Ο Βασίλης Τζαμουράνης είπε για τον Γιάννη Ηλιόπουλο και τη σύζυγό του Γεωργία Γιαλαμά: “Ήταν ένας μηχανικός, εργολάβος με υψηλό δείκτη ευφυΐας, ευρυμαθής, είχε βαθιά γνώση της αρχαίας ιστορίας, της μυθολογίας και της ετυμολογίας των λέξεων. Ηταν ιδιαίτερα έμπειρος και με μεγάλο μηχανικό εξοπλισμό κατασκευαστής, γι’ αυτό και αναλάμβανε τα πιο επικίνδυνα και με ιδιαίτερες απαιτήσεις έργα, τόσο ιδιωτικά οσο και δημόσια. Στο Δήμο Καλαμάτας στη μακρά πορεία της επαγγελματικής του διαδρομής είχε αναλάβει και εκτελέσει σειρά έργων οδοποιίας, ύδρευσης, αποχετευτικά κ.λπ  είτε ως ανάδοχος είτε ως εργολάβος. Ενδεικτικά αναφέρω τη διάνοιξη και κατασκευή της οδού Κρήτης, τη διάνοιξη και κατασκευή της Βασιλέως Γεωργίου, την οδό Δράκου και άλλες, την ύδρευση και διαπλάτυνση της οδού Βέργας από τη δεξαμενή μέχρι το Πετράλωνο Βέργας, τη χάραξη, διάνοιξη και κατασκευή του δρόμου προς τη Μαραθόλακκα, την ανακατασκευή του τμήματος της οδού Αθηνών από την Αρτέμιδος μέχρι το νέο Δημαρχείο και αργότερα τμήματος της Αθηνών από τον κόμβο Ζαφείρη έως τον κόμβο Ασπροχώματος και πλήθος άλλων εργολαβιών ασφαλτοστρώσεων, κατασκευής πεζοδρομίων, αγροτικής οδοποιίας, τη στερέωση και κατασκευή δρόμων στη Δήμιοβα και τελευταία τη μεγάλη προσπάθεια εξασφάλισης της επικοινωνίας των χωριών του Ταυγέτου μετά τις κατολισθήσεις του 2019 στην περιοχή και βέβαια την οδό Αναγνωσταρά, που αποτέλεσε δυστυχώς και το κύκνειο άσμα του.

Η συνεργασία μαζί του τις περισσότερες φορές δεν ήταν ανέφελη εξαιτίας και του χαρακτήρα του, που ήταν αντισυστημικός και πολλές φορές αντισυμβατικός, οι συγκρούσεις ήταν αναπόφευκτες. Εκείνο όμως που νομίζω ότι είναι από όλους αποδεκτό είναι η αποτελεσματικότητά του και η έννοια του να λυθεί κάποιο πρόβλημα και το κάθε έργο που αναλάμβανε τουλάχιστον να το δίδει χρηστικό και ωφέλιμο στο κοινωνικό σύνολο. 

Παρά τη δημόσια εικόνα του, που έδειχνε ένα τραχύ, αψύ, απότομο και ανυποχώρητο άνθρωπο, ο Γιάννης Ηλιόπουλος στην ιδιωτική του ζωή ήταν ένας  ένας αναπάντεχα ευαίσθητος και τρυφερός άνθρωπος. Είναι γνωστό, σε λίγους βέβαια ανθρώπους, γιατί αυτός και η γυναίκα του δεν ήθελαν να το διαδίδουν, το φιλανθρωπικό έργο και η αλληλεγγύη του σε ανθρώπους που είχανε ανάγκη. 

Ο Γιάννης Ηλιόπουλος αποδεικνύοντας την αγάπη του για τα παιδιά, που δυστυχώς δεν κατάφερε να αποκτήσει και για την περιοχή του, τα Λαίικα, δώρισε στο Δήμο Καλαμάτας ένα αξιόλογο οικόπεδο περίπου 2 στρεμμάτων για την ανέγερση σύγχρονου βρεφονηπιακού σταθμού,  που νομίζω ότι πρέπει να αποτελέσει για το Δημοτικό Συμβούλιο προτεραιότητα η κατασκευή του.

Ακόμη πολλές προσπάθειες κατέβαλε για τη διάνοιξη ενός δρόμου διαφυγής από το νέο Δημοτικό Σχολείο Λαιίκων, ώστε ο στενός δρόμος που υπάρχει σήμερα να λειτουργεί ως μονόδρομος, πλην όμως δεν τα κατάφερε, αφού η διαδικασία αναγνώρισης του δικτύου των κοινοχρήστων χώρων στον οικισμό Λαιίκων δεν τελεσφόρησε τότε αλλα και ούτε πρόσφατα οι δρόμοι αυτοί που είχε προτείνει δεν συμπεριλήφθηκαν στο πλέγμα των δρόμων που αναγνωρίστηκαν πρόσφατα. 

Με αυτά τα λίγα λόγια νομίζω ότι φώτισα μερικώς την προσωπικότητα του εκλιπόντος. Το αποτύπωμα που άφησε στην πόλη και το Δήμο ήταν απόλυτα θετικό. Αιωνία η μνήμη του και της συζύγου του”. 

Στ.Μ.