Την μικροκαμωμένη ΣΙ-ΓΙΑΝ, την Γιαπωνέζα, τη μπιραφλόρα του -έτσι την έλεγε-, που την ένιωθε σαν φυλλαράκι να τρέμει στον άνεμο όταν την έσφιγγε με τα δυο του χέρια τα ροζιασμένα. Έτρεμε τόσο πολύ που αναρωτιώταν μέσα του, ήταν από φόβο, ήταν από ηδονή; Ή μάλλον σκεφτόταν “της πέφτω πολύ ΜΕΓΑΛΟΣ!”. 

Μα και την ΜΑΥΡΗ τη ΡΟΥΝΤΙ που τη γνώρισε σε μπάρκο στη Νότια Αφρική φορτώνοντας μπανάνες και μάνγκο. Η ΡΟΥΝΤΙ τα έδινε όλα ατσιγγούνευτα. Τα μεγάλα βυζιά της ακόμα τα βλέπει στον ύπνο του, όταν το τωρινό του μαξιλάρι είναι άβολο και σκληρό. Θυμάται το ζεστό εύπλαστο βυζί της ΡΟΥΝΤΙ, όταν τον έπαιρνε ο ύπνος κρεμασμένο από τη ρώγα της. Για τη ΡΟΥΝΤΙ ένιωθε και μια πικρία. Του έκανε τόσα παρακάλια ζητώντας να την πάρει μαζί του, να την γλιτώσει από την πείνα, τις αρρώστιες, τη φτώχεια και τυχόν αφεντικά λευκά, που θα είχαν, αντί ενός κομματιού ψωμί και δουλειάς στα μπαμπακοχώραφα, όποτε γούσταραν δωρεάν γαμίσι στην καλύβα δίπλα στο αρχοντικό. Γι’ αυτό είχε μόνο μετανιώσει. 

Όλα αυτά του περνούσαν από το μυαλό κάθε μέρα. Αυτά τα γλυκά, τα ζουμερά, που τον κάνουν να χαμογελά μόνος του, τα ηδονικά που έζησε. Το μόνο που τον ένοιαζε ήταν να ζει κάθε στιγμή, να γεύεται ό,τι μπορούσε, περιπέτειες που άξιζε να τις ζήσει και τώρα να τις νοσταλγεί. 

Στο άλλο παγκάκι αντίκρυ, αργά το απόγευμα ο άλλος συμβαλλόμενος στην άτυπη συμφωνία, ένας νέος ψηλόκορμος, όμορφος, με τα μακριά μαλλιά του αλογοουρά, λίγο μακριά τα χέρια και τα κανιά του πριν αρχίσουν να σέρνονται ελαφρά. 

Φαινόταν από καλή πάστα, μορφωμένος, ίσως και από καλή οικογένεια. Ποιος ξέρει τώρα πως μετράει ο καθένας αυτό το “καλή οικογένεια”; 

Αυτός ο νέος ήταν και πιο μόνιμος ενοικιαστής το καλοκαίρι. Δεν χρειαζόταν τίποτα παρά μόνο να γύρει το τσακισμένο του πρόωρα κορμί και να κοιμηθεί κάτω από τα άστρα, παίρνοντας μια γερή δόση και πολλές φορές ξέροντας ότι μπορεί να ήταν και σκάρτη και αυτό μπορεί να τον έστελνε κατευθείαν στον θάνατο. 

Μα αυτό δεν τον ένοιαζε και πολύ. Μάλλον καθόλου, γιατί θα έφευγε χαμογελαστός, βλέποντας στον ύπνο του, στον ξύπνιο του, ποιος ξέρει, πεταλούδες, παραδείσια πουλιά να κελαηδούν, γοργόνες στη στεριά να τον φιλούν στα χείλη, να ακούει μουσικές γλυκές που δεν έχουν ποτέ γραφτεί σε παρτιτούρες. Η Αφροδίτη με τα μακριά μαλλιά της να τον λούζει και αυτός να χαμογελά ευτυχισμένος. Μπορεί να βλέπει και ξωτικά με μεγάλα νύχια να του ξεσκίζουν τις σάρκες του, να τον τρώνε βγάζοντας τα σωθικά του. Μεγάλα καζάνια να βράζουν και να είναι εκεί στο χείλος έτοιμος να πέσει μέσα. Κάνει προσπάθεια να κρατηθεί, μάταια παλεύει, ιδρώνει, τρέμει σύγκριος, οι δυνάμεις του αρνούνται να τον σώσουν κι αυτός παλεύει ανάμεσα σε παράδεισο και κόλαση. Αφήνεται στον στροβιλισμό και έτσι νομίζει πως έχει κάνει το πρέπον στην ζωή του. 

Τη μια πιάνει όλα τα αστέρια στα χέρια του και την άλλη έχουν φύγει από τα ακροδάχτυλά του, μετά ο ζόφος, το κρύο, το πέπλο το μαύρο, η αγωνία, το αργό ξεψύχισμα της νιότης. 

Και από δίπλα ένας μόνο φίλος, ο ψωριάρης αδέσποτος, που του κάνει παρέα στον ύπνο κάτω από το παγκάκι. Τον ξυπνάει το πρωί γλύφοντας τα πόδια του και τα χέρια του και το πρόσωπο. “Ώρα να αδειάσουμε το παγκάκι αφεντικό, να βγούμε ξανά στη γύρα!”. 

Ο ψωριάρης σκύλος έγινε η σκιά του, το μισό σάντουιτς το μοιράζεται μαζί του και σέρνει πάντα ένα κουτί από κονσέρβα με σύρμα περασμένο στη ζώνη του παντελονιού του για να του βάζει νερό. 

Ο ψωριάρης ταυτίστηκε με τον νέο, του είναι απαραίτητος. Βλέπετε ο σκύλος χωρίς τον άνθρωπο, χωρίς αφεντικό να τον διατάζει, δεν μπορεί να ζήσει. Πρέπει να έχει χέρια να γλύφει και ουρά να την κουνά όταν τον διατάζουν. Μόνο που αυτός δεν είχε ουρά και στο νόημα του νέου έκανε κάτι κινήσεις τόσο αστείες, κουνώντας το μισό του σώμα πέρα-δώθε (τόσο αστεία εικόνα!) και παρακαλώντας τον πως θέλει να τον έχει αφεντικό, τίποτα άλλο δεν του ζητά.

Η ΙΚΑΡΙΩΤΙΣΣΑ