Το μνημείο δημιουργήθηκε με πρωτοβουλία της Επιτροπής Περιοχής Πελοποννήσου στο 32^ο χιλιόμετρο της Εθνικής Οδού Καλαμάτας-Σπάρτης, λίγο πριν το Τουριστικό Ταϋγέτου. Η εκδήλωση έγινε με μεγάλη συμμετοχή και παλμό, παρά τις αντίξοες καιρικές συνθήκες, ενώ ακολούθησε γλέντι, με την ορχήστρα του Τάκη Σταθέα, στην κατασκήνωση της Αγίας Μαρίνας, όπου, επίσης, το Σάββατο το βράδυ παρουσιάστηκε ο τόμος της Επιτροπής Περιοχής Πελοποννήσου για την 3^η Μεραρχία του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας.

Τηλέμαχος Δημουλάς
Στα αποκαλυπτήρια παραβρέθηκαν, εκτός από τον Τηλέμαχο Δημουλά, ο βουλευτής του ΚΚΕ στην Αχαΐα Νίκος Καραθανασόπουλος, τα μέλη της Κεντρικής Επιτροπής του κόμματος Δημήτρης Τζαβάρας και Νίκος Κουτουμάνος και πολλά στελέχη και φίλοι του ΚΚΕ από διάφορες περιοχές της Πελοποννήσου. Σημειώνεται ότι αρχικά είχε προγραμματιστεί η εκδήλωση να γίνει με τον γενικό γραμματέα της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ, Δημήτρη Κουτσούμπα, κάτι όμως που ακυρώθηκε λόγω πένθους για το θάνατο της μάνας του. Επίσης μετά τα αποκαλυπτήρια κατέθεσαν στεφάνι στο μνημείο ο Τηλέμαχος Δημουλάς, ο Γιάννης Τζαβάρας από το Κεντρικό Συμβούλιο της ΚΝΕ και η αδερφή του Βαγγέλη Ρογκάκου, αντισυνταγματάρχη και πολιτικού επιτρόπου της 3^ης Μεραρχίας του ΔΣΕ, Γεωργία Ρογκάκου.
ΜΕΓΑΛΕΙΩΔΗΣ Ο ΑΓΩΝΑΣ ΤΟΥ ΔΣΕ
Αναφερόμενος στον αγώνα του ΔΣΕ ο Τηλέμαχος Δημουλάς υπογράμμισε ότι «υπήρξε δίκαιος, ηρωικός, μεγαλειώδης», καθώς και ότι «εξέφραζε τα συμφέροντα της συντριπτικής πλειονότητας του πληθυσμού, ενάντια στα συμφέροντα των εκμεταλλευτών, των καταπιεστών της. Εξέφραζε τα συμφέροντα της εργατικής τάξης και της βασικής συμμαχικής της δύναμης, της εξαθλιωμένης αγροτιάς και των φτωχών αυτοαπασχολούμενων στρωμάτων των πόλεων. Η αστική κρατική εξουσία γνώρισε τότε το μεγαλύτερο κίνδυνο για την ίδια την ύπαρξή της. Είδε πραγματικά το χάρο με τα μάτια της. Ο ΔΣΕ αναμετρήθηκε με την εγχώρια αστική τάξη, με το σύνολο των πολιτικών της δυνάμεων, με το κράτος τους και με τα καπιταλιστικά κράτη της Μεγάλης Βρετανίας και των ΗΠΑ. Δίχως τη στρατιωτική, οικονομική και πολιτική ενίσχυση των τελευταίων η αστική τάξη στην Ελλάδα δεν θα μπορούσε να νικήσει».
Όπως σημείωσε το μέλος του Πολιτικού Γραφείου της Κ.Ε. του ΚΚΕ, στην Πελοπόννησο το ’49 δόθηκαν πολύ σκληρές μάχες και χάθηκαν χιλιάδες μαθητές. Ανέφερε ότι το αστικό στρατόπεδο παρέταξε περίπου 50.000 στρατιώτες, χωροφύλακες και παρακρατικούς συνεπικουρούμενους από ναυτικό και αεροπορία ενώ από την πλευρά του ΔΣΕ παρατάχτηκαν περίπου 3.500 μαχητές και άλλοι 1.500 στις βοηθητικές υπηρεσίες του ΔΣΕ, «δηλαδή ένας με δέκα. Αυτή η άνιση ταξική αναμέτρηση καθιστά ακόμη μεγαλύτερη την ηθική και πολιτική αξία, την παρακαταθήκη του ΔΣΕ». Ένα μεγάλο πρόβλημα που είχε να αντιμετωπίσει ο ΔΣΕ στην Πελοπόννησο, συνέχισε, ήταν ότι λόγω της γεωγραφικής της ιδιαιτερότητας ήταν ουσιαστικά αδύνατη η επαφή, η μετακίνηση και ο ανεφοδιασμός από την υπόλοιπη ηπειρωτική χώρα. Τόνισε μάλιστα ότι «από την Πελοπόννησο ήταν αδύνατο κάποιος να μετακινηθεί σε άλλο σημείο της χώρας και γι’ αυτό στις εκκαθαριστικές επιχειρήσεις σκοτώθηκε, δολοφονήθηκε, η συντριπτική πλειοψηφία των στελεχών και μεγάλη πλειοψηφία των μαχητών που δεν είχαν δρόμο διαφυγής, όπως στη Βόρεια Ελλάδα». Υπογράμμισε πάντως ότι «μεγάλη δύναμη του ΔΣΕ αποτέλεσαν οι δεσμοί του με το λαό, ιδιαίτερα στις ελεύθερες περιοχές, που κάλυπταν τα 3/5 της Πελοποννήσου, αξιοποιώντας και την πείρα που είχε αποκτηθεί από τη περίοδο της Κατοχής, όπου οι κομμουνιστές είχαν μπει μπροστά για να οργανωθεί η κοινωνική ζωή στον ελεύθερο Μοριά από τα μέσα του 1943. Οι φτωχές λαϊκές μάζες ήταν εκείνες που τροφοδότησαν το ΔΣΕ με κάθε είδους βοήθεια, έμψυχο δυναμικό, τροφή και ρουχισμό. Βοήθησαν στην κατασκευή οχυρωματικών έργων, στη συγκέντρωση πληροφοριών, στην οργάνωσης της λαϊκής πολιτοφυλακής»
ΑΝΤΙΦΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΑΔΥΝΑΜΙΕΣ
Ωστόσο ο αγώνας του ΔΣΕ ήταν υπονομευμένος, ανέφερε ο Τηλέμαχος Δημουλάς, από τις αντιφάσεις και αδυναμίες της στρατηγικής «του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος αλλά και του ΚΚΕ. Το πρωταρχικό ήταν ότι δεν εκτιμήθηκε ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος ως ιμπεριαλιστικός και από τις δύο πλευρές των καπιταλιστικών κρατών και δεν είχε διακηρυχθεί ως κοινός στρατηγικός στόχος η πάλη για την έξοδο από τον πόλεμο με την κατάκτηση της εργατικής εξουσίας. Το κόμμα μας δεν μπόρεσε να βγάλει σωστά συμπεράσματα από την πορεία του ΕΑΜικού κινήματος στην κατοχή, (συμφωνίες Λιβάνου, Καζέρτας, πολιτική της εθνικής ενότητας και το Δεκέμβρη του ’44). Η πολιτική διακυβέρνηση που ονομαζόταν λαοκρατική στο πρόγραμμα του ΚΚΕ και του ΕΑΜ και θεωρούνταν μεταβατική προς το σοσιαλισμό αποτελούσε ουτοπία. Παρόλα αυτά υπήρχε δυνατότητα ο ΔΣΕ να νικήσει, με την προϋπόθεση ότι το ΚΚΕ θα επέφερε την αναγκαία αλλαγή στη στρατηγική του μέσα στο ’46 και θα οργάνωνε αποφασιστικά την ένοπλη λαϊκή πάλη και εξέγερση με επίκεντρο τις μεγάλες πόλεις, Αθήνα, Πειραιά, Θεσσαλονίκη κ.ά. Το 1946 ο αστικός στρατός δεν είχε ακόμα αναδιοργανωθεί και μέσα στις γραμμές του υπήρχαν πολλές οργανωμένες δυνάμεις του ΚΚΕ και του ΕΑΜ. Το ίδιο χρονικό διάστημα παρέμεναν ελεύθεροι πολλές χιλιάδες κομμουνιστές και άλλοι ΕΑΜιτες, ενώ το αστικό κράτος δεν είχε ακόμα ερημώσει τα χωριά. Στη συνέχεια το ΚΚΕ προσπαθούσε να επιταχύνει τους ρυθμούς για τη γενίκευση του ένοπλου αγώνα όμως ο χρόνος κυλούσε σε βάρος της τελικής αναμέτρησης, της αποτελεσματικότητας του ΔΣΕ».
ΤΟ ΘΡΑΣΟΣ ΤΟΥ ΤΣΙΠΡΑ
Το μέλος του Πολιτικού Γραφείου της Κ.Ε. του ΚΚΕ αναφέρθηκε και στις πολιτικές εξελίξεις σημειώνοντας μεταξύ άλλων: «Ο Τσίπρας και η κυβέρνηση που κρατά ψηλά τη σημαία της εξουσίας του κεφαλαίου, της Ε.Ε., του ΝΑΤΟ και εκπληρώνει τα καθήκοντα που του έχει αναθέσει η αστική τάξη, έχει το θράσος να πηγαίνει στην Καισαριανή, να μιλάει για τον Γοργοπόταμο, τις ματωμένες κορφές του Γράμμου, να πηγαίνει στην Αμαλιάδα τάχα για να τιμήσει τον Μπελογιάννη. Και την ίδια στιγμή να ψηφίζει ένα ακόμα μνημόνιο, το μνημόνιο εις την τετάρτην, που πολλαπλασιάζει τα βάρη για την εργατική λαϊκή οικογένεια. Όσο και αν προσπαθεί η κυβέρνηση να εμφανίσει τη ρύθμιση του χρέους ως άλλοθι για τα άγρια αντιλαϊκά μέτρα, ο λαός αντιλαμβάνεται ότι τα μέτρα ήρθαν για να μείνουν και ότι η συνέχιση και κλιμάκωση της αντιλαϊκής πολιτικής είναι το προαπαιτούμενο και για την όποια ρύθμιση του χρέους και για την όποια ανάκαμψη της οικονομίας. Μοναδικοί ωφελημένοι από τη ρύθμιση του χρέους, που τις τελευταίες ημέρες από τα αστικά επιτελεία προβάλλεται ως η νέα εθνική υπόθεση, θα είναι όσοι ευθύνονται και για τη διόγκωσή του, δηλαδή οι επιχειρηματικοί όμιλοι. Για το λαό, που δεν ευθύνεται στο ελάχιστο, μοναδική λύση είναι η μονομερής διαγραφή που μπορεί να πραγματοποιηθεί όταν ο ίδιος ο λαός πάρει στα χέρια του τα κλειδιά της οικονομίας και της εξουσίας και συγκρουστεί με τις διεθνείς λυκοσυμμαχίες, όπως την Ε.Ε και το ΔΝΤ».
ΜΑΖΕΥΟΝΤΑΙ ΣΥΝΝΕΦΑ ΠΟΛΕΜΟΥ
Σε ό,τι αφορά το πολεμικό σκηνικό που φαίνεται ότι στήνεται στην ευρύτερη περιοχή, ο Τηλέμαχος Δημουλάς ανέφερε: «Όταν μιλάμε για τις εξελίξεις στα Βαλκάνια και την ευρύτερη περιοχή μιλάμε για μια μπαρουταποθήκη έτοιμη να εκραγεί. Εδώ γύρω μας μαζεύονται σύννεφα πολέμου. Βέβαια μόνο το κόμμα μας αναδεικνύει τις πραγματικές αιτίες, που βρίσκονται στη σύγκρουση ισχυρών συμφερόντων και κρατών για την ενέργεια, για τους αγωγούς μεταφοράς της, όπως είναι η Ρωσία και οι ΗΠΑ. Για τους δρόμους μεταφοράς εμπορευμάτων, όπως είναι ο νέος κινεζικός δρόμος του μεταξιού. Στα βαλκάνια, εδώ στη γειτονιά μας, διασταυρώνονται αντιτιθέμενες επιδιώξεις αστικών τάξεων, αλλά εδώ διασταυρώνονται και αντιθέσεις της ελληνικής με την τουρκική αστική τάξη, οι οποίες επιδιώκουν έναν πιο αναβαθμισμένο ρόλο στην περιοχή. Υπάρχουν ζωτικά συμφέροντα για τα ελληνικά μονοπώλια, για επενδύσεις. Και η ελληνική αστική τάξη και οι κυβερνήσεις της στηρίζουν τα σχέδια των ΗΠΑ, της Ε.Ε., του ΝΑΤΟ στα Βαλκάνια, το επιβεβαίωσαν άλλωστε και προχθές στη σύνοδο των αρχηγών κρατών των μελών του ΝΑΤΟ».

Γεωργία Ρογκάκου
ΕΙΡΗΝΗ ΜΕ ΤΟ ΠΙΣΤΟΛΙ ΣΤΟΝ ΚΡΟΤΑΦΟ…
Πρόσθεσε το στέλεχος του ΚΚΕ ότι «η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ συνεχίζει να πουλάει το παραμύθι της γεωστρατηγικής αναβάθμισης της χώρας, όμως ο καθένας μπορεί να αντιληφθεί ότι αυτό δεν γίνεται για χάρη της ειρήνης, της σταθερότητας, της υπεράσπισης των πραγματικών λαϊκών συμφερόντων».
Υπογράμμισε επίσης ότι «σε περίπτωση πιο άμεσης συμμετοχής της Ελλάδας σε ένα τέτοιο ιμπεριαλιστικό πόλεμο η εργατική τάξη θα πρέπει να χαράξει τη δική της πάλη μαζί με όλα τα άλλα λαϊκά στρώματα και το κίνημά τους για να υπερασπιστεί την εδαφική ακεραιότητα της χώρας αλλά και για να βγει ο λαός νικητής απέναντι στην αστική εξουσία της εκμετάλλευσης και των πολέμων ή της δήθεν ειρήνης που είναι με το πιστόλι στον κρόταφο των λαών».

Γιάννης Τζαβάρας
Ολοκληρώνοντας την ομιλία του ο Τηλέμαχος Δημουλάς αναφέρθηκε στα 100 χρόνια από την Οκτωβριανή Επανάσταση υπογραμμίζοντας ότι «επιβεβαίωσε τη δυνατότητα της εργατικής τάξης ως κοινωνικής δύναμης που μπορεί και πρέπει να ηγηθεί στον επαναστατικό αγώνα για μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση, ανασφάλεια, φτώχεια, ανεργία, πολέμους».
Πρόσθεσε δε ότι ο Οκτώβρης ανέδειξε και τον «αναντικατάστατο ρόλο της πολιτικής επαναστατικής πρωτοπορίας του κομμουνιστικού κόμματος, ως καθοδηγητικού παράγοντα όχι μόνο για τη σοσιαλιστική επανάσταση αλλά και όλης της πάλης για τη διαμόρφωση, ισχυροποίηση και τελικά τη νίκη της νέας κομμουνιστικής κοινωνίας. Σήμερα παρά τα όσα έχουν μεσολαβήσει είμαστε ακόμα πιο σίγουροι και κατηγορηματικοί για την επικαιρότητα και την αναγκαιότητα του σοσιαλισμού-κομμουνισμού. Οι αντεπαναστατικές ανατροπές δεν αλλάζουν το χαρακτήρα της εποχής. Ο 21^ος αιώνας θα είναι ο αιώνας καινούργιας ανόδου του παγκόσμιου εργατικού κινήματος και μιας νέας σειράς εξεγέρσεων και επαναστάσεων».
Στ.Μ.