Τώρα ο Κέρσουακ επέστρεφε στη Ζάκυνθο, πλούσιος από οικονομικής απόψεως αλλά και από αναμνήσεις, που σχετίζονταν με τους Καλβορόμα και τους Γιακαρλούτσι, ενώ για τους Γουηβέριους δεν ήθελε να ακούει ούτε λέξη, όπως είπε στην ανιψιά του Ζακάνθα Κλάδη-Καλβορόμα, που φρόντισε εξαρχής να την επισκεφθεί στο αρχοντικό της. 

Εκείνη είχε βρεθεί εκεί, στο αρχοντικό των Καλβορόμα, για να τον υποδεχτεί και το έκανε μαζί με τον γράφοντα, τον οποίο και σύστησε ως ερευνητή συνεργάτη της στην αξιοποίηση του αρχειακού υλικού της οικογένειας. 

Ο Κέρσουακ ενθουσιάστηκε με τον γράφοντα, στον οποίο είπε πως μπορεί να τον αποκαλεί Ιάκωβο. 

Η Ζακάνθα χάρηκε που ο γράφων συμπάθησε τον θείο της, που ήταν ιδιαίτερα δύσκολος χαρακτήρας. 

Ετσι όμως η μεταξύ τους συνεργασία θα γινόταν ευκολότερη.
Ο Κέρσουακ είπε στον γράφοντα πως η επιστροφή του είναι οριστική και δεν σχετίζεται με το επικείμενο συνέδριο για μια νέα φιλοσοφία περί οικονομίας, αν και δεν απέκλεισε τη συμμετοχή του, αφού ήδη είχε κάνει κάποιες επαφές με τους Λίντερμπεργκ, ενώ ιδιαίτερα με τον Ρούντολφ είχαν συζητήσει το ενδεχόμενο να χρηματοδοτήσει την εικαστική σύνθεση που για το συνέδριο θα δημιουργούσε η Σύλβια Γουηβέριου. 

Είπα ακόμα πως αυτή ήταν η μόνη από τους Γουηβέριους που συμπαθούσε και πως αν του έλεγε γιατί δεν συμπαθούσε τους άλλους θα καταλάβαινε αλλά δεν θα του απαντούσε. 

Έτσι λοιπόν ο γράφων έμεινε και με αυτή την απορία. 

-ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ-