Γύρω-τριγύρω, εκτός από κανα δυο καφενεία, που αν δεν ήταν για την τιμή των όπλων (που λέει ο λαός) και αν οι καφετζήδες δεν είχαν συναισθηματικό δέσιμο με τους λιγοστούς πελάτες, κι όλοι τους πάνω από εξήντα και βάλε, σίγουρα θα είχαν μείνει και αυτά στην ανάμνηση και την ιστορία. 

Παντού εγκαταλελειμμένα μαγαζιά. Κλειστά όχι μόνο από έλλειψη πελατείας, μια που τώρα είναι πιο φιγουράτα μαγαζιά, πιο in, όπως λένε οι καθαρευουσιάνοι, αλλά και γιατί μετά το πέρας της ηλικίας δεν υπάρχουν όνειρα να επενδυθούν στη μικρή ξεχασμένη πλατειούλα.  

Από τη μια μεριά της πλατείας, την ανατολική, υπάρχουν λίγα δέντρα, τέσσερα-πέντε μάλλον, δεν μπορείς εύκολα να ξεχωρίσεις. Έχει μπλεχτεί το ένα μέσα στου άλλου το ρίζωμα και έτσι έχουν γίνει μια συστάδα πράσινη και πυκνή. Θα λεγες οι λίγοι θάμνοι κόβουν το διάβα στα μικροσκούπιδα. Και τα λογής-λογής χαρτάκια βρίσκουν αδιέξοδο στο κυνηγητό του αέρα. 

Εδώ σε αυτή την πλατεία, μια που έχει και ιστορικό όνομα κάποιου μεγάλου Εθνάρχη, λίγοι περνάνε, μετριώνται στα δάχτυλα ανά ώρα. Κάποτε ήταν σταυροδρόμι. Είπαμε κάποτε. 

Τώρα μόνο που και που κάτι παραθρησκευτικοί στήνουν ταμπλό με κηρύγματα για Δευτέρα Παρουσία, για αδέκαστο δικαστή που θα κρίνει τα πεπραγμένα μας και θα αποφασίσει, στα δεξιά ή στα ζερβά;

Κι έτσι όσοι θα έχουν μετανιώσει για αυτά που θα έχουν κάνει προτού την Κρίση θα σωθούν. Τότε ας κάνουμε ό,τι προλαβαίνουμε τώρα και μετά μια συγχώρεση Κύριε. Έτσι ο Παράδεισος μας περιμένει και όλοι μένουμε ικανοποιημένοι από τη ζωή. 

Είπαμε στο ένα μέρος, ανατολικά, λίγα τα δέντρα. Είναι και ένα παγκάκι, σκοροφαγωμένο, με κάποια σανίδια να λείπουν και τα καρφιά, που κάποτε δεν ήταν φανερά, τώρα απειλητικά περιμένουν τον απρόσεχτο που ξεθεωμένος από την κούραση ή το λιοπύρι ζητήσει να βάλει τον “απ’ αυτό” του να πάρει ανάσα. 

Στο άλλο μέρος, αντικριστά, λες και είναι μεσαιωνικοί φρουροί σε βίγλα κάστρου, είναι το άλλο παγκάκι. Ακριβώς απέναντι. Αυτό είναι καταλιακού, χωρίς ίσκιο από δέντρα, που κανένας “απ’ αυτός” να κάτσει πάνω του να τον δροσίσει ή να το μιμήσει βρε αδελφέ. 

Εδώ και στα δύο παγκάκια υπάρχει μια άγραφη συμφωνία, απ’ αυτές που δεν έχουν πρωτόκολλα ούτε στραφίδες να την επικυρώνουν. 

Το πρωινό επισκεπτήριο γίνεται στο παγκάκι στο ηλιοστάσιο μια που ο ήλιος το χειμώνα είναι δωρεάν όσο θέλουμε, όσο αντέχει το κορμί μας. Και το καλοκαίρι στο σικαδερό για δροσιά και ας κινδυνεύει ο “απ’ αυτός” μας από τα ύπουλα και μοχθηρά καρφιά, που αν το ξεχνάμε και τα παραβλέψουμε μας το θυμίζουν οδυνηρά, με έκπληξη. 

Η συμφωνία έχει γίνει και με τους επισκέπτες τους. 

Την πρωινή ώρα μόνιμος επισκέπτης, λες και πάει σε βεγγέρα την ακριβή ώρα καθημερινά, άντρας μεσόκοπος, μισοχιονισμένο κεφάλι, λίγο γειρτοί ώμοι, απροσδιορίστου ηλικίας, κάπου εβδομήντα και, με ρούχα που κάποτε θα ήταν τα Κυριακάτικά του και τώρα μάλλον θυμίζουν βεστιάριο από κάποιο θέατρο με τα κοστούμια να περιμένουν να ντύσουν κάποιον ήρωα σε άλλο έργο. 

Κάθεται εκεί ώρες πολλές, με το μπεγλέρι του, λες και μετρά τα βήματα των περαστικών τα αραιά, τα που και που. Αλλά όχι, μετρά μόνο τα δικά του, αυτά που έζησε τα καλά, γιατί τα άσχημα τα έχει μπροστά του. Και δεν ξέρει που αρχίζουν και που θα τελειώσουν. Ξέρει μόνο αυτά που έζησε, που γεύτηκε. Πιο πολλά ήταν με διαφορά τα καλά της νιότης, τα ηδονικά, τα κατορθώματά του, αυτά που στα λιμάνια άφησε , κάτι απ’ την αντρικιά του ορμή και τη νοστιμάδα του κορμιού του, μια που είχε πολύ αλμύρα φάει από το πήγαινε-έλα στα λιμάνια του κόσμου. 

Ίσως μετράει τις χαρές που απλόχερα του χάριζαν οι γυναίκες τότε που ήταν κραταιός, καραβίσιος, άντρακλας. Που όταν έβγαινε σε λιμάνι το πρώτο που γευόταν ήταν το πιοτί και το γαμίσι με τις πιο όμορφες τροφαντές, γλυκόσαρκες γυναίκες, για ώρες πολλές, θέλοντας να συμπληρώσει τα κενά της απουσίας του από τα μεγάλα μπάρκα. 

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ