Κάρτες…

Δευτέρα, 22 Δεκεμβρίου 2025 10:18

Κάρτες…

ΕΙΝΑΙ Ν’ ΑΠΟΡΕΙΣ

Γιώργος Αρκουλής

Ένα σύντομο αλλά εξαιρετικής ευαισθησίας κείμενο διάβασα στην δεύτερη σελίδα του πολιτιστικού ενθέτου ‘Τέχνες & γράμματα’ της χθεσινής Κυριακάτικης Καθημερινής. Κάτω από τον τίτλο ‘Η πρώτη χριστουγεννιάτικη κάρτα’ η οποία εικονογραφείται (τυπωμένη το πολύ μακρινό 1843 στο Λονδίνο, από τον Χένρι Κόουλ, πρώτο διευθυντή του Μουσείου Βικτώρια και ‘Αλμπερτ), ο δημοσιογράφος (σημ: το θεματάκι είναι ανυπόγραφο, όμως του λόγου μου υποπτεύομαι πως το χειρίστηκε ο γνωστός μανιώδης με τις αξίες του παρελθόντος, σπουδαίος συνάδελφος Νίκος Βατόπουλος), αναπολεί το έθιμο της κάρτας στις γιορτές, που πλέον έχει ατονίσει υπερβολικά, λόγω της εύκολης (και δωρεάν!) χρήσης του υπολογιστή και του κινητού τηλεφώνου. Ιστορία που δεν έχει και πολλή σημασία, αφού στερεί από τον αποστολέα και τον παραλήπτη την γοητεία της ανταλλαγής καρτ ποστάλ, που συνήθως κατέληγαν στη «ρίζα» του χριστουγεννιάτικου δέντρου (ή πίσω από την κεντρική πόρτα του σπιτιού). Αντιγράφω το σχόλιο του φύλλου, που ξεκινάει βέβαια με είδηση:

«Παρά τις αντίθετες και δυσοίωνες προβλέψεις, έφτασαν και πάλι με το ταχυδρομείο κάποιες χριστουγεννιάτικες κάρτες, όχι πολλές πάντως, αλλά τόσες ώστε να δώσουν χαρά. Γιατί οι κάρτες με ταχυδρομείο είναι άλλης κατηγορίας ευχές, δείχνουν φροντίδα και προσωπικό κύρος. Είναι βέβαια μια συνήθεια που τελειώνει. Ποιος όμως θα τυπώσει τις ηλεκτρονικές ευχές και να τις βάλει κάτω από το δέντρο; Έστω… Όσο υπάρχουν άνθρωποι με γούστο και με αισθήματα, θα στέλνουν έστω και μία κάρτα τον χρόνο…»

Εννοείται πως το σχόλιο θα ήταν πλήρες, αν ο εμπνευστής εξαιρούσε από τους ανθρώπους «με γούστο και αισθήματα», όσους δεν είναι σε θέση να διαθέσουν ένα σεβαστό ποσό που θα απαιτούνταν -για παράδειγμα- για να στείλουν ταχυδρομικώς δέκα-είκοσι κάρτες σε αγαπημένα τους πρόσωπα. Η αποστολή μιας κάρτας κλεισμένης σε φάκελο, μέσω ταχυδρομείου, κοστίζει πλέον πάνω από δύο ευρώ (ποσό που ανεβαίνει σημαντικά αν σταλεί σε ακριτικές πόλεις της χώρας), ενώ με το αδιόρθωτο χάλι των ΕΛΤΑ, δεν είσαι ποτέ σίγουρος ότι η «ευαίσθητη χειρονομία σου» θα φτάσει στον παραλήπτη την σωστή ημέρα και όχι μετά το πρώτο δεκαήμερο του Ιανουαρίου.

Σας θυμίζω ότι είχα σημειώσει σε αυτή την στήλη την απίστευτη περιπέτεια της αποστολής του τελευταίου μου βιβλίου, από την Ηλιούπολη στην οδό Χέϋδεν της Πλατείας Βικτωρίας. Έφτασε στα χέρια του Μεσσήνιου ποιητή και εξαίρετου φίλου μου Γιώργου Μαρκόπουλου, μετά από παρέλευση 3,5 εβδομάδων!!

Καλή παραμονή Χριστουγέννων.