Μπήκε ωστόσο αμέσως στο νόημα και υποδέχτηκε με το ελκυστικό της χαμόγελο τον ιδιόρρυθμο πελάτη που χαμογελούσε και χαιρετούσε όσους έβλεπε. 

 Είναι συμπαθητικός αυτός ο ιδιόρρυθμος γέρων που ο γράφων τον αποκαλεί “παίδαρο” όταν χαριετίζονται κάποιες φορές. 

Και ο γέρων κολακεύεται βέβαια να τον αποκαλούν “παίδαρο”. 

 Θυμάται προφανώς τη νιότη που παρήλθε αλλά ο ίδιος δεν έπαψε ποτέ να την επικαλείται νοσταγλικά. 

Ο γράφων τον παρακολουθεί και χαίρεται τη ζωηρότητα που ο γέρων δείχνει. 

 Συγχρόνως σκέφτεται πως θα είναι στα χρόνια του, αν τα φτάσει βέβαια.

Θανάσης Παντές