Περάσαμε πολλά χρόνια συνεργαζόμενοι με τον Πέτρο στο “Flash της Μεσσηνίας” όπου διετέλεσε ως γνωστόν διευθυντής επί σειρά ετών. 

Ανέφελα χρόνια και δημιουργικά, με πνεύμα ομαδικότητας πρωτίστως, όπου το “εγώ” εντασσόνταν στο “εμείς” και απογειωνόταν. 

Και σε αυτή την “απογείωση” ο Πέτρος είχε καθοριστική συμβολή. 

Εκείνο που τον ξεχώριζε σαν στάση ζωής ήταν η ικανότητα του να έχει φίλους και να υποστηρίζει τις φιλίες του. Και το κυριότερο να τις επικαλείται με τον πλέον ανεπιτήδευτο τρόπο. Και δεν δίσταζε να το κάνει με κάθε ευκαιρία. 

Το έκανε και με αφορμή το αφιέρωμα του Kalamata Journal για τα 20 χρόνια “…στο κύμα”, όπου μιλώντας για το μαγαζί, που ήταν και δικό του στέκι, όπως και τόσων άλλων, έγραψε μεταξύ άλλων: “Αισθάνομαι τυχερός που έζησα όλα αυτά τα χρόνια “...στο κύμα”. Το μαγαζί αυτό το αγάπησαν και οι φίλοι μου. Χαρακτηριστικά αναφέρω τον αγαπημένο μου φίλο και αδελφό Γιώργο Τσαγκάρη. “...Στο κύμα” περάσαμε άλλωστε την τελευταία του βραδιά και εκεί υπάρχουν ακόμα οι υπέροχες φωτογραφίες του Γιώργου από τον φακό του αείμνηστου Μίμη Ζώη”.

Τους δύο φίλους του που έφυγαν πριν από πολύ καιρό και αν υπάρχει μια άλλη ζωή κάπου αλλού, τώρα που θα συναντηθούν οι τρεις τους θα έχουν πολλά να πουν και σίγουρα πολλά περισσότερα να σχολιάσουν, πάντα καλοπροαίρετα βεβαίως. 

Καλό ταξίδι φίλε!