Η γειτονιά στο κέντρο της Μεσσήνης την οποία κατέκαψαν οι Γερμανοί με τους συνεργάτες τους προκειμένου να βγουν τα άτομα που έκρυβαν κάτοικοι. Εκεί ήταν και το σπίτι του Κωνσταντίνου Βλαχάκη

Τα ονόματα των εκτελεσθέντων είναι τα εξής: Βλαχάκης Κων/νος του Γ, Ζέππος Γεώργιος του Ι, Καντιάνης Γεώργιος, Κούτης Πάνος, Πλεμένος Ντίνος του Γ, Προζυμάς Αντώνης, Προζυμάς Σπύρος κι ο Ιταλός Mario Giobetti Ottavio.

Γύρω απ’ αυτό το θλιβερό γεγονός έχουν γραφτεί κατά καιρούς αρκετά πράγματα καθώς και ό,τι κάποιοι από τους εκτελεσθέντες υπήρξαν τραγικές φιγούρες. 

Ένας απ’ αυτούς ήταν ο Κων/τίνος Βλαχάκης καθηγητής φιλόλογος το επάγγελμα στην πόλη της Μεσσήνης. Αυτός έκρυβε έναν Ιταλό αντιφασίστα στο σπίτι του και μετά από έλεγχο συνελήφθη και οδηγήθηκε στην «Κομαντατούρα».

Ύστερα από πολλές ικεσίες των κατοίκων της πόλης, οι Γερμανοί αποφάσισαν ν’ αφήσουν ελεύθερο το Βλαχάκη, γιατί δεν ανήκε σε καμία αντιφασιστική οργάνωση. 

Αυτός, όμως, ζήτησε ν’ αφήσουν ελεύθερο και τον Ιταλό: «Θα φύγω, είπε, αν απελευθερώσετε και τον αδερφό μου, γιατί δε φταίει σε τίποτα!»

Τότε ένας από τους ταγματασφαλίτες ρώτησε με έντονο ύφος: «Αδερφό σου λες, ρε, τον εχθρό της πατρίδας;» και χωρίς δεύτερη κουβέντα τον έσπρωξε μαζί με τους άλλους στο εκτελεστικό απόσπασμα.

Στη συνέχεια, μετά τη ριπή του πολυβόλου, έπεσαν όλοι κάτω νεκροί, εκτός από το Βλαχάκη, που έμεινε όρθιος. Τότε τον πλησίασε ο ίδιος ταγματασφαλίτης και του είπε: «Το πολυβόλο δεν κατάφερε να σε σκοτώσει, για να δούμε το δικό μου μπιστολάκι, θα τα καταφέρει;»

Πυροβολώντας τον κατόπιν εξ επαφής με το περίστροφο στο κεφάλι, τον σώριασε κι αυτόν κάτω νεκρό. Πλήρωσε, δηλαδή, με τη ζωή του την προσπάθεια που έκανε, για να σώσει έναν συνάνθρωπό του!

Να σημειωθεί πως την περίοδο της κατοχής υπήρχε νόμος, που απαγόρευε τη φιλοξενία οποιουδήποτε ξένου και σαν τιμωρία ήταν ο τυφεκισμός.

Παρόλα αυτά υπήρξαν αρκετοί συμπατριώτες μας, που έπαιζαν τη ζωή τους κορώνα γράμματα, προκειμένου να σώσουν κάποιους συνανθρώπους τους.

Έτσι κατάφεραν οι Έλληνες να γλυτώσουν από του χάρου τα δόντια χιλιάδες Ιταλούς στρατιώτες, αρκετούς Εβραίους καθώς και συμμάχους, που είχαν έρθει εδώ κρυφά, για να πολεμήσουν τους Ναζί.

Η αυταπάρνηση της ζωής για τον συνάνθρωπο είναι δείγμα ύψιστου ανθρωπισμού, βέβαια, φανερώνει, όμως και το μεγαλείο της Ελληνικής ψυχής!

Τις προσεχείς ημέρες, λοιπόν, συμπληρώνονται 77 χρόνια από την εκτέλεση των συμπολιτών μας στην κεντρική πλατεία της Μεσσήνης κι αντί μνημοσύνου στα θύματα, γίνεται αναφορά σ’ αυτό το τραγικό συμβάν!  

Δημήτρης Ν. Μπουσούνης: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.