"Στην εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε στο Κέντρο Πολιτισμού «Σταύρος Νιάρχος» στις 9/2/26 – ημέρα της Παγκόσμιας Ελληνικής Γλώσσας, υπό την αιγίδα του Προέδρου της Δημοκρατίας, παρόντος του Πρωθυπουργού, του Υπ. Εξωτερικών και του καθηγητή γλωσσολογίας κ. Μπαμπινιώτη, την οποία παρακολούθησα με προσοχή και την επιδοκιμάζω, πολιτικά και ως προς την ένταση που εξέπεμψε λόγω: της οργανωτικής αρτιότητας και ενφόρτισης, με το αριστείο του λόγου, την ενστόλιση δια της ανωτάτης πολιτειακής συμμετοχής, της παρέας (πάνελ) που την παρουσίασαν και την επικοινώνησαν εύληπτα με τα Μ.Μ.Ε. προς τον απανταχού Ελληνισμό.

«Καταψήφισα τον προϋπολογισμό της Κοινωφελούς Επιχείρησης ΦΑΡΙΣ του Δήμου Καλαμάτας για το οικονομικό έτος 2026, συνολικού ύψους 5.000.000 ευρώ λόγω της απαράδεκτης και θεσμικά προβληματικής διαδικασίας με την οποία εισήχθη προς έγκριση.

Του Δημήτρη Ν.Μπουσούνη

Για όσους δε γνωρίζουν, η 9η Φεβρουαρίου εκάστου έτους είναι αφιερωμένη στην Ελληνική γλώσσα κι αυτό δεν έγινε τυχαία. Οφείλεται στο γεγονός ό,τι έχει ιστορία 3.500 χρόνων, ξεκινώντας από την Γραμμική Β και θεωρείται μητέρα πολλών άλλων γλωσσών του Δυτικού, κυρίως, κόσμου.

ΚΑΘΕ ΚΥΡΙΑΚΗ ΕΝΑΣ ΚΟΣΜΟΣ ΕΝΑΣ ΛΑΟΣ  

Το τελευταίο με την παρουσία του Λένιν σε μια περίοδο μερικής ήττας του κινήματος  

Του Σωτήρη Βλάχου

Το 4^ο   Συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς, Νοέμβρης και Δεκέμβρης του 1922, συντελέστηκε σε μια εποχή όπου οι καπιταλιστές αποχτούσαν σχετικό έλεγχο στην κοινωνία και την οικονομία και ο φασισμός έκανε αποφασιστικά την εμφάνιση του.

Του Παναγιώτη Νίκα

Η 9^η Φεβρουαρίου, ημέρα θανάτου του εθνικού μας ποιητή Δ. Σολωμού, έχει ανακηρυχθεί ομόφωνα από την UNESCO  ως η «παγκόσμια ημέρα της Ελληνικής γλώσσας». Σε αυτή, τη σπουδαία για τη γλώσσα μας ημέρα, θα πραγματοποιηθούν εκδηλώσεις σε πολλά πανεπιστήμια της Ευρώπης, της Αμερικής, της Κίνας και της Αυστραλίας, με σκοπό τον συντονισμό δράσεων, την αναζωογόνηση και τη συνειδητοποίηση της προσφοράς  της γλώσσας μας στον ευρωπαϊκό και τον παγκόσμιο πολιτισμό.

Του Μιχάλη Αντωνόπουλου 

Ο καρναβαλισμός σε όλες του τις πτυχές, συχνά εκφυλίζεται σε ένα πυροτέχνημα ματαιοδοξίας, μια στιγμιαία διέξοδο από την πλήξη της καθημερινότητας, που καταναλώνεται και ξεχνιέται γρήγορα. 

Όταν όμως αποκτά θεσμική σφραγίδα, με αμφιλεγόμενα βίντεο, παύει να είναι αθώος.

Του Αλέξανδρου Βλαχογιάννη

Παρακολουθώ το τελευταίο διάστημα πολλές συζητήσεις, ανακοινώσεις, ενίοτε δε και πανηγυρισμούς για την επένδυση(σεις) στο λιμάνι της Ελευσίνας και τη ναυπηγοεπισκευαστική ζώνη της περιοχής, την ανάπτυξη του λιμανιού και την μετεξέλιξή του σε διαμετακομιστικό κέντρο. Πρωταγωνιστής ο Υπουργός Ανάπτυξης, ναι αυτός που επί των ημερών του ο πληθωρισμός των βασικών προϊόντων τρέχει με ξέφρενους ρυθμούς και η αγορά είναι ανεξέλεγκτη, ροκανίζοντας το πενιχρό εισόδημα των εργαζομένων και των συνταξιούχων, σε όφελος των καρτέλ και των μονοπωλίων. Παρούσα και η πρέσβης των ΗΠΑ σηματοδοτώντας την ισχυρό ενδιαφέρον του αμερικάνικου κεφαλαίου για την εξυπηρέτηση των δικών του συμφερόντων, όπως είναι φυσικό.

ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΑΡΑΜΠΑΤΟΥ

Ένα ολοκληρωμένο λιμάνι, ένα εμβληματικό φυσικό τοπίο και μια ώριμη πόλη μπορούν να συνθέσουν έναν νέο αναπτυξιακό κόμβο για τη δυτική Πελοπόννησο – αρκεί να υπάρξει κοινό στρατηγικό σχέδιο.

Η συζήτηση για το μέλλον του τουρισμού στη δυτική Πελοπόννησο δεν μπορεί να παραμένει άλλο σε γενικόλογες διαπιστώσεις και αποσπασματικές πρωτοβουλίες. Υπάρχουν υποδομές που έχουν ολοκληρωθεί, δυνατότητες που είναι ώριμες και τόποι που μπορούν άμεσα να λειτουργήσουν ως κόμβοι πολιτισμού, εμπειριών και βιώσιμης ανάπτυξης. Ένας από αυτούς είναι, χωρίς καμία υπερβολή, το Λιμάνι της Κυπαρισσίας.

Της Γιοβάνας Γκίζα 

Το πρόβλημα δεν είναι ένα «άστοχο» βίντεο.

Το πρόβλημα είναι ποιος είσαι πολιτικά όταν το υπερασπίζεσαι.

Μια δημοτική αρχή που παριστάνει τον θεματοφύλακα της ηθικής, λογοκρίνει την τέχνη όταν μιλά για αυτοδιάθεση, αλλά την ίδια στιγμή εργαλειοποιεί το γυναικείο σώμα ως δόλωμα προβολής.

Του Παναγιώτη Νίκα

Στο παγκόσμια γνωστό θεατρικό έργο του Άρθουρ Μίλερ, με τον παραπάνω τίτλο (1949), γίνεται αναφορά σε έναν συγκεκριμένο έμπορο, που στο τέλος της ζωής του συνειδητοποιεί πως, παρά τις προσπάθειές του, οι πωλήσεις του μηδενίζονται και η καταστροφή του είναι δεδομένη, γιατί άλλαξαν οι όροι της αγοράς, οι διαδικασίες και η νοοτροπία των ανθρώπων.