Το πρόβλημα της Πελοποννήσου δεν είναι η έλλειψη αναγνωρισιμότητας, αλλά η απουσία στρατηγικού management, καθώς  και η αποσπασματική προβολή Περιφέρειας και Δήμων. Χαρακτηριστικό σύμπτωμα αυτής της διαχρονικής παθογένειας αποτελεί π.χ. το Διεθνές Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας.

Καίτοι πρόκειται για έναν θεσμό-κόσμημα, τα τελευταία χρόνια επαναλαμβάνεται ανούσια, κινδυνεύοντας να μετατραπεί από διεθνές γεγονός σε ένα απομονωμένο, τοπικό θερινό event. Απαιτείται άμεσα μια ευρύτερη συζήτηση για τη μελλοντική εικόνα του Φεστιβάλ, ώστε να ξεφύγει από το στενό πλαίσιο των λίγων ημερών του Ιουλίου και να αποτελέσει το σημείο αναφοράς του σύγχρονου χορού σε Ευρώπη και Ελλάδα.

Το ίδιο έλλειμμα στρατηγικής εντοπίζεται και στη Λακωνία.

Η Σπάρτη, ένα παγκόσμιο brand name με ανυπολόγιστο συμβολισμό, παραμένει τουριστικά αναξιοποίητη.  Ο Ευρώτας, το μυθικό ποτάμι που γέννησε την αρχαία κοιλάδα, αντί να αποτελεί έναν ζωντανό πνεύμονα παραποτάμιου οικοτουρισμού, παραμένει ένα ξεχασμένο φυσικό όριο.

Ακόμα πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί ο Καιάδας. Το βάραθρο αυτό κουβαλά τεράστιους ιστορικούς και ανθρωπολογικούς συμβολισμούς, σχετικούς με τη σπαρτιατική ευγονία.

Αντί να αναδειχθεί σε έναν υποβλητικό, επισκέψιμο χώρο ιστορικής μνήμης και γεωλογικού ενδιαφέροντος, παραμένει παραδομένος στην αφάνεια.

Η πιο τρανταχτή απόδειξη αυτής της Περιφερειακής αδράνειας είναι η πρόσφατη, χολιγουντιανή υπερπαραγωγή της «Οδύσσειας» από τον Κρίστοφερ Νόλαν.

Αν και τα γυρίσματα έφεραν παγκόσμιους αστέρες στη Μεσσηνία και μεταμόρφωσαν περιοχές όπως τη Βοϊδοκοιλιά, το κάστρο της Μεθώνης και την Ακροκόρινθο σε ένα απέραντο κινηματογραφικό πλατό, η Περιφέρεια Πελοποννήσου έχασε μια τεράστια ευκαιρία.

Αντί να εκμεταλλευτεί το παγκόσμιο ενδιαφέρον για να «στήσει» μια επιθετική καμπάνια προβολής, παρακολουθούσε απαθής.

Εμβληματικές τοποθεσίες με βαθύ ομηρικό υπόβαθρο, όπως η μυθική Σπηλιά του Νέστορα, έμειναν στο σκοτάδι της διεθνούς προώθησης, χωρίς καμία οργανωμένη περιήγηση, χωρίς σήμανση και χωρίς αξιοποίηση του κινηματογραφικού τουρισμού.

Πίσω από αυτές τις χαμένες ευκαιρίες κρύβεται μια βαθιά ριζωμένη παθογένεια: η τακτική των Αυτοδιοικητικών Αρχών να αρκούνται σε μικρές, τοπικές δράσεις χαμηλού ρίσκου, οι οποίες σχεδιάζονται αποκλειστικά για ψηφοθηρικούς λόγους.

Λείπει η πραγματική παραγωγή έργου με στοχευμένες, εξωστρεφείς δράσεις μεγάλης πνοής, προτιμώντας εφήμερα «πυροτεχνήματα» εσωτερικής κατανάλωσης που εξασφαλίζουν πρόσκαιρη δημοσιότητα.

Αν δεν αλλάξει ριζικά αυτή η λογική, αν οι αιρετοί δεν συνεργαστούν και δεν αποβάλλουν τη διαρκή αγωνία και τη μονομανία της επανεκλογής, η Τοπική Αυτοδιοίκηση δεν θα πετύχει ποτέ στο πραγματικό της έργο. Η βιώσιμη ανάπτυξη δεν χτίζεται με πελατειακές σχέσεις, αλλά με στρατηγικό σχεδιασμό που ξεπερνά τον ορίζοντα μιας 5ετίας.

Προκειμένου η Πελοπόννησος να ανατρέψει αυτή την κατάσταση και να περάσει στη νέα εποχή, απαιτούνται άμεσα ριζικές τομές.

Ενδεικτικά αναφέρω μερικές:

Α}Μετατροπή του Διεθνούς Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας σε 12μηνο ευρωπαϊκό κέντρο σύγχρονου χορού, με πολλές καινοτόμες δράσεις.

Β}Ενοποίηση των αρχαιολογικών χώρων με κοινό ψηφιακό εισιτήριο και συντονισμένη μεταφορά.

Γ}Οργανική σύνδεση των πολιτιστικών γεγονότων με την τοπική παραγωγή (ελαιόλαδο, κρασί κ.α.).

Δ} Δημιουργία και πραγματική λειτουργία ενός Film Office που θα μετατρέπει τις τοποθεσίες των γυρισμάτων σε μόνιμα αξιοθέατα.

Ε}Ενιαία πλατφόρμα εξατομικευμένων πακέτων (Μνημεία + Φεστιβάλ + Διαμονή).

Το παράδειγμα της Κρήτης αποδεικνύει ότι ο πολιτιστικός τουρισμός πετυχαίνει όταν αντιμετωπίζεις το παρελθόν σου ως ζωντανό κύτταρο της οικονομίας.

Η Πελοπόννησος δεν μπορεί να επαναπαύεται πλέον στο ένδοξο παρελθόν της ούτε στην κρατική «αιμοδοσία» των θεσμών της.

Το μέλλον απαιτεί τόλμη, εξωστρέφεια και ένα γενναίο restart, προκειμένου τα μνημεία, τα μυθικά ποτάμια, τα φεστιβάλ της και πολλά ακόμη συγκριτικά της  πλεονεκτήματα να γίνουν οι πραγματικοί πρωτοπόροι της διεθνούς σκηνής.