Η μία λέει στην άλλη πως η μοναξιά είναι κακό πράγμα.

Η φωνή της έχει ένα μελαγχολικό τόνο, ύστερα η συζήτηση πάει στα παιδιά τους, που δεν τα βλέπουν συχνά. 

Και ξαφνικά σιωπούν κοιτάζοντας η μία την άλλη

Αμίλητες μένουν και όπως τις παρατηρεί από το απέναντι τραπέζι θεωρεί πως έγιναν αγάλματα. 

Από τις σκέψεις του τον βγάζει η εμφάνιση μιας νέας γυναίκας που έρχεται να καθίσει σε διπλανό τραπέζι.

Αγέρωχη στην εμφάνισή της ανοίγει την τσάντα της και βγάζει το πλεκτό της. 

Η άνεσή της κερδίζει την προσοχή του. 

Οι ηλικιωμένες κυρίες είναι σαν να μην υπάρχουν πια. 

Θ.Π.