Του Θανάση Παντέ

Για τη μυστικοπάθεια του Ιάσονα Γουηβέριου όσα κατά καιρούς έχουν ειπωθεί δεν έχει επαληθευτεί τελικά η ισχύς τους. 

Του Θανάση Παντέ

Πράγματι οι δύο συγγραφείς είχαν καταλάβει σωστά: Τα πράγματα δεν ήταν όπως φαίνονταν αλλά ακόμα δεν είχαν διαπιστώσει πως πραγματικά ήταν. 

Πέντε χρόνια συμπληρώθηκαν από τότε που έφυγε από την Καλαμάτα επιστρέφοντας εκεί απ’ όπου ξεκίνησε. 

Του Θανάση Παντέ

Αυτή η επικείμενη ετερόκλητη συνύπαρξη στη Στούπα λόγω της συγκρουσιακής συνάντησης Γουηβέριων-Γιακαυλούτσι, δεν πέρασε τελικά απαρατήρητη από τους δύο συγγραφείς, Μιχάλη και Παναγιώτη Γιαννουλέα, που εξακολουθούσαν να έχουν τις απορίες τους αλλά δεν ήθελαν και να ρωτήσουν γιατί θεωρούσαν πως αργά η γρήγορα θα μάθαιναν. 

Του Θανάση Παντέ

Η εμφάνιση του Ιμπραχήλ Γιακαυλούτσι στη Στούπα δεν θα περνούσε απαρατήρητη σε καμία περίπτωση, αφού ο ίδιος μόνο διακριτικός δεν ήταν στις εμφανίσεις του. 

Του Θανάση Παντέ

Η πρόσκληση για δείπνο στο Αρχοντικό των Ανδριώτη ήταν έκπληξη για τον γράφοντα παρότι γνώριζε τον Λέανδρο Ανδριώτη παλαιώθεν, από τότε που επισκέφθηκε το Αρχοντικό του στη θέση Πλακούρα της Άνδρου, προσκεκλημένος του για πρώτη φορά ένα μακρινό πια καλοκαίρι μιας άλλης εποχής της ζωής του, τότε που κάθε ταξίδι του στο νησί των γλυκών αντιθέσεων του προκαλούσε ενθουσιασμό. 

Του Θανάση Παντέ

Ο γράφων είδε μπροστά του τον Βλαδίμηρο Αμπραβελενάκο και δεν πίστευε στα μάτια του. 

Ο γηραιός κύριος που είχε γνωρίσει στη Θεσσαλονίκη τώρα έδειχνε τουλάχιστον 30 χρόνια νεότερος. 

Του Θανάση Παντέ

Εκει που δεν τον περίμεναν ο Κοπρώνυμος Γουηβέριος επέστρεψε ύστερα από καιρό στην Αίγινα προκαλώντας δυσφορία σε όσους τον γνώριζαν. 

Του Θανάση Παντέ

“Ζει ο Μεγαλέξαντρος;”. Από το πουθενά είχε προκύψει η απορία-ερώτηση και η ομήγυρις που χαριεντιζόταν στην παραλία της Αίγινας τρώγοντας τα φημισμένα φυστίκια της άφησε την απορία αναπάντητη. 

Δεν ήταν η πρώτη φορά βεβαίως αλλά τη συγκεκριμένη στιγμή τα πράγματα ήταν διαφορετικά γιατί η παρέα είχε διευρυνθεί αρκετά και η ρητορική ερώτηση αν ζει ο Μεγαλέξαντρος ήταν πλέον αδιακρισία. 

Του Θανάση Παντέ

Στον Μαχαραγιά Καραμπατιάμα δεν άρεσαν οι εκπλήξεις, αν δεν τις προκαλούσε βέβαια ο ίδιος. 

Δεν ήθελε να τον εκπλήσσουν ούτε καν ευχάριστα.

Και δεν έκρυβε τη δυσφορία του όταν αυτό συνέβαινε.