Όπως φαίνεται σ’ αυτήν την απεικόνιση, την εποχή εκείνη τα βαρέλια για οινοποίηση και μεταφορά κρασιού κι αποσταγμάτων ήταν αμέτρητα!

Κατά συνέπεια και το εργατικό δυναμικό του εν λόγω εργοστασίου θα πρέπει να ήταν πολυπληθές. Άρα, τα οφέλη από μια τέτοια επιχείρηση πρέπει να ήταν σεβαστά τόσο για τους ιδιοκτήτες όσο και γενικότερα για την πόλη της Καλαμάτας. 

Με την πάροδο του χρόνου, όμως, τα πράγματα άλλαξαν, γιατί όπως λέει και το ρητό, «τα πάντα ρει». 

Έτσι στον ίδιο χώρο, που κυριαρχούσε κάποτε ο Διόνυσος, τώρα πλέον είναι το Μέγαρο Χορού. Κατά συνέπεια, φαινομενικά τουλάχιστον, θεράπουσα πλέον εκεί είναι η Τερψιχόρη.

Σε αρχαίες παραστάσεις αυτή η Μούσα παρουσιάζεται να χορεύει χαρούμενη και δαφνοστεφανωμένη, ενώ τα πόδια της μόλις ακουμπούν στη Γη!

Απ’ ό,τι φαίνεται, λοιπόν, η δραστηριότητα του Διονύσου σ’ αυτόν το χώρο έχει συνέχεια, γιατί διασκέδαση και χορός συνήθως πάνε μαζί. 

Έτσι το Μέγαρο Χορού της Καλαμάτας έχει πλέον ως αρωγούς δύο θεότητες το Διόνυσο και την Τερψιχόρη. 

Εύλογο είναι, λοιπόν και τα θεάματα που θ’ απολαμβάνει το κοινό στο διηνεκές εκεί μέσα, πρέπει να έχουν θεϊκή υπόσταση!!!  

Δημήτρης Ν. Μπουσούνης: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.