Όταν απορρίπτεις την προσπάθεια χρόνων εργαζόμενου και δεν εξηγείς το γιατί, επιτρέπεις να βρίσκουν εύφορο έδαφος διάφορες υποψίες, υπόνοιες, εικασίες και να ενισχύεται τελικά η αίσθηση ότι δεν υπάρχει δικαιοσύνη, ότι αδικούνται κάποιοι για να αναρριχηθούν κάποιοι άλλοι με λιγότερα ίσως προσόντα. Η μόνιμη παθογένεια δηλαδή στο δημόσιο και ευρύτερο δημόσιο τομέα. 

Μακάρι να μην ισχύουν αυτά στη συγκεκριμένη περίπτωση, όμως αν υπήρχε αιτιολόγηση στην απόφαση του Υπηρεσιακού Συμβουλίου τότε δεν θα είχε κάποιος δικαίωμα να ισχυριστεί ότι οι αδικίες συνεχίζονται, ότι εξακολουθεί να μην υπάρχει αντικειμενικότητα, αξιοκρατία, ισοτιμία…

Στ.Μ.