινγκ, επειδή για τον τερματισμό δίνουν περιθώριο έξι ημερών, έξι νυχτών και έξι ωρών, παίζουν δηλαδή με το 6-6-6. Σου δίνουν 150 ώρες για να τερματίσεις.

-Εσείς με τι χρόνο τερματίσατε;

Έκανα 105 ώρες. Στην αρχή είχα μεγάλο πρόβλημα με το στομάχι μου και εξαιτίας του υπολόγιζα ότι θα κάνω 130 ώρες και παραπάνω.

-Ήρθατε πρώτος Έλληνας;

Ναι και 95^ος στη γενική κατάταξη.

-Πόσοι ήταν οι συμμετέχοντες;

Ήταν 1.100 αλλά τερμάτισαν οι 730 με 740.

-Πόσοι Έλληνες ήσασταν;

Είχαμε γραφτεί 12 Έλληνες, ξεκινήσαμε οι εννιά και τερμάτισαν οι τέσσερις, η μία γυναίκα. Υπήρχε και ένας ακόμη Έλληνας που έτρεξε με σημαία Ελβετίας, ο οποίος τερμάτισε μαζί με την Ελληνίδα.

-Ο Νίκος Πετρόπουλος;

Δυστυχώς εγκατέλειψε λόγω τραυμάτων. Πήγαινε πιο γρήγορα από μένα, πιστεύω μια με δυο ώρες. Μετά το 90 χιλιόμετρο όμως τον έπιασε το πόδι του. Μάλιστα στον σταθμό ζήτησε από την εθελόντρια ένα ψαλίδι και έκοψε λίγο το παπούτσι του για να μην τον χτυπάει στο τραυματισμένο σημείο. Πήγε μέχρι το 110 χιλιόμετρο αλλά δεν γινόταν άλλο και παρέδωσε το νούμερό του. Ήταν πάρα πολλά τα χιλιόμετρα για να μπορεί να αντέξει τον πόνο. Είναι κάποιοι πόνοι που τους αντέχεις, πας σιγά σιγά και τερματίζεις πονώντας. Υπάρχουν όμως και πόνοι που σε αναγκάζουν να σταματήσεις. Το βέβαιο είναι ότι τέτοιοι αγώνες χωρίς πόνο δεν υπάρχουν.

-Το πρόβλημα που είχατε με το στομάχι τι ήταν;

Πιο μικρός ό,τι και να έτρωγα μέσα στον αγώνα, ακόμη και πέτρες, δεν με ενοχλούσε. Μετά όμως μου βγήκε πρόβλημα. Ίσως επειδή προσπαθούσα να είμαι ανταγωνιστικός, απέναντι στον εαυτό μου πάντοτε. Πολλές φορές, λόγω της πίεσης, ξεχνάς να φας και να πιείς όταν πρέπει ή το αφήνεις για λίγο αργότερα. Σε πολλούς αγώνες το στομάχι μου δεν δεχόταν τροφή. Είχα πει στον εαυτό μου ότι, εάν συμβεί το ίδιο και σε αυτόν τον αγώνα, θα πέσω να κοιμηθώ τρεις – τέσσερις ώρες, όταν θα φτάσω σε έναν σταθμό,μέχρι να μου περάσει.

-Τι είναι οι σταθμοί;

Ανά 50 χιλιόμετρα περίπου υπάρχουν μεγάλοι σταθμοί με ράντζα για να κοιμούνται οι αθλητές, με εθελοντές που σε ξυπνούν όταν τους πεις, με φαγητά, με χώρους για μασάζ και αλλαγή ρούχων. Υπάρχουν και μικρότεροι σταθμοί ανάμεσα στους μεγάλους.

-Πότε σας έπιασε το στομάχι σας;

Από το πρώτο μερόνυχτο και όταν έφτασα στον σταθμό, πριν το πρώτο ξημέρωμα, ξάπλωσα να κοιμηθώ για να μου περάσει. Τελικά δεν με πήρε ο ύπνος παρά για ελάχιστα λεπτά. Συνολικά έμεινα ξαπλωμένος για 45 λεπτά και σηκώθηκα. Τότε έφτασε ο Στέργιος Αναστασιάδης, με τον οποίο μέναμε στο ίδιο ξενοδοχείο. Ο Στέργιος έχει τερματίσει 9-10 φορές το Σπάρταθλο. Καθίσαμε να φάμε μακαρόνια. Εγώ με ζόρι έφαγα λίγα, κρατιόμουν πολύ για να μη μου έρθει εξαγωγή. Συνεχίσαμε τον αγώνα μαζί και κάναμε άλλο ένα μερόνυχτο. Μετά, σε κάποιο σταθμό που έφαγα ξανά μακαρόνια, μου ήρθε εξαγωγή. Είχα αποφασίσει όταν κατεβούμε το βουνό -ήμασταν σε ένα πέρασμα στα 3.250 υψόμετρο, υπάρχουν 18 περάσματα πάνω από τα 2.500 μέτρα- να πέσω να κοιμηθώ όσο μπορώ για να ηρεμήσει το στομάχι μου. Ο Στέργιος όμως ρώτησε τους εθελοντές αν είχαν κάτι για το στομάχι και μου δώσαν ένα Maalox,το οποίο σιγά σιγά άρχισε να κάνει δουλειά. Συνεχίσαμε και το ξημέρωμα μάς βρήκε σχεδόν στα μισά της διαδρομής και στον σταθμό που είναι περίπου στο 155 χιλιόμετρο όπου πέσαμε να κοιμηθούμε. Όταν σηκώθηκα ήμουν πολύ καλά, το στομάχι μου είχε δεχτεί τροφή, είχα δύναμη πάρα πολύ. Σε κάποιες ανηφόρες, μερικές είχαν και σκαλοπάτια, είχα φύγει λίγο μπροστά. Με έφτασε ο Στέργιος και μου λέει «φύγε, είσαι εντάξει».

Πηγή bornultra.com (αφορά τον αγώνα TOR DES GEANTS)

-Ξεπεράστηκε λοιπόν το πρόβλημα;

Ναι. Μετά τον σταθμό στο 155, σε ένα καταράχι είναι ένας μικρότερος σταθμός όπου έφαγα και έφυγα. Λίγο μετά, στο 166-167 χιλιόμετρο, που είναι το μισό της διαδρομής, κοίταξα το ρολόι μου και είδα ότι είχα συμπληρώσει δύο 24ωρα και δύο ώρες. Είχα κάνει ακριβώς 50 ώρες μέχρι τη μέση της διαδρομής. Τότε μπήκε μέσα μου μια πρόκληση, είπα ότι, αφού ένιωθα καλά, αφού η κίνησή μου ήταν ωραία, να προσπαθήσω να κάνω τα υπόλοιπα 100 μίλια σε 50 ώρες. Άλλωστε είχα τερματίσει πάρα πολλούς αγώνες 100 μιλίων σε 28 με 30 ώρες.

-Δύσκολος στόχος όταν είχατε ήδη τρέξει 100 μίλια και με στομαχικό πρόβλημα…

Συνήθως όσοι κάνουν 50 ώρες το πρώτο μισό, κάνουν 70 με 80 ώρες το δεύτερο μισό. Κατάφερα και το έκανα σε 55 αλλά δεν πέτυχα το στόχο των 50 ωρών γιατί οι ατυχίες και τα προβλήματα προκύψουν κάθε ώρα σε αυτόν τον αγώνα. Θεωρώ όμως ότι οι 55 ώρες ήταν καλός χρόνος όταν έχεις κάνει 50 ώρες το πρώτο μισό. Από το στόχο έπεσα λίγο έξω.

-Αυτές τις 105 ώρες πόσο κοιμηθήκατε συνολικά;

Όπως είπα, ξάπλωσα στο τέλος του πρώτου μερόνυχτου λόγω του στομαχιού μου. Τη δεύτερη νύχτα που ήμουνα με τον Στέργιο κοιμηθήκαμε πολύ ωραία για μια ώρα. Ήταν και ζεστά στο καταφύγιο. Ο Στέργιος είχε στο μυαλό του να κοιμάται 20λεπτα. Αυτή η ώρα που κοιμηθήκαμε μας έδωσε ενέργεια για τρέξιμο για άλλες 16-18 ώρες. Ακόμα και δέκα λεπτά αν κοιμηθείς το σώμα ξεγελιέται και επαναφορτίζεται, φεύγει αυτή η υπνηλία που νιώθεις και η κίνηση του ζόμπι. Σε όλο τον αγώνα ουσιαστικά ξάπλωσα πέντε φορές και πρέπει να κοιμήθηκα 3,5 ώρες. Από τις 105 ώρες, οι 3,5 ήταν ύπνος.

-Τι λέτε; Αυτό είναι πέρα από τα ανθρώπινα όρια έτσι;

Εφόσον το έκανα εγώ, που είμαι ένας καθημερινός άνθρωπος, μπορούν να το κάνουν πολλοί, υπό προϋποθέσεις. Εντάξει, μπορεί να μην το κάνουν σε 105 ώρες αλλά θα το καταφέρουν με προσπάθεια και συστηματική προετοιμασία.

Δεν μου αρέσουν οι λέξεις υπεράνθρωπος, σούπερ-μαν, πάνω από τα όρια κ.λπ. Ο άνθρωπος μπορεί να καταφέρει τα πάντα, όχι όμως από τη μια μέρα στην άλλη αλλά με χρόνο και με κόπο. Είπα ότι για να πάω στον αγώνα έκανα 16 μαραθώνιους, ξεκινούσα στις τρεις τη νύχτα να τρέξω στο βουνό.

-Αυτή ήταν η μεγαλύτερη πρόσκληση της ζωής σας στο ορεινό τρέξιμο;

Μέχρι τώρα ναι.

-Η πρωτιά είναι στόχος για σας;

Όχι. Αυτό που με εκφράζει απόλυτα είναι τα λόγια του πρώτου Έλληνα στο Σπάρταθλον το 2011, τουΓιώργου Κουτσιούκου, ο οποίος ήταν ταχυδρόμος, Μεσσήνιος στην καταγωγή, από τη Νέδα. Είχε κάνει γύρω στις 29 ώρες και είπε περίπου σε μια συνέντευξή του: «Κοιτάξτε, στον αγώνα ούτε κυνηγούσα κανέναν, ούτε με κυνηγούσε κανείς. Ήρθε η πρώτη θέση; Θα το υποστώ». Και εγώ τρέχω χωρίς να κυνηγώ κανέναν και να με κυνηγάει κανείς και αν έρθει μια καλή θέση, ένα βάθρο, ένα μετάλλιο, θα το υποστώ.

-Μιλήσατε για την ηλικία σας. Οι περισσότεροι αθλητές σε αυτόν τον αγώνα τι ηλικία είχαν;

Ο μέσος όρος πιστεύω ήταν γύρω στα 40 χρόνια. Συνήθως η ηλικία για να μπεις σε έναν τέτοιο αγώνα είναι πάνω από 30. Μέχρι τα 30 ουσιαστικά ανταγωνίζεσαι τον εαυτό σου πιο πολύ.

-Ο πιο μεγάλος αθλητής στον αγώνα τι ηλικία είχε;

Ήταν πάνω από 70 και τερμάτισε. Την τελευταία μέρα, που γίνονται οι απονομές, μας φωνάζουν και μας χαιρετούν, όλους, από τον πρώτο μέχρι τον τελευταίο. Λένε και τις ηλικίες και ο συγκεκριμένος ήταν 73 ή 74, δεν θυμάμαι καλά.

-Πάντως είχατε να ανταγωνιστείτε σώματα πιο νέα.

Δεν θέλω να το βάλω σε ανταγωνιστικό επίπεδο. Πήγα πολύ καλά για το στόχο που είχα θέσει,γιατί σε έναν τέτοιο αγώνα μπορεί να μην τερματίσεις καν. Δεν σημαίνει ότι αυτοί που δεν τερμάτισαν δεν είναι καλοί αθλητές. Μιλάμε για έναν αγώνα 200 μιλίων, πάνω από τα 2.000 μέτρα, με κρύο, με ζέστη, με βοριά, με βροχή, με οτιδήποτε.

-Έχει συμβεί ποτέ να κλέψει κανείς σε αυτόν τον αγώνα;

Να κλέψει στη διαδρομή έχει συμβεί. Έχουν συμβεί διάφορα γεγονότα.

-Πως;

Δεν ξέρω. Η ματαιοδοξία του ανθρώπου. Έχουν καταγραφεί τέτοια περιστατικά.

-Το σώμα σας μετά τον αγώνα πως ήταν;

Είχα αρκετά θέματα. Καταρχήν όταν γύρισα, δύο μέρες μετά τον αγώνα και ενώ είχε πέσει το φαγοπότι της αρκούδας, ήμουν τα λιγότερα κιλά που είχα φτάσει ποτέ στη ζωή μου, 73.

-Συνήθως το βάρος σας πόσο είναι;

Είναι 77 με 78 κιλά. Ίσως να έχασα τόσα πολλά κιλά επειδή τις δύο πρώτες μέρες στον αγώνα έπαιρνα κυρίως υγρά και όχι τόσο τροφή. Όταν όμως έφτιαξε το στομάχι μου έτρωγα πράγματα που δεν είχα ξαναφάει σε άλλο αγώνα. Σταφύλι, πίτσα που μου έφερε ο Νίκος, τυριά, αλλαντικά, ζυμαρικά.

-Είπατε δεν έχετε χορηγούς. Γιατί;

Και λόγω χαρακτήρα και λόγω ιδεολογίας.

-Με τις διακρίσεις που έχετε πετύχει δεν σας έχει προσεγγίσει ποτέ κάποιος χορηγός;

Όχι. Είναι όπως το ταγκό, που χρειάζεται δύο. Έτσι και η προσέγγιση θέλει δύο. Δεν μου αρέσει γενικότερα να παρακαλάω κανέναν. Πάντοτε ήμουν ανεξάρτητος. Όλα καλά. Δεν έχω κανένα παράπονο. Γενικά είμαι πολύ λιτός σε αυτά που χρησιμοποιώ. Βλέπω ανθρώπους οι οποίοι, χωρίς να το λέω υποτιμητικά, δεν έχουν κάνει ούτε το 1/10 απ’ ότι έχω κάνει εγώ και διαθέτουν εξοπλισμό πανάκριβο, που ενδεχομένως και να μην τον χρειαστούν ποτέ. Δεν λέω, αν έχουν λεφτά καλά κάνουν. Εγώ με πολύ λιτά μέσα κάνω αυτό που κάνω. Δεν κάνουν τα ράσα τον παπά.

-Είναι και λίγο της μόδας αυτό το άθλημα;

Έχει γίνει και λίγο της μόδας, πλέον. Είναι δημοφιλές πια και ίσως να υπάρχουν κάποιοι που νοιάζονται πολύ για να βγάλουν δυο σέλφι.

-Όταν τρέχετε τι σκέφτεστε;

Προσπαθώ να είμαι συγκεντρωμένος σε αυτό που κάνω. Κυρίως οι σκέψεις μου είναι πως θα εξελιχθεί και πως θα διαχειριστώ αυτό που συμβαίνει στο πεδίο. Δεν ξεφεύγει το μυαλό μου. Στις προπονήσεις πολλές φορές μπορεί να σκέφτομαι διάφορα από την καθημερινότητα και συχνά θα έλεγα εκεί που τρέχω ξαφνικά μου παρουσιάζονται λύσεις σε προβλήματα που με απασχολούν.

Ο Βαγγέλης Μπάκας μοιράζεται με τον φίλο του, συναγωνιστή και συμπαραστάτη, Νίκο Πετρόπουλο, τη χαρά του τερματισμού

-Τώρα σκέφτεστε κάποια άλλη πρόκληση;

Όχι. Σκεφτόμουν να ήταν ο τελευταίος μου αγώνας αυτής της κλίμακας. Η ηλικία δεν επιτρέπει να αποφασίζεις ελαφρά την καρδία τη συμμετοχή σε δοκιμασίες των 200 μιλίων. Χρειάζεται πολλή σοβαρότητα και πολλή δουλειά.

-Τον Γύρο των Γιγάντων τον διοργανώνει κάποια εταιρία;

Τον διοργανώνουν οι κοινότητες γύρω από την Κοιλάδα της Αόστα. Είναι σούπερ πετυχημένος αγώνας, μια τρομερή εμπειρία σε ένα φοβερό περιβάλλον. Είναι μια τεράστια διοργάνωση. Τα νούμερα είναι απίστευτα. Έχουν δουλέψει πάρα πολύ. Έχω πάει και σε άλλες διοργανώσεις στο εξωτερικό και θεωρώ ότι αυτή είναι η πιο εντυπωσιακή.

-Πως ξεκινήσατε να τρέχετε στα βουνά;

Έτρεχα μαραθώνιους ασφάλτου. Το 2006 η αδερφή μου πήγε στον Μαραθώνιο του Ολύμπου και μου είπε ότι ήταν πολύ ωραία. Αυτό με παρακίνησε, συν το ότι έχω ορεινές καταβολές, έχω ζήσει στον Ταΰγετο, είμαι «κολλήγα γιος» και αγαπώ τη φύση.

-Η καταγωγή σας είναι από τα Πηγάδια;

Ναι, από τα Κεφαλόβρυσα αλλά μου αρέσει η φύση γενικότερα, τα κτήματα, οι δουλειές, τα μονοπάτια.

-Στην Ελλάδα γίνεται κάποιος ανάλογος ορεινός αγώνας;

Γίνονται εξαιρετικοί αγώνες πλέον στην Ελλάδα. Αυτή τη στιγμή γίνεται ένας που ξεκινάει από το ΤείχιοΔωρίδος. Είναι 250 χιλιόμετρα και περνάει από τις κορφές των τριών μεγάλων βουνών, Βαρδούσια, Γκιώνα Παρνασσός. Είναι ένας μεγάλος κύκλος στα τρία ψηλά και δύσκολα βουνά.

Τον αγώνα που θα ήθελα να τερματίσω σαν τελευταία δοκιμασία είναι τα 100 μίλια της Ροδόπης. Έχω τερματίσει εννιά φορές και θα ήθελα και μια δέκατη. Τους το χρωστάω. Με αγαπάνε και τους αγαπάω και ενδεχομένως να είναι ο τελευταίος μου αγώνας.

Δεν θα σταματήσω όμως να τρέχω και να γυμνάζομαι.

-Θα δίνατε μια συμβουλή σε νέους που τους αρέσει αυτό το άθλημα;

Ναι, να έχουν υπομονή και να δουλεύουν. Μην περιμένουν από τη μια μέρα στην άλλη να κερδίσουν πράγματα, χρειάζεται δουλειά και υπομονή. Είναι σημαντικό να είναι και λίγο ταπεινοί. Γενικότερα μας λείπει η ταπεινότητα σαν λαός.

-Είπατε για την ταπεινότητα. Δεν είστε άνθρωπος που κυνηγάει την προβολή.

Έχω μια αρχή: Όλα τα πράγματα πρέπει να έχουν ένα μέτρο. Οτιδήποτε ξεφεύγει από το μέτρο θεωρώ ότι δεν θα σε οδηγήσει κάπου καλά. Πρέπει να έχουμε την αρετή της μεσότητας, που έλεγε ο Αριστοτέλης, ούτε κάτι λιγότερο ούτε κάτι περισσότερο.

-Τι προσφέρει το τρέξιμο στο βουνό;

Είναι πολλά. Εκτός από την εκγύμναση και το κατενάτσιο που παίζεις με τον χρόνο, την καθυστέρηση που του προκαλείς, αυτή η επαφή με τη φύση είναι και ένα είδος ψυχοθεραπείας. Μπροστά στα μεγέθη της φύσης δεν είμαστε τίποτα. Και δεν της έχουμε φερθεί καλά, γι’ αυτό και τη βρίσκουμε μπροστά μας. Ζούμε σε μια υπερκαταναλωτική κοινωνία και οικονομία, η οποία παράγει προϊόντα όχι για να καλύψει τις ανάγκες των ανθρώπων αλλά για ανταγωνισμό. Αυτό μας οδηγεί στην καταστροφή γιατί σπαταλάμε πόρους που τους έχουμε ανάγκη. Πρώτα πρέπει να έχεις καταναλωτική συνείδηση και κοινωνική συνείδηση και θα επέλθει και η περιβαλλοντική. Αν δεν έχεις τα δύο πρώτα δεν έχει κανένα νόημα η άλλη. Είναι απλά μια ρεκλάμα που βάζεις μπροστά σου.

-Ποιος είναι ο δεσμός σας με τον Ορειβατικό Σύλλογο Καλαμάτας;

Είμαι μέλος του Ορειβατικού Καλαμάτας από πολύ παλιά. Αισθάνομαι περισσότερο ορειβάτης παρά δρομέας. Αν μου έλεγαν να διαλέξω, θα διάλεγα την ορειβασία. Όπου τρέχω δηλώνω Ορειβατικός Καλαμάτας. Ο Σύλλογος φτιάχνει και το ορειβατικό καταφύγιο και καλό είναι να βοηθήσουν όσοι μπορούν. Αισθάνομαι πολύ όμορφα και πάντοτε θέλω να δηλώνω Ορειβατικός Καλαμάτας, να μην έχω και εξάρτηση από κάποιον άλλο.

-Για τα βουνά της Μεσσηνίας τι θα λέγατε;

Στη Μεσσηνία τώρα τελευταία γίνονται πάραπολλές ενέργειες. Και ο ΟρειβατικόςΣύλλογος συνέχεια κάνει καθαρισμούς, είχαν γίνει σηματοδοτήσεις πολύ παλιότερα, όπως στο μονοπάτι που ξεκινάει από τη Βελανιδιά μέχρι την Αλαγονία, που ουσιαστικά ήταν ο παλιός δρόμος. Αυτή τη στιγμή έχουν κλείσει πολλά σημεία, έχουν πέσει πέτρες, αλλά ακόμη είναι προσβάσιμο.

Αναδεικνύονται μονοπάτια στη Μεσσηνία, αλλά έχουν γίνει μεγάλα εγκλήματα κατά τη δεκαετία του ‘80, που ήταν η δεκαετία της μπουλντόζας και του τσιμέντου. Πάρα πολλά πράγματα εκείνη την εποχή έγιναν με στιλ νεοπλουτισμού και προκάλεσαν καταστροφή. Στο εξωτερικό αυτά τα πράγματα δεν έχουν γίνει. Βλέπεις περιοχές σαν τη Μεσσηνία και έχουν 350 χιλιόμετρα μονοπάτια σηματοδοημένα και έχουν πεζοπορικό τουρισμό όλο το χρόνο. Υπάρχει ένας βηματισμός, αλλά, για να είμαστε ειλικρινείς, δεν θα φτάσουμε ποτέ στο επίπεδο του εξωτερικού.

-Τον τερματισμό και την πρωτιά μεταξύ των Ελλήνων στον Γύρo των Γιγάντων την έχετε αφιερώσει κάπου;

Οι αγώνες που διαλέγω είναι προσωπικά στοιχήματα - προκλήσεις και δεν τους αφιερώνω κάπου συγκεκριμένα. Θέλω όμως να ευχαριστήσω την οικογένεια μου για την ανοχή, την συμπαράσταση, την βοήθεια τους όλα αυτά τα χρόνια.