Ο Βασίλης Κοσμόπουλος ξεκίνησε από τον Κωστή Παλαμά και τους στίχους από το ποίημα του 1928 “Χριστούγεννα”:  

Χριστούγεννα και μέσα στη χιλιόδιπλη καρδιά μου μια σπηλιά κι ένας Χριστός γεννιέται…

Ο επικεφαλής της μείζονος μειοψηφίας συνέχισε με στίχους του Μίλτου Σταχτούρη, αφού πρώτα παρατήρησε: “επειδή αυτές τις μέρες τα άσχημα γεγονότα δεν σταματούν, δυστυχώς επεκτείνονται και όλο αυξάνουν, ο Μίλτος Σαχτούρης μας λέει:

και πέφτει η οβίδα στη φάτνη

του μικρού Χριστού

το αίμα το αίμα το αίμα

Ο Βασίλης Κοσμόπουλος, τέλος, αναφέρθηκε στο τρυφερό ποίημα “Γέννηση” του 1983, του Τάσου Λειβαδίτη: 

Ένα άλλο βράδυ τον άκουσα να κλαίει δίπλα..

Χτύπησα την πόρτα και μπήκα..

Μου δείξε πάνω στο κομοδίνο έναν μικρό ξύλινο σταυρό..

Είδες -μου λεει- γεννήθηκε η ευσπλαχνία..

Έσκυψα τότε το κεφαλι κι εκλαψα και'γω..

Γιατί θα περνούσαν αιώνες και αιώνες και δεν θα'χαμε να πούμε τίποτα ωραιότερο!