ΕΙΝΑΙ Ν’ ΑΠΟΡΕΙΣ
Γιώργος Αρκουλής
Ήταν αναμενόμενη η ανεξαρτητοποίηση του παραιτηθέντος αρχηγού του ΣΥΡΙΖΑ Σωκράτη Φάμελλου, μετά τα όσα σχεδόν τραγικά συνέβησαν στο κόμμα που έφτιαξε ο Αλέξης Τσίπρας, σημειώνοντας το «πρώτη φορά Αριστερά», έστω με ολίγη από Πάνο Καμμένο, για να το βυθίσει και εγκαταλείψει στο έλεος μέτριων «συντρόφων» του. Ο Φάμελλος, κατά την γνώμη μου ο ευγενέστερος και πλέον μετριοπαθής της συντεχνίας, απέτυχε -όπως αποδείχτηκε- να αναχαιτίσει την κατάρρευση του κόμματος της Πλατείας Κουμουνδούρου, το οποίο πλέον θυμίζει τον τίτλο του ιστορικού θεατρικού έργου του Γιώργου Σκούρτη «Κομμάτια και θρύψαλα». Πιστεύω πως αν (ο Φάμελλος) παρέδιδε την έδρα του θα αποτελούσε το φαινόμενο της σύγχρονης σκοτεινής εποχής της Πολιτικής, αλλά είχε τους δικούς του λόγους να μη το κάνει και το δικαιολόγησε με σύντομη δήλωση (μέσω κύκλων του…). «Η έδρα ανήκει στους ψηφοφόρους και την τιμώ». Προσθέτοντας «παραμένω πιστός στις ιδέες και στις αξίες της Αριστεράς και στον αγώνα για μια δίκαιη κοινωνία. Θα τιμήσω την εντολή των πολιτών, με αξιοπρέπεια, με σοβαρότητα, με συνέπεια, κάνοντας ό,τι μπορώ για να υπάρξει μια ευρεία προοδευτική σύγκλιση και συνεργασία», για να καταλήξει: «Μόνο έτσι θα ηττηθεί η Δεξιά που γεννά φτώχεια, σκάνδαλα, αδικία και ανισότητες».
Ο Σωκράτης Φάμελλος, από την ημέρα που εκλέχτηκε -μεταξύ τεσσάρων υποψηφίων- πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, θεωρώ ότι δεν είπε ούτε ένα ψέμα. Ο λόγος του υπήρξε ευπρεπής και χαμηλών τόνων, ουσιαστικός πάντα, αλλά δεν είναι βέβαιο ότι αυτά τα προσόντα «συναρπάζουν» τους πολίτες. Κατά κάποιο τρόπο, μου θύμιζε συχνά – πυκνά τον παλαιό άξιο πανεπιστημιακό, οικονομολόγο, ακαδημαϊκό και φυσικά πολιτικό Γιάγκο Πεσμαζόγλου, αυτόν τον αριστοκράτη έντιμο άνδρα, που χρημάτισε υπουργός των Οικονομικών στην κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας αμέσως μετά την πρώτη της χούντας. Ήταν ένας χαρισματικός και υπερβολικά μορφωμένος άνθρωπος, ο οποίος -όμως- μιλώντας μπροστά σε «παρδαλό» ακροατήριο (και βασανίζοντας ελαφρά το «ρο») δεν μπορούσε να κερδίσει το χειροκρότημα. Ο ίδιος, ίδρυσε το 1979 το αλήστου μνήμης Κόμμα Δημοκρατικού Σοσιαλισμού (ΚΟΔΗΣΟ), καταποντίστηκε στις εθνικές εκλογές του 1981, το διέλυσε το 1992 και αποσύρθηκε οριστικά απογοητευμένος.
ΕΙΝΑΙ Ν’ ΑΠΟΡΕΙΣ
Καλό Παράδεισο κυρία Κοκοβίκου
Το κράτος πρέπει να ζήσει!!
Άλλοτε θα έκλαιγε όλη η Βραζιλία…
Ηλίθια προτεραιότητα
Γαλλία χωρίς αποσμητικό!
Ερμής με βακτηρία…
Τσάρος απολιτίκ…
Όταν ξυπνάει η μνήμη…
Άτυχη γλώσσα!
Ξεκίνησαν οι «διορθώσεις»
Άρχισαν ήδη οι χοροί!
Ο Μητσιάς, μάς προσγείωσε πάλι στις αξίες του τραγουδιού
Η Ζωή δεν είναι ανελκυστήρας…
Επιστροφή στο άθλιο παρελθόν
Και τώρα η ώρα της κωμωδίας…
Πλανήτης Τραμπ
Ο Μότσαρτ της οδού Ραγκαβή…
Διπλό σοκ για χαϊδεμένους…
Αθερινοί και καρχαρίες…
Χωρίς οικογένεια…
Ο ‘κόφτης’ είναι για τα χειρουργεία…
Σχόλιο για δύο άνασσες...
Ο Σκρουτζ ήταν καπιταλιστής…
Κάρτες…
Μια επέτειος που δεν πρέπει να ξεχνάμε…
Άτυχη η αγροτιά!
Η ασιατική Ευρώπη και τα άτυχα σπορ…
Αυτές είναι ειδήσεις!
Ίλιγγος στην άσφαλτο
Σταθερή των αριθμών η μελαγχολία…
Έχει δίκιο ο γιατρός
Όταν οι αριθμοί προκαλούν!
Πάντα επίκαιρος ο Μ. Ελευθερίου
Η …παράδοση καραδοκεί
Ποιος θυμάται Μαρή και Ψαθά;
Μαμντάνι και Μασκ…
Με την Μπλάνσετ για λίγο χαμόγελο…
Ποδοσφαιρικά…
Υπερβολές…
Για τον ποιητή της «Μαύρης θάλασσας»
Ο Τζαβέλλας είναι ο κορυφαίος!
Να που χαίρεται ο Πλάτανος!
Ανασύνταξη πριν την λήξη!!
Ο Φώτης Κόντογλου μέλος της ΕΣΗΕΑ 74 χρόνια μετά την εκδημία του!
Επέτειος…
Η ψυχή της Κρύσταλ Πάλας…
‘Οταν δικαιώνεται… η ‘Γλυκιά Συμμορία’
Γερά ρε Αλέξη!
Το ντέρμπι πλησιάζει!
Έτοιμος για τίτλο ο Ρουί Βιττόρια!
Υποκρισία και νίκες
Η κοροϊδία των πολιτών συνεχίστηκε στην ΔΕΘ!
Μουρίνιο: έγινε κροίσος από τις απολύσεις!
Αλυτα τα προβλήματα. Γιατί άραγε;
Φτώχεια και μιζέρια σε άδεια γήπεδα…
Τζόγος και αυταπάτες
Το «φάντασμα» της όπερας!
Τίποτα δεν χαρίζεται…
Από που να φυλαχτείς…
Που θα πάει; Θα γίνουμε Ελβετία!
Άτυχη η 6η Εντολή!
Στα 4,65 του ευρώ τα 100 gr σοκολάτας Dubai της ΙΟΝ… (η εταιρεία βραβεύτηκε)
Πατρίς, θρησκεία, οικογένεια…
Όλα για την εικόνα…
Wi Fi στο κοτέτσι…
Τα φύλλα πέφτουν (δικαιολογημένα…)