Το ίδιο έκαναν κάποια χρόνια πριν με την Λιβύη και το Ιράκ, αλλά στην ουσία δεν άλλαξε τίποτα, απεναντίας χειροτέρεψαν τα πράγματα.

Το μόνο που πέτυχαν ήταν να γεμίσει όλη η Ευρώπη, συμπεριλαμβανομένης της χώρας μας, με μετανάστες και τώρα δεν ξέρουν τι να τους κάνουν.     

Τα ΜΜΕ βλέπουν αυτόν τον πόλεμο ως θέαμα, δείχνοντας συνέχεια πόσοι πύραυλοι πέφτουν στη μια περιοχή και πόσοι στην άλλη.

Η προπαγάνδα οργιάζει υπέρ των επιτιθέμενων από κάποιους «ειδικούς», χωρίς να λογαριάζουν τις ψυχές που χάνονται ή ακρωτηριάζονται και τις ζημιές που προκαλούνται.

Όλοι μιλούν αν θ’ αλλάξει το ένα καθεστώς ή το άλλο, λες και είναι οικογενειακή τους υπόθεση κι όχι ο τρόπος ζωής ενός ολόκληρου λαού.

Αυτό είναι άκρως επικίνδυνο, όχι μόνο για τις εμπλεκόμενες πλευρές, αλλά για όλη την ανθρωπότητα, γιατί σ’ αυτήν την παραφιλολογία λείπει το ηθικό στοιχείο, οπότε εύλογο είναι το ερώτημα:

Με ποιο δικαίωμα αυτοί οι κύριοι, που έχουν την ισχύ των όπλων στα χέρια τους, θα πρέπει να σκορπούν τον όλεθρο σε λαούς και κυβερνήσεις;

Ποιος εγγυάται πως δε συμβεί κάτι ανάλογο και σε μας ή με άλλους λαούς, που δεν υπακούουν τυφλά στους ισχυρούς της γης;

Ή μήπως θα πρέπει κάθε φορά θα κατεβάζουν οι λαοί τα παντελόνια τους, προκειμένου ν’ ανταποκριθούν στις ορέξεις του κάθε πλανητάρχη;

Ας μην πανηγυρίζουν, λοιπόν, σήμερα οι εγκάθετοι του ληστρικού καπιταλιστικού κατεστημένου για τα επιτεύγματά του, γιατί πίσω έχει η αχλάδα την ουρά της!   

       Δημήτρης Ν. Μπουσούνης Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.