Το «Sound of property» είναι μια δημιουργία του 2014 και αποτελεί μέρος ενός  καλλιτεχνικού προγράμματος “residency” που πραγματοποιήθηκε στο Κάλιαρι της Σαρδηνίας,  «Το πρώτο πράγμα που έκανα στη Σαρδηνία ήταν να επισκεφτώ  διάφορους χώρους στην πόλη,  δημόσιους κυρίως», λέει στην Kalamata Journal η κ. Ζυγούρη και εξηγεί: «Αυτό που γενικότερα κάνω σαν καλλιτεχνική στρατηγική όταν με προσκαλούν σε διάφορα μέρη είναι να μπαίνω μέσα στην ιστορία και την ταυτοτητα του τοπου, με σκοπό να μπορέσω να αφουγκραστώ  τον προβληματισμό της κοινότητας και να βρω έναν τρόπο, ποιητικό τρόπο, να το αναδείξω. Θεωρώ ότι ο καλλιτέχνης είναι ενεργό μέλος της κοινωνία , όταν χρειαστεί γίνεται κατά κάποιο τρόπο μεσάζοντας μεταξύ της κοινότητας και της Τέχνης. Στο Κάλιαρι επέλεξα να γίνει η performance στο περίφημο Γκράν Κάνιον της πόλης, μια τεχνητή χαράδρα και μέρος της μεγαλύτερης Νεκρόπολης της Μεσογείου».
Εκεί η γνωστή εικαστικός δεν κατάφερε να πάρει μια επίσημη άδεια εφόσον ο χώρος δεν ήταν ούτε ιδιωτικός ούτε δημόσιος. «Έτσι ο χώρος, που θα μπορούσε να είναι ανοιχτός στο κοινό μένει κλειστός και ανεκμετάλλευτος. Κανένας δεν είχε να μας δώσει τα κλειδιά», σημειώνει η Μαίρη Ζυγούρη που απευθύνθηκε «στον Τοπικό Τύπο προσκαλώντας τον καθένα να φέρει τα δικά του κλειδιά. Και πράγματι ήρθαν. Με όλα αυτά τα κλειδιά που μαζεύτηκαν ακούσαμε τελικά τον ήχο της ιδιοκτησίας».
Η Μαίρη Ζυγούρη είναι από τους πρώτους καλλιτέχνες που στήριξαν την ομάδα του Φεστιβάλ Μηδέν. Έπαιξε ρόλο το γεγονός ότι «ήμασταν συμφοιτητές στη Σχολή Καλών Τεχνών, ότι η καταγωγή μου είναι από την Καλαμάτα, αλλα και γενικότερα με  ενδιαφέρει πάρα πολύ η εκπαίδευση ενός κοινού στην Σύγχρονη Τέχνη που βρίσκεται μακριά από την Αθήνα και δεν  παρακολουθεί κάποιες καλλιτεχνικές δράσεις».
Ιδιαίτερα αυτή την περίοδο η Μαίρη Ζυγούρη εργάζεται και δημιουργεί εντατικότατα. Αναμένεται η συμμετοχή της σε μια κορυφαία διεθνή καλλιτεχνική διοργάνωση. Επίσης η καλαματιανή στην καταγωγή δημιουργός, που έκανε το μεταπτυχιακό της στο Λονδίνο (Post Graduate Diploma και Master στο Chelsea College of Art and Design), τα τελευταία δέκα χρόνια συνεργάζεται με μια ιταλική καλλιτεχνική ομάδα και δραστηριοποιείται κυρίως στις χώρες της Μεσογειακής Ευρώπης αλλά και στις βόρειες χώρες της ηπείρου. Έχει λάβει μέρος σε πολλές διεθνείς διοργανώσεις σύγχρονης τέχνης, στη BiennaleΚωνσταντινούπολης, Θεσσαλονίκης, Αθήνας, έχει εκθεσει σε Ρώμη, Τορίνο κ.τ.λ.
Για τη Μαίρη Ζυγούρη η δημόσια τέχνη και η performance είναι σημαντική γιατί «γίνεται πάντα με τη συμμετοχή των μικρών κοινοτήτων. Το σκεπτικό είναι η ενεργοποίηση και η επικοινωνία με τον κόσμο, το να μην μένει η τέχνη κλεισμένη στα μουσεία και στις γκαλερί. Κατά κάποιο τρόπο η δημόσια τέχνη μας μαθαίνει να είμαστε μαζί και βάζει την ποιητικότητα στην καθημερινότητα. Με τη δημόσια τέχνη ο καλλιτέχνης αποκτά ένα ρόλο μέσα στην κοινωνία, παύει να είναι ο μοναχικός δημιουργός, ο κλεισμένος στο ατελιέ του. Επιπλέον θεωρώ, αν και η δημόσια τέχνη ξεκινά από το ’70, ότι και οι ανάγκες της εποχής καλούν τον καλλιτέχνη να είναι «παρών» ανάμεσα στους ανθρώπους».
Σημειώνεται ότι άλλοι δύο Καλαματιανοί δημιουργοί συμμετείχαν στο Φεστιβάλ Madatac στη Μαδρίτη με το Φεστιβάλ Μηδέν, η Εύα Ζυγούρη και ο Θεόδωρος Ζαφειρόπουλος. Καθώς επίσης συμμετείχαν οι Θοδωρής Τράμπας, Magenta (Κατερίνα Σωτηρίου & Έλενα Τιμπλαλέξη), Σοφία Σιμάκη, Βίκυ Βασιλοπούλου και Παναγιώτης Βούλγαρης.
Στ.Μ.