Αυτή την τόσο αγκυλωμένη -μετά κορονοϊού- περίοδο έχουμε την τύχη να κρατάμε στα χέρια μας τυπωμένο το πρώτο παιδικό βιβλίο “Η φάλαινα που ήθελε να αδυνατίσει” του φίλου και συνεργάτη της Πειραματικής Σκηνής Καλαμάτας,  Σέργιου Σοφικίτη. Και είναι η τύχη ακόμη μεγαλύτερη κάτι τέτοιες στιγμές που η αμηχανία και το μούδιασμα είναι διάχυτο στους ανθρώπους όταν έρχεται ένα μικρό κάτι τι, όπως η έκδοση ενός βιβλίου που σαν μαγικό ραβδάκι σου θυμίζει να συνεχίσεις να ζεις και να ονειρεύεσαι. Και το όνειρο ξεκινά μέσα στις μπουρμπουλήθρες στον μπλε βυθό του ωκεανού. Σε αυτό το ονειρεμένο μέρος ζει η Νίτσα, η φαλαινίτσα με τη χρυσή καρδιά που όλοι την θέλουν στην παρέα τους. Όλα κυλούν ήρεμα και γαργαριστά στο βυθό, ώσπου...Αχ, αυτό το ώσπου! Ώσπου μια μέρα όλα άλλαξαν, όταν έπεσε στα χέρια της Νίτσας φαλαινίτσας ένα αλλόκοτο πράγμα, ένα περιοδικό μόδας.          “Έχετε κουραστεί με τα περιττά κιλά και θέλετε να τα ξεφορτωθείτε; Δεν αντέχετε το μαρτύριο όλοι να σχολιάζουν το παχουλό σώμα σας;” Τα βάσανά σας τελείωσαν, διατείνεται ο διάσημος Φον Ανορεξιάν ή μήπως τώρα αρχίζουν; Πόσο κεφάτα αναδεικνύεται η ουσία με ονοματεπώνυμο. Ο Φον Ανορεξιάν μας εισάγει στο καυτό θέμα της ανορεξίας, δίχως να κάνει χαλάστρα στο απολαυστικό μπανάκι μας εις τον αφρό της θάλασσας. Η αμέριμνη Νίτσα φαλαινίτσα συννεφιάζει και παρασύρεται στη δίνη της αμφισβήτησης. Ένα φαινομενικά τυχαίο γεγονός, η συνάντηση με ένα περιοδικό μόδας, μας τοποθετεί ενώπιον του ζητήματος της αποδοχής του εαυτού και της αντίστασης ενάντια στην διαστρεβλωμένη εικόνα του σώματος που επιβάλλουν τα σύγχρονα πρότυπα ομορφιάς.

Η Νίτσα αρχίζει να μαραζώνει. Στερείται την τροφή και συνεκδοχικά και το συναίσθημα. Οι μικροί αναγνώστες συνεχίζοντας το μπανάκι τους παρέα με τη Νίτσα, αναγνωρίζουν τα πρώτα σημάδια μεταβολής στη διάθεσή της. Ευτυχώς, η εσωστρέφεια της Νίτσας δεν διαρκεί, αμέσως ανοίγει την πόρτα προς τη ζωή και αναζητάει βοήθεια. “Και που ξέρεις, συλλογίζεται, πολλές φορές ακούς χρήσιμες συμβουλές εκεί που δεν το περιμένεις. Ακόμα και τα πιο ταπεινά ψαράκια βλέπουν ώρες-ώρες τη ζωή με μεγάλη σοφία”. Να σου και η προοικονομία...η λύση του αδιέξοδου θα έρθει από τα  ταπεινά ψαράκια.

Ο δρόμος για την αυτογνωσία και την αποδοχή είναι προς μεγάλη απογοήτευση όλων κακοτράχαλος. Η Νίτσα όμως σε όλο αυτό το δρόμο μας κρατάει από το χέρι. Η προσπάθειά της να αποδεχτεί την υπόστασή της και να αγαπήσει ξανά αυτό που αντικρίζει κάθε μέρα στον καθρέφτη της, γίνεται και δική μας υπόθεση. Η ‘μητρική διαστροφή’ κλείνει το βιβλίο ικανοποιημένη. Οι ψυχές των παιδιών έχουν κερδίσει ένα ταξίδι στην αυτογνωσία και στην επίγνωση πως κάθε πλάσμα είναι ξεχωριστό. Η ανάλαφρη πένα του Σέργιου Σοφικίτη παρέα με τις παιχνιδιάρικες πινελιές της Τζένη Ντεκελέ χαράσσουν περίτεχνα το μονοπάτι για την πολυπόθητη αυτοπεποίθηση, συνδυάζοντας ουσία με ξεγνοιασιά.