Αυτή την εικόνα του Θανάση, με το ποδήλατό του να γυρίζει στα στενά της πόλης της Καλαμάτας, την έχω συνδυάσει με την εικόνα ενός μοναχικού καβαλάρη (χωρίς επιτήδευση) στο δρόμο του. Είναι μια εικόνα ποιητική και όπως λέει ο ίδιος στα ποιήματά  του «Ο δρόμος απομονωμένος ξεμακραίνει στην σιωπή των ματιών μου».

Βέβαια τα τελευταία χρόνια πραγματικά έχει ξεμακρύνει καθώς μετανάστευσε στην Αθήνα.

Ίσως προς την αναζήτηση (σαν ξένοιαστος καβαλάρης) μιας προσωπικής Αμερικής που ελπίζω να την βρήκε!

Όσο ζούσε στην Καλαμάτα, πολλά χρόνια, (δηλώνει «κατ’ επιλογή Μεσσήνιος» και του αρέσει) και εργαζόταν ως δημοσιογράφος, η αγάπη του για την λογοτεχνία και η ανταπόκρισή του σχεδόν σε κάθε νέο ή παλιό συγγραφέα να μιλήσει για το βιβλίο του ήταν δεδομένη. Μάλιστα είχε τσιγκλήσει το αξεπέραστο χιούμορ του αγαπημένου μας κοινού μας αείμνηστου φίλου (που μας άφησε νωρίς) Πέτρου Τσώνη, ο οποίος χαριτολογώντας έλεγε: «Για κάθε εκδήλωση βιβλίου στην Καλαμάτα, δεν γνωρίζουμε ποιος θα παραβρίσκεται, πλην του Θανάση Παντέ, που σίγουρα θα είναι εκεί».

Ο ίδιος προσδιορίζεται μέσα από τα ποιήματά του ως ένας «αγνοημένος ταξιδευτής» που ταυτόχρονα «η φωνή του περαστικού τον κρατά σε εγρήγορση. Ανήσυχο και ένοχο».

Ένοχο γιατί όποιος έχει μερίδιο από την κοσμική συνείδηση νιώθει μερικές φορές και ένοχος ή τουλάχιστον συνένοχος, όταν η φωνή του δημοσιογράφου κάνει (όπως λέει σ’ ένα ποίημα του) και «βήματα απεγνωσμένα σε λασπωμένα χώματα που βουλιάζουν». Εκεί υπάρχει μια ενοχή που όμως την παρατηρεί, την γνωρίζει. Ανήσυχος τώρα, νιώθει την φωνή της ποίησης. Γιατί η ίδια η ποίηση από φυσικού της δεν μπορεί να σε κάνει εφησυχασμένο. Γιατί η ίδια η ποίηση σε κάνει (λέω στίχο από ποίημά του πάλι) «να ψάχνεις το περίγραμμα του εαυτού σου αντιγράφοντας τις ψυχές των άλλων, μεταφράζοντας με το σώμα σου τις δυστυχίες τους σε δικές σου εμμονές».

Ο γραπτός λόγος του Θανάση Παντέ, αποτελείται από δυο φωνές. Η δημοσιογραφική φωνή, η φωνή του ιδεολογικού - κοινωνικού λάρυγγα, η φωνή της κοινωνικής προσωπικότητας και η ποιητική φωνή, η φωνή του ψυχικού του – εσωτερικού λόγου, η φωνή της ατομικής εσωτερικότητας του.

Ο Παντές επικρίνει τις περιστάσεις μέσα από την ποίησή του. Περιστασιακά μελαγχολεί, θλίβεται, αρρωσταίνει. Επίσης μιλάει για απόγνωση, για ξεχασμένες αθωότητες, για πλεκτάνες, για παλιές θεωρίες, για φθαρμένα λόγια, για αυταπάτες, για ματαιοπονίες, για γυμνούς φόβους, για σφαγεία της Αλήθειας, για δραπέτες και ονειροπολήσεις, για το βασανισμένο σώμα της Ιστορίας του κάθε ανθρώπου.

Παρόλα αυτά όμως ο Παντές δεν είναι ένας θλιμμένος και σκοτεινός ποιητής, ποδοπατημένος από την θλίψη του, ριγμένος στο πηγάδι μιας βαθιάς απαισιοδοξίας.

Περισσότερο όλα αυτά μου μοιάζουν ως προειδοποιήσεις. Επισημαίνει τα κακώς κείμενα (βέβαια πολλές φορές με θλιμμένο τρόπο- περισσότερο φως και αισιοδοξία νομίζω ότι θα ωφελούσε την ποίησή του), όμως τα κακώς κείμενα και η θλίψη της ποίησής του είναι «οι περιστάσεις» που λέει ο Μπόρχες. Κάτω από τις «περιστάσεις» ξεπηδά ένας «ποιητής που στην ουσία είναι πιστός στο όνειρό του». Κραυγάζει για ένα νέο όνειρο, για ένα νέο όραμα για έναν καλύτερο άνθρωπο, για έναν καλύτερο κόσμο.

Εδώ δίνει ο ποιητής και μια απάντηση τι σημαίνει ποιητής: «Είναι αυτός που ψάχνει το περίγραμμα του εαυτού του αντιγράφοντας με το σώμα του» Με το λογοτεχνικό του σώμα ο Παντές αντιγράφει όχι μόνο τις δυστυχίες των άλλων αλλά τις εμπειρίες τους, τις εμπειρίες της ζωής τους. Έχουμε λοιπόν τον ποιητή ως «μεταφραστή των εμπειριών της ζωής», σ έναν κόσμο που η ποίηση παραμένει ταπεινή και επικίνδυνη.

«Το ποίημα δεν πουλάει

και η καχυποψία που το περιβάλλει το εκμηδενίζει

ως επικίνδυνο προς χρήση προϊόν.

 Η διαπίστωση ωστόσο παραμένει προκλητική.

Ανώδυνοι στίχοι δεν υπάρχουν.

Εν κινδύνω πορεύονται τα ποιητικά εναύσματα

και εν κινδύνω γίνονται οπλικά συστήματα

κατά του συστήματος που τα αναπαράγει»...

Μέσα από τα ποιήματά του διακρίνω την επιθυμία (του ποιητή, δημοσιογράφου και ανθρώπου) μιας συναισθηματικής Αγωγής, εκεί όπου η ευκρίνεια, η αλήθεια και η αγάπη (που ο καθένας μας δεν βρήκε όσο θα ήθελε) τον απομακρύνει από κάθε είδους προσ-ποίηση. Δεν είναι ένας εαυτός προσ-ποιητός, είναι ένας «προς την ποίηση». Ο προσανατολισμός του έχει να κάνει με μια δράση και με μια ανάγκη, να πει αυτά που καθημερινά μέσα από την δημοσιογραφική του πένα δεν μπορεί να πει. Γιατί στην δημοσιογραφία πολλές φορές δεν συγχωρείται να λες την αλήθεια. Αντίθετα θεωρείται από κάποιους και αντιεπαγγελματικό.

 «Για να επιζήσει ο ποιητής έγινε δημοσιογράφος, αναζητώντας απαντήσεις και χάθηκε στα ερωτήματα. Έκτοτε αγνοείται. Δραπέτευσε από τις γραπτές σελίδες, αναζητώντας την ζωή». Έτσι λέει στο ποίημα του «ψευδαίσθηση αυτοβιογραφίας» (με ερωτηματικό). Αυτό το ερωτηματικό ενισχύει τον ποιητή. Ο ποιητής δεν χάθηκε. Ο ποιητής είναι παρών και φαίνεται… πρέπει και επιβάλλεται να δραπετεύει από τις γραπτές του σελίδες. Είναι πλεονέκτημα αυτό.

Γιατί καλός ποιητής δεν είναι αυτός που μόνο γράφει. Αλλά και αυτός που ζει. Δεν φτάνει να γράψεις ορθά, σωστά και όμορφα. Πρέπει να ζεις ορθά, σωστά και όμορφα. Να δρα.

Ο Θανάσης Παντές δεν είναι ο άνθρωπος που ζει ως είδωλο του κοινωνικού του καθρέφτη. Διατήρησε τις ισορροπίες του γνωστού δημοσιογράφου σε μια επαρχιακή πόλη όμως η θέλησή του για εσωτερική καθαρότητα ήταν πιο ισχυρή από οποιαδήποτε κοινωνική σύμβαση. Ο κοινωνικός του εαυτός παραμερίστηκε αρκετές φορές για να μιλήσει ένας αντισυμβατικός ποιητικός εαυτός, ο πιο καθαρός και ο πιο διαυγής. Ο εαυτός της ψυχής του.

Ο Θανάσης Παντές είναι και ένας διαβασμένος άνθρωπος. Γνωρίζει ιστορία, λογοτεχνία, διεισδύει αρκετές φορές στις συζητήσεις του στην καρδιά της Φιλοσοφίας. Έχει συγχρωτιστεί με ανθρώπους που αποτελούν μέρος της λογοτεχνικής, καλλιτεχνικής και φιλοσοφικής μας παράδοσης. Θα μπορούσε να πει κάποιος ότι είναι ένας πνευματικός στοχαστής.

Η εικόνα του Θανάση με το ποδήλατό του να γυρίζει στα στενά της πόλης της Καλαμάτας ως μοναχικός καβαλάρης, ενισχύεται από την περιγραφή της ηθοποιού και θεατρολόγου Χριστίνας Τζιάλλα:

Ο Θανάσης Παντές είναι ένα κινητό έργο τέχνης…

«Τον χάλασε η ποίηση\Από ποίημα σε ποίημα γίνεται χειρότερος\

γκρεμοτσακίζεται ανάμεσα στις λέξεις\Πνίγεται στη σκόνη τους αλλά συνεχίζει\Χειροτερεύει από ποίημα σε ποίημα, αλλά εκεί, επιμένει!… για λόγους επιβίωσης».

«Από δω και τώρα τι γίνεται; 

 Δεν έχει άλλη οδό πια και το ταξίδι επιστροφή…

όπως ξεκίνησε, έτσι κάποια στιγμή και θα τελειώσει.

Πληγή-ρωγμή της ύπαρξης στο διηνεκές»…

 ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

Ο Θανάσης Παντές γεννήθηκε στην Αθήνα. Δημοσιογράφος, ποιητής, συγγραφέας. Κείμενά του έχουν δημοσιευτεί σε εφημερίδες και περιοδικά. "Επτάκυκλος"  "Flash της Μεσσηνίας" και στις εφημερίδες  «Φωνή»  (Μεσσηνίας) και "Φωνή της Πάργας".

Έχει εκδώσει τις ποιητικές συλλογές:

«Το ποίημα δεν πουλάει»

«Τι όμορφα κατοικώ στον εαυτό μου»

«Εποχές Εωσφόρου Μνήμης»

« Μια μικρή ανθολογία Μεσσήνιων ποιητών»

 «Απορρυθμιστής συμβάντων»

Τα τελευταία χρόνια, πέρα από την συνεργασία του με το Flash της Μεσσηνίας, αρθρογραφεί  στο kalamata Journal και ασχολείται με την έρευνα αρχείων.

Οι ποιητές που αγαπώ και άλλα μυστήρια όντα… Θύμιος Γεωργόπουλος

Οι ποιητές που αγαπώ και άλλα μυστήρια όντα… Χαίρε Ηλία από την «Αλ-αγωνία» 

Οι ποιητές που αγαπώ και άλλα μυστήρια όντα… Αγγελική Ψακή – Κωβαίου

Αναζητώντας τους άγνωστους ποιητές: Στέλιος Σταυράκης - "Της πεταλούδας μάγια τα ομορφαίνουν"