Κυριακή, 08 Αυγούστου 2021 10:00

Επιστολές μιας παραπαιδαγωγού: «Ανεξάρτητη Αρχή Δασικού Πλούτου»

Επιστολές μιας παραπαιδαγωγού: «Ανεξάρτητη Αρχή Δασικού Πλούτου»

Αγαπητέ αρχισυντάκτη,  
                                       κάθε καλοκαίρι εμπεδώνουμε πως οι φυσικές ομορφιές και οι δυναμικές ανάπτυξης της χώρας μετατρέπονται ραγδαία σε αποκαΐδια πάνω σε εδάφη που καταρρέουν και πλημμυρίζουν κάνοντας κάθε έννοια πραγματικής «πράσινης» ανάπτυξης να χάνει το νόημά της. 

Τον χειμώνα που όλοι ξεχνιούνται μέχρι να μας ξαναβρεί το επόμενο καλοκαίρι ανοχύρωτους μπροστά στην κλιματική κατάρρευση και τους ανήθικους συνανθρώπους μας, χάρη στους οποίους καίγονται τα δάση μας, τον χειμώνα, λοιπόν, ίσως οι μόνοι που ασχολούνται σοβαρά με τη διάσωση των δασών και την αναστροφή της κλιματικής καταστροφής είναι οι… μαθητές. 

Στα προγράμματα περιβαλλοντικής εκπαίδευσης και στα εργαστήρια αειφορικών δεξιοτήτων τα παιδιά μας με την απλή, παιδική λογική τους βρίσκουν λύσεις, που είναι να απορεί κανείς γιατί δεν τις σκεφτόμαστε. 

Σας τις μεταφέρω, λοιπόν, ως ένα παιδικό έργο που σμιλεύουμε χρόνια, σε μεταγραφή για ενήλικη σκέψη και γλώσσα. Ο τίτλος αυτού; «Ανεξάρτητη Αρχή Δασικού Πλούτου».  

Φέτος προβλήθηκε στη γλώσσα μας ο όρος «πυροθύελλα». Όμως έχει αφανίσει ανθρώπους, δάση και περιουσίες εδώ και χρόνια. Όλη η χώρα μπορεί σε λίγες μέρες – ώρες, ποιος ξέρει πόσο, να γίνει μια χώρα - στάχτη. Τρομακτικό.

Τί «τρομακτικό» κάναμε για να αντιμετωπίσουμε αυτή την κατάσταση; 

Τα δάση μας καίγονται, θαρρείς από σύστημα, εδώ και δεκαετίες παράλληλα με τα φυτρώματα, θαρρείς από σύστημα, οικιών, κτισμάτων, μπαζωμάτων, με τις πόλεις να προεκτείνονται όπως - όπως, τη φύση να καταπατάται, τα βουνά να καταρρέουν, τα σπίτια να πλημμυρίζουν, την ατμόσφαιρα να υποβαθμίζεται, την χλωρίδα και την πανίδα να εγκαταλείπουν την υγεία μας στη μοίρα της με νέες ασθένειες και αιτίες θανάτου. 

Καταστάσεις γνωστές και χιλιοειπωμένες. Αν όμως συνηθίσαμε την όψη του εφιάλτη αρχίσαμε να είμαστε κι εμείς… Εφιάλτες… Για να παραφράσω τη διάσημη φράση του μεγάλου συνθέτη και διανοητή μας. 

Αν μετά τη πύρινη καταστροφή κοιμόμαστε ήσυχοι ακριβώς όπως και ένας εμπρηστής που την ξεκίνησε σε τι θα διαφέρουμε στο εξής από αυτόν; 

Τα παιδιά μας διαφέρουν γιατί ανταποκρίνονται στην περιβαλλοντική παιδεία, προτείνουν λύσεις, πολλές και σοφές λύσεις, και προσδοκούν αυτές να υλοποιηθούν. Από ποιόν όμως; 

Ποιός θα μπορούσε να συγκεντρώσει υπεύθυνα, με αρμοδιότητα και ισχύ όσα ετερόκλητα χρειάζεται να εφαρμοστούν για να σωθεί ό,τι έχει απομείνει από τα δάση μας; 

* * *

Τα παιδιά πάντα οραματίζονται μια «αρχή». Κάνουν λόγο για το κράτος. Τα παιδιά θέλουν έναν ηγέτη αδέκαστο. Διψάνε πραγματικά για δικαιοσύνη. Δεν μπορούν να συλλάβουν, γιατί όλοι μιλάνε για το στραβό και δεν γίνεται τίποτα. Και θεωρούν πως απλά θα υπάρξει ένας ηγέτης δίκαιος και σοφός, ικανός να λύνει προβλήματα. 

Τα παιδιά δεν καταλαβαίνουν πώς γίνεται οι ηγέτες να μην κάνουν τον κόσμο καλύτερο. Αφού είναι ηγέτες. Ονειρεύονταν να γίνουν ηγέτες για να είναι καλοί ηγέτες. Όπως τα παιδιά ονειρεύονται να γίνουν κάτι όταν μεγαλώσουν για να γίνουν καλοί σε αυτό. 

Ίσως και να βγάλουν πολλά λεφτά. Αυτό η κοινωνία τους το εμφυσεί σύντομα στα παιδιά από τα πρώτα κιόλας «παιδικά έργα» και «μουσικές για νέους» που θα ακούσουν. 

Τα παιδιά μας, όμως, «δεν τρώνε κουτόχορτο». Ακούνε την παρακμιακή μουσική, βλέπουν τη διαφθορά στις ταινίες, ακόμη και τις παιδικές, βλέπουν όλα τα άσχημα στις ειδήσεις, αλλά πάντα πιστεύουν στον σοφό και δίκαιο ηγέτη, στο σοφό και δίκαιο νομοθέτη.

* * *

Έτσι τον θέλουν και για τα δάση. Να βρει άμεσες, ολοκληρωμένες λύσεις για τα προβλήματα του δάσους: 

- για την προστασία τους με παρεμβάσεις μέσα στο δάσος, που θα το ζωντανέψουν και θα το σώσουν, αντί να το αφήσουν ένα «κλειδωμένο δάσος» απροσπέλαστο, σαν ένα τεράστιο σφιχτοδεμένο δεμάτι καύσιμης ύλης παραδομένο στην τύχη του,

- για την αυστηρή επιτήρηση για αναφλέξεις, καταπατητές, εμπρηστές, την κακιά ώρα και τον κακό άνθρωπο δηλαδή,

- για ισχυρά μέσα πυρόσβεσης, άφθονα, για το δάσος δεν τσιγκουνευόμαστε και καμία άλλη προτεραιότητα δεν υπάρχει, αλλά κυρίως για μέσα πυρόσβεσης αποτελεσματικά,

- για την άμεση αποκατάσταση κάθε καμένου δάσους, δέντρου, φυτού, ουσιαστικά, έντιμα, απόλυτα, χωρίς παραθυράκια και εξαιρέσεις,

- για την αυστηρή επιτήρηση των κακών ανθρώπων και της κακιάς ώρας μετά την πυρκαγιά, να μην ξεχαστεί κανείς και τίποτα από όσους ευθύνονται για το δάσος που χάθηκε,

- για να μην υπάρχει κίνητρο, όρεξη, σκέψη για χαμένο δάσος, οπότε εδώ οι απόψεις στη μαθητική κοινωνία διαφοροποιούνται. Κυμαίνονται στο αν θα υπάρχουν αυστηρές ποινές, ζήτημα εθνικής προδοσίας (!) αν θα υπάρχει υποχρέωση του εμπρηστή και κάθε εμπλεκόμενου να φυτεύει και να περιποιείται δέντρα για όλη του τη ζωή, αν όποιος φταίει θα είναι… κακούργος, αν θα υπάρξει πιο ολοκληρωμένη εκπαίδευση στο δάσος ώστε να μην υπάρχει ούτε ένας άνθρωπος που να μην αγαπάει το δάσος, αν… αν….

- για να βρεθούν πόροι για όλα αυτά – να βρεθούν φόροι ειδικά για την διάσωση του δάσους. Μήπως να τους πληρώνουν περισσότερο αυτοί που τα ακουμπούν; Όλοι αυτοί που επιλέγουν να εκμεταλλεύονται ή και να επιβουλεύονται το δάσος; 

Τα ζητήματα είναι πολλά και ετερόκλητα. Όμως στο μυαλό ενός παιδιού χρειάζεται να δημιουργηθεί ένας μόνο αρχηγός, μια υπηρεσία, ένας φορέας που, γρήγορα, πριν καούν τα δάση, θα φροντίσει να εφαρμοστούν τόσα διαφορετικά πράγματα. 

Κι αυτό το «ένα», το φτωχό μυαλό μου το μεταφράζει σε μια «Ανεξάρτητη Αρχή». Επειδή παρατηρώ πως όλες οι Ανεξάρτητες Αρχές έχουν να κάνουν με, τρόπον τινά, οικονομικά θέματα, σας την αναφέρω ως «Δασικού Πλούτου» και όχι π.χ. σκέτο «Δασών». Μήπως και αυτή η αναφορά στον «πλούτο» νομιμοποιήσει τις ιδέες των παιδιών και τις κάνει πιο αρεστές στην ενήλικη κοινωνία μας που θαυμάζει τόσο την αγορά, τον πλούτο, την περιουσία και όλα τα σχετικά.

* * *

Αρκεί όμως η ύπαρξη μιας τέτοιας «αρχής»; 

Στο εξής κάθε θεσμική προσπάθεια υπέρ των δασών μας είναι μια θεσμική προσπάθεια υπέρ της ζωής μας, της περιουσίας μας, της χώρας, της κοινωνίας μας της ανθρωπότητας. Δεν πρόκειται για τα δάση πλέον αλλά για το μέλλον μας.

Ας υποθέσουμε ότι μένουμε κλεισμένοι στα σπίτια μας, τα κινητά και τις οθόνες μας, τη δουλειά μας, την οικογένειά μας, τις διακοπές μας, την βολή μας γενικά. Ακόμη κι αν επιλέξουμε αυτόν τον τρόπο, την ζωή του «Κυρ – Παντελή», όπως λέμε, δεν μπορούμε πλέον να τον έχουμε. 

Το σπίτι μας θα πλημμυρίσει ή θα καταστραφεί από τα ακραία καιρικά φαινόμενα, εκτός πια αν δεν είναι σπίτι αλλά… καταφύγιο.

Τα κινητά και οι οθόνες μας, δε θα διαφέρουν σε τίποτα από τα τόσα μη ανακυκλώσιμα κουφάρια των υποτιθέμενων «πράσινων τεχνολογιών». Τελικά θα γυρίσουν στο πιάτο μας και το σώμα μας μέσα από τις τόσες πρωτόγνωρες μορφές ρύπανσης που έχουν εμφανιστεί. 

Η δουλειές μας ήδη χάνονται, καθώς η μεγάλη διατάραξη του πλανήτη αλλάζει τις προτεραιότητες μας προϊόντα και υπηρεσίες. 

Οι οικογένειές μας χωρίς τη ζωή στη φύση, τις δραστηριότητες και την ηρεμία που παρέχει ένας ανθρώπινος πλανήτης, θα γίνουν οικογένειες ταραγμένες, πιεσμένες, χωρίς χρόνο να «ζήσουν», να «αναπνεύσουν», έτοιμες να… διαλυθούν. 

Η περιβαλλοντική κατάρρευση αναπόφευκτα γίνεται και κοινωνική κατάρρευση.

Δεν αρκεί, λοιπόν, μόνο να υπάρχει αυτή η «Ανεξάρτητη Αρχή Δασικού Πλούτου», ή όπως αλλιώς ονομάσουμε τον εφαρμοστή τόσων σπουδαίων ιδεών για να σωθούν τα δάση και να είναι βιώσιμο το περιβάλλον. 

Χρειάζεται να είναι η πρώτη προτεραιότητα μας. 

Όπως τα παιδιά κάθε μέρα που μπαίνουν στην τάξη τρέχουν να δουν στη γωνιά πως εξελίσσεται το καινούριο μας πείραμα, έτσι κι εμείς κάθε μέρα θα πρέπει να ρωτάμε για το πώς πάνε τα πράγματα με τα δάση. 

Είμαστε έτοιμοι για αντιμετωπίσουμε αύριο το θανατηφόρο μείγμα κλιματικής και ηθικής κρίσης; 

Κάναμε όλο το χειμώνα ό,τι έπρεπε; Φροντίσαμε όποια δάση απέμειναν, δέντρο – δέντρο, σπιθαμή προς σπιθαμή, να είναι ατρόμητα από την κακιά την ώρα, και τον κακό άνθρωπο; 

* * *

Αυτό θα μετατρέψει το Καλοκαίρι στην μεγάλη γιορτή των Δασών. 

Οι υπηρεσίες υπό την «Ανεξάρτητη Αρχή Δασικού Πλούτου», δεν θα είναι μόνο εξοπλισμένες άρτια μέχρι το τελευταίο εφόδιο αλλά και ηθικά εξοπλισμένες ώστε να αγαπούν, να έχουν φροντίσει τα δάση, να έχουν δείξει τέτοιο πάθος για το λειτούργημά τους που άλλοι δημόσιοι λειτουργοί να μην έχουν ξαναδείξει. 

Οι πολίτες δε θα ξαναζήσουν τον εξοργιστικό, ταπεινωτικό και αδιέξοδο ρόλο του (τηλε)θεατή μπροστά στο μέλλον και τη ζωή τους που καίγεται, αλλά θα συμμετέχουν ενεργά στην ανάπτυξη των δασών. 

Θα έχουν εκπαίδευση, εγρήγορση και εξοπλισμό αν η γεωγραφική τους θέση το επιβάλλει. Και θα τα έχουν αυτά στο έπακρο, οργανωμένα και υπεύθυνα, γιατί οι πολίτες έχουν τη φυσική αγάπη για το δάσος, χάρη στην άμεση φυσική τους σχέση με αυτό. 

Οι πολίτες δεν ονειρεύονται να καεί το δάσος για να το επενδύσουν, να το αγοράσουν να το κερδίσουν, να το συσκευάσουν και να το πουλήσουν. Αστειευόμενη κάπως θέλω να πω πως, αν τυχόν κάποιοι συμπολίτες μας έχουν αρνητικές διαθέσεις για το δάσος μας, η Αρχή αυτή θα έχει φροντίσει και για εκείνους, να βρουν τον εαυτό τους, την υγειά τους και την αγάπη τους για το δάσος. 

Κάθε τέλος καλοκαιριού δεν θα κάνουμε απολογισμό καμένων – άλλωστε κάποτε θα τελειώσουν αν συνεχίσουμε έτσι -  αλλά απολογισμό νέων δασών. Ο αριθμός τους θα ανεβαίνει. 

Θα είναι δύσκολο γιατί δε θα κινείται όλος ο πλανήτης σε αυτό το ρυθμό. Άραγε θα μπορέσουμε να το καταφέρουμε παρόλο που όπως φαίνεται η κλιματική κατάρρευση θα συνεχιστεί; 

Αγαπητέ αρχισυντάκτη, τα παιδιά έχουν μεγάλη πίστη στον άνθρωπο, σε εσάς, στους αρμόδιους, στην κοινωνία, στις δικές τους δυνάμεις. 

Τα παιδιά μίλησαν. Σειρά μας τώρα… 

 

Καλά νέα δάση να έχουμε

 

Η παραπαιδαγωγός

 

 



Επιστολή μιας “παραπαιδαγωγού”: Τρεις βίδες όλες κι όλες…
Επιστολή μιας “παραπαιδαγωγού”: Χριστουγεννολούλουδα
Επιστολές μιας παραπαιδαγωγού: Ακρωτηριασμένη πόλη…
Επιστολές μιας παραπαιδαγωγού: «Άσχετη από Μουσική»
Επιστολές μιας παραπαιδαγωγού: «Νεκροταφείο Τραίνων»
Επιστολές μιας παραπαιδαγωγού: «Στοπ» για τους ποδηλάτες
Επιστολές μιας παραπαιδαγωγού: Το «σχολείο του μέλλοντος»
Επιστολές μιας παραπαιδαγωγού: «Σάντα Μπίλης έρχεται»!
Επιστολές μιας παραπαιδαγωγού: Μέλλον χωρίς Παρελθόν
Επιστολές μιας παραπαιδαγωγού: «Στο διαδίκτυο είμαστε όλοι ενήλικες»
Επιστολές μιας παραπαιδαγωγού: «Δημόσια, Δωρεάν (τηλε)Εκπαίδευση»
Επιστολές μιας παραπαιδαγωγού: Καταναλώνοντας προϊόντα βιασμού
Επιστολές μιας παραπαιδαγωγού: Αξιολογώντας το σχολείο «Κοινωνία»
Επιστολές μιας παραπαιδαγωγού: H εφηβική «επανάσταση της υποταγής»
Επιστολές μιας Παραπαιδαγωγού: Μέχρι η υγιής Κοινωνία να γίνει μόδα…
Επιστολές μιας παραπαιδαγωγού: Το κόλπο της παραγραφής
Επιστολές μιας παραπαιδαγωγού: «όλοι σε φωνάζαν αρχηγό»
Επιστολές μιας παραπαιδαγωγού: “Έτσι κάνουν όλοι”
Επιστολές μιας παραπαιδαγωγού: Δεκαπέντε μαθητές: «Θα το αντέχαμε;»
20 επιστολές μιας παραπαιδαγωγού: Απολογισμός: «κολαστήριο τρένων», «λάικ» και άλλα
Επιστολές μιας παραπαιδαγωγού: «Αγωγή των Μέσων» vs «Σοσιαλμιντιοκρατία»;
Επιστολές μιας παραπαιδαγωγού: «Η κατσίκα του γείτονα» και «του χωριού»
Επιστολές μιας παραπαιδαγωγού: «Ποιός χορηγεί ποιόν;»
Επιστολές μιας παραπαιδαγωγού: «Του Θεού τα πράγματα»
Επιστολές μας παραπαιδαγωγού: Για να λέμε την «Αλήθεια»…
Επιστολές μιας παραπαιδαγωγού: Ο πιο σκληρός θάνατός μας...
Επιστολές μιας παραπαιδαγωγού: Ο τοίχος είχε τη δική του ιστορία…
Επιστολές μιας παραπαιδαγωγού: «Θρυμματισμός» ή «αφανισμός»;
Επιστολές μιας παραπαιδαγωγού: ‘Όχι άλλη… «Ανακύκλωση»!
Επιστολές μιας παραπαιδαγωγού: Σχολεία του «φαίνεσθαι» και του «είναι»
Επιστολές μιας Παραπαιδαγωγού: «Δωρεά Αντισωμάτων COVID-19»
Επιστολές μιας παραπαιδαγωγού: «Διαγωνισμός Καλύτερου Εργολάβου»
Επιστολές μιας Παραπαιδαγωγού: Προς «Φύλακες Φυλακτηρίων Γνώσης»
Επιστολές μιας παραπαιδαγωγού: Η αποτυχία των αθλητών