ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΙ
Των Μιχάλη Σταυριανόπουλου, Σωτήρη Βλάχου
«Το κεφάλαιο το τρομάζει η έλλειψη κέρδους ή το πολύ μικρό κέρδος […]. Όταν το κεφάλαιο έχει το ανάλογο κέρδος, γίνεται τολμηρό. Με δέκα τα εκατό (10%) κέρδος αισθάνεται τον εαυτό του σίγουρο και μπορεί να το χρησιμοποιήσει κανείς παντού, με 20% γίνεται ζωηρό, με 50% γίνεται θετικά παράτολμο, με 100% τσαλαπατάει όλους τους ανθρώπινους νόμους, με 300% δεν υπάρχει έγκλημα που να μη ριψοκινδυνεύσει να το πράξει» (Κάρολος Μαρξ).
Του Δημήτρη Ν.Μπουσούνη
Η χημεία, ως επιστήμη, θεωρείται σχετικά νέα, αλλά τους τελευταίους δύο αιώνες έχει κάνει άλματα και συνέβαλε καθοριστικά στην πρόοδο κι ευημερία της ανθρωπότητας.
Από την αρχαιότητα υπήρχαν προβληματισμοί, βέβαια, για τη φύση του κόσμου και την επεξήγηση των διαφόρων φαινομένων αλλά όλες αυτές οι θεωρίες ήταν αιωρούμενες μέχρι που φτάσαμε στον Δημόκριτο.
ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΙ
Των Μιχάλη Σταυριανόπουλου, Σωτήρη Βλάχου
Από ότι φαίνεται θα έχουμε εκλογές την άνοιξη, αν και δεν τις έχει ανακοινώσει ακόμη ο άριστος πρωθυπουργός που μας κυβερνάει. Ο λόγος φαίνεται να είναι ότι δεν έχουν ακόμα αποφασίσει να του δώσουν το πράσινο φως οι καμιά 400 σύμβουλοί του που πληρώνονται από εμάς.
ΕΠΙΣΤΟΛΗ
"Τι λέμε τώρα; Σε ένα πτωχευμένο ΟΣΕ νέος μηχανοδηγός με μισθό 3500 και δεν υπάρχουν χρήματα για τους στρατιωτικούς και κυρίως για τους πιλότους; Ποιο πανεπιστήμιο έχει τελειώσει ο σταθμάρχης για να αξίζει αυτά τα χρήματα; Ντροπή, αυτά τα παιδιά ήταν κυρίως φοιτητές, σε λίγα χρόνια θα έψαχναν δουλειά για ένα βασικό μισθό. Ντροπή τους, ό,τι και να κάνουν, αυτά τα νεκρά παιδιά θα είναι κάθε βράδυ στα όνειρα τους.
Της Χαράς Κιουρή
Στις 8 Μάρτη του 1857 στη Νέα Υόρκη, οι εργάτριες στο τομέα της υφαντουργίας, διαδήλωναν για τις απάνθρωπες συνθήκες εργασίας και τους χαμηλούς μισθούς τους.
Η φετινή επέτειος επισκιάζεται από την απέραντη θλίψη και την οργή για την απώλεια δεκάδων ανθρώπων, κυρίως νέων, στο φοβερό σιδηροδρομικό δυστύχημα στα Τέμπη. Ένα προμελετημένο έγκλημα δυστυχώς που δείχνει ποια είναι τα αποτελέσματα όταν τα κέρδη μπαίνουν πάνω από τις ανθρώπινες ζωές.
Του Θάνου Βασιλόπουλου, Παιδίατρου Εντατικολόγου
Αυτός είναι ο καπιταλισμός. Δολοφονεί με κάθε τρόπο (με πολέμους και χιλιάδες πρόσφυγες, με ναυάγια και πνιγμένους, με εκατομμύρια νεκρούς παγκοσμίως από τη πανδημία λόγω των ιδιωτικοποιημένων συστημάτων υγείας, με πάνω από 35.000 νεκρούς στην Ελλάδα από την πανδημία, με νεκρούς από πυρκαγιές στο Μάτι, από πλημμύρες στη Μάνδρα κ.α.). Τώρα με τους δεκάδες νεκρούς από το σιδηροδρομικό δυστύχημα. Δολοφονεί, γιατί ο πυρήνας της ιδεολογίας του είναι η εκμετάλλευση και το κέρδος των επιχειρηματικών ομίλων. Ό, τι είναι αναγκαίο για την ασφάλεια, την υγεία και τη ζωή των ανθρώπων είναι κόστος για τους κυβερνώντες και τους επιχειρηματικούς ομίλους και ως εκ τούτου απορριπτέο. Όποιος δεν προσαρμόζεται πεθαίνει, έτσι δεν μας έχει προειδοποιήσει υπουργός της κυβέρνησης;
ΕΝΑΣ ΚΟΣΜΟΣ ΕΝΑΣ ΛΑΟΣ
Του Σωτήρη Βλάχου
ΞΕΤΣΙΠΩΤΗ ΑΠΟΡΡΙΨΗ ΕΝΟΣ ΑΚΟΜΑ ΣΧΕΔΙΟΥ
Μόλις δημοσιεύτηκε το προηγούμενο κείμενο μας με τίτλο, «Ουκρανία: Ένα χρόνο μετά. Η δολοφονία μιας χώρας», κατατέθηκε κινεζικό σχέδιο για ειρήνευση.
Του Δημήτρη Μπουσούνη
Σε εθνική τραγωδία εξελίχθηκε η σύγκρουση των δύο τρένων στα Τέμπη και οι σκηνές που είδαμε ούτε σε ταινίες τρόμου δεν έχουμε ξαναδεί.
ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΜΕΣΣΗΝΙΑΣ ΣΤΟΝ «ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΤΥΠΟ»
Ο θανατηφόρος σεισμός στις πλησιόχωρες της πατρίδας μας Τουρκία και Συρία, με νεκρούς που υπερβαίνουν τις 50.000, με διπλάσιο αριθμό αγνοουμένων και υπερπολλαπλάσιο αστέγων, προκάλεσε συγκίνηση και πόνο αλλά και ένα αξιοθαύμαστο παγκόσμιο κίνημα έμπρακτης αλληλεγγύης και ανθρωπιάς, αγάπης χωρίς όρους και σύνορα προς τους σκληρά δοκιμαζόμενους αυτούς λαούς.
Της Ευγενίας Θανοπούλου
Τις τελευταίες δεκαετίες αρκετοί θεωρητικοί και φιλόσοφοι έχουν επισημάνει τις μεταβολές από τις οποίες διέρχεται η οικονομία και η πολιτική, μετασχηματίζοντας τη σχέση του ανθρώπου με τον κόσμο. Ο Jeremy Rifkin (Τζέρεμυ Ρίφκιν, 1945-), από τη δεκαετία του 1990 μέχρι τις μέρες μας, έχει ασχοληθεί με το τέλος της ιδιοκτησίας, της εργασίας, του νομίσματος, κ.α., επισημαίνοντας την καλλιέργεια μιας νέας κουλτούρας: του υπερ-καπιταλισμού. Η τελευταία χαρακτηρίζεται από την αντικατάσταση της πραγματικής οικονομίας και του πραγματικού εμπορεύματος με την εμπειρία της κατανάλωσης. To γιατί θα πρέπει να ασχοληθούμε με αυτή την ιστορία, το απαντά ο φιλόσοφος Jean François Lyotard (Ζαν Φρανσουά Λυοτάρ, 1924-1998) ήδη από τη δεκαετία του 1970: ο κίνδυνος που ελλοχεύει, πίσω από τέτοιους μετασχηματισμούς, είναι η επανεμφάνιση ενός ολοκληρωτισμού.