Κυριακή, 15 Αυγούστου 2021 14:04

Επιστολές μιας παραπαιδαγωγού: Γιατί ρημάζουν τα χωριά μας

φωτογραφία αρχείου από το καταργημένο Δημοτικό Σχολείο του Ψαρίου, κεφαλοχώρι της Τριφυλίας φωτογραφία αρχείου από το καταργημένο Δημοτικό Σχολείο του Ψαρίου, κεφαλοχώρι της Τριφυλίας

Αγαπητέ αρχισυντάκτη,  
                                          τώρα τον Δεκαπενταύγουστο που πάμε στα πανέμορφα χωριά μας, ας αναρωτηθούμε γιατί ρημάζουν, μέσα στην ομορφιά της φύσης, ενώ οι αβίωτες πλέον πόλεις ρουφούν κυριολεκτικά όλη την ενέργεια της πολιτείας και της ζωής μας. Ας αναρωτηθούμε τί μας εμποδίζει να ζήσουμε στο χωριό, τί το κάνει ένα απόμακρο όνειρο, ένα φάντασμα για μοναχικούς υπερήλικες και όχι έναν νέο τόπο ζωής γεμάτο νιάτα, ενέργεια, νέες ιδέες για ζωή αληθινή, ποιοτική, υγιεινή. Και τότε ίσως δούμε πως τα χωριά μας ερημώνουν από... συνήθεια, από μια λανθασμένη βεβαιότητα που ούτε ξέρουμε πώς μας μπήκε στο μυαλό, ότι εμείς πρέπει να στριμοχνώμαστε, άγνωστοι μεταξύ αγνώστων, στην ψυχική και σωματική αρρώστια των πόλεων και το χωριουδάκι μας πρέπει να ρημάξει από την κρατική εγκατάλειψη και το ανεμπόδιστο μένος της φύσης. 

Γιατί στις πόλεις ασφαλτοστρώνουμε κάθε τρεις και λίγο και το πιο μικρό δρομάκι και στα χωριά οι δρόμοι είναι από μουσειακή άσφαλτο δεκαετιών, όπου αυτή υπάρχει; Ξεκινώ από το οδικό δίκτυο γιατί είναι το δίκτυο κυκλοφορίας του (νέου) αίματος… 

Γιατί για να δοθεί κρατική δαπάνη, εθνικός πόρος, χρηματοδοτικό πρόγραμμα στο χωριό πρέπει να «γκρεμίσει φούρνος» μεταφορικά και κυριολεκτικά; Ποιός αποφάσισε ότι σχεδόν όλη η μέριμνα για υποδομές πρέπει να υπάρχει οπουδήποτε εκτός από το χωριό; Να ερειπώνονται και τα λίγα παλιά ανεκτίμητης αξίας σπίτια και αν χτιστεί κάτι νέο να είναι ένα τσιμεντοκούτι, διαμέρισμα στην καρδιά του βουνού μόνο και μόνο επειδή είναι.. φθηνό; 

Οι πόλεις γεμίζουν τραγικές ανακαινίσεις αστικών δημόσιων χώρων, αχρείαστα ξηλώματα πλατειών και δρόμων, για χάρη της καθιερωμένης πια ως «βλαχοδημαρχαίικης αισθητικής», οι πόλεις  βρίθουν από απίστευτες δημόσιες  δαπάνες για αναλώσιμα, φαγητά, κουβέρ και σουβέρ, δωράκια και σποτάκια, ταξίδια, φιέστες επί φιεστών που ξεχειλίζουν τους αστικούς χώρους με κόστος που ένα ελάχιστο μέρος του θα ομόρφαινε για πάντα ένα χωριουδάκι σε μια βουνοκορφή. 

* * *

Γιατί πιστεύουμε πως πρέπει να επενδύουμε εκεί που βρίσκονται οι πολλοί και όχι να επενδύσουμε εκεί που ήθελαν να πάνε πολλοί; Ποιός μας διαβεβαίωσε πως όλοι οι πολίτες θέλουν να ζήσουν στην πόλη που δεν τους δίνει πλέον εργασία, οικία, ποιότητα ζωής; Ποιός στ’ αλήθεια αναρωτήθηκε πόσοι άνθρωποι θα ήθελαν να ζήσουν στο χωριό και δεν μπορούν; 

Μήπως, πάλι, υποτιμούμε τους κατοίκους των χωριών; Μήπως αυτοί είναι τα  παιδιά ενός νέου κατώτερου θεού; Αδύναμοι να συμπληρώσουν μια αίτηση, μακριά από υπηρεσίες, δυνάμει αμόρφωτοι, χωρίς προοπτική για οικογένεια στο χωριό, αποκομμένοι και ξεχασμένοι από κάθε καλή μοίρα; 

Οι κάτοικοι των χωριών συγκαταλέγονται στους νέους ήρωες της χώρας. 

Αυτοί που γεννήθηκαν και παρέμειναν στο χωράφι και στη στάνη. Αλλά και αυτοί που εγκατέλειψαν την πόλη και ξαναζωντάνεψαν το σπίτι και το χωράφι του παππού και της γιαγιάς. Ναι, αυτοί είναι οι νέοι ήρωες και σε αυτούς χρωστάμε πολλά. Και τον όμορφο Δεκαπενταύγουστο κάθε καλοκαίρι. 

Και αν δεν τους το αναγνωρίζουμε – και πρωτίστως η πολιτεία – δεν είναι δικό τους πρόβλημα αλλά τραγική δική μας ανεπάρκεια. Γιατί σε αυτούς οφείλουμε το ζωντανό χωριό και όλες τις καλές ισορροπίες που οι επιλογές τους συνεπάγονται για τη χώρα μας.  

* * * 

Αγαπητέ αρχισυντάκτη, όλο και περισσότερο αποκαλύπτεται η μεγάλη πλάνη πως «είναι αδύνατον να ζήσεις στο χωριό». Ειδικά τώρα που η τηλε-εργασία ανθεί. Ειδικά τώρα που το διαδίκτυο άλλαξε τελείως τα δεδομένα για τον τόπο κατοικίας. Ειδικά τώρα που τα χωριά μπορούν να έχουν ακόμη και συνδέσεις οπτικής ίνας, δηλαδή τεράστιες δυνατότητες συνδεσιμότητας. Ειδικά τώρα που η τεχνολογία επιτρέπει ένα αυτόνομο σπίτι, όπως παλιά. Ειδικά τώρα που η μακροχρόνια αυτάρκεια σε προμήθειες είναι εφικτή. Αν βέβαια δεν καταρρέουν όλα τα δίκτυα με την πρώτη καταιγίδα. Ειδικά τώρα που και κάποια ενεργειακή αυτάρκεια είναι εφικτή. 

Φαίνεται πως, να σκεφτεί ένα κέντρο αποφάσεων θετικά για το χωριό τη στιγμή που όλο το ηγεμονικό και διοικητικό σύστημα έχει πλήρη βιωματική άγνοια και είναι εγκλωβισμένο στη ζωή και την αυταπάτη της πόλης αλλά και σε σκοπιμότητες που κάθε άλλο από υγεία και μακροημέρευση για τους ανθρώπους έχουν στο προσκήνιο, να σκεφτεί, λοιπόν, κανείς εκεί θετικά για το χωριό αποκλείεται.   

* * * 

Βέβαια, αγαπητέ αρχισυντάκτη υπάρχει και κάτι που κανείς, μα κανείς εδώ και χρόνια δε συζητά σχετικά με το ζωντάνεμα των χωριών μας. 

Τα παιδιά και τα σχολειά. 

Πώς να πάει ο νέος άνθρωπος στο χωριό όταν το σχολείο για τα παιδιά που έχει ή που σκοπεύει να αποκτήσει είναι στην πόλη και μάλιστα διαρκώς συρρικνούμενο  με τεράστια τμήματα όπως αυτά που είχαμε τη δεκαετία του… ΄80; 

Θεωρούμε αναβάθμιση του σχολείο ένα υπερπληθυσμιακό άρα και ανθυγιεινό σχολείο της πόλης, που εστιάζει στις υπαλληλικές δεξιότητες ανθρώπων αποκομμένων από τη φύση  και αδιαφορούμε για το ανθρώπινο κατάλληλο για την ελληνική ύπαιθρο – όσο διασώζεται από την κλιματική κατάρρευση – βιωματικό σχολείο. Γιατί; 

Μήπως για οικονομία; Μα η οικονομία του χωριού καταστράφηκε επειδή έκλεισε το σχολείο του χωριού. Και μαζί με αυτά καταστράφηκε και έκλεισε και ένα τεράστιο κεφάλαιο της εθνικής μας οικονομίας. Αυτό θέλαμε;

Είναι όμως και η στελέχωση. Θέλουμε εκπαιδευτικούς πειθαναγκασμένους από τον μισθό, ταξιδιώτες των αλγορίθμων πότε εδώ και πότε εκεί, εγκλωβισμένους σε αναλυτικά προγράμματα βγαλμένα από τετριμμένους τεχνοκράτες της εκπαίδευσης επίσης εγκλωβισμένους σε γενικές οδηγίες με γνώμονα μια αόριστη γενικού τύπου οικονομολογία; 

Ή θέλουμε εκπαιδευτικούς του τόπου τους, δημιουργικούς απόστολους μιας παιδείας βγαλμένης από τη χώρα και το περιβάλλον μας, μετόχους σε ένα σχέδιο στο οποίο η οικονομική σπουδαιότητα δεν θα εξαναγκάζεται με λογιστική αλλά θα απορρέει ως ό,τι πιο φυσικό και υγειές; 

Πολλοί άνθρωποι σχετικοί με την Εκπαίδευση θα έπρεπε να εμπλακούν για να λάμψει το όραμα της ζωής στο χωριό. Κάποιος ίσως διαπιστώσει επίμονα: 

Δεν υπάρχει όραμα. Δεν υπάρχει όραμα. Δεν υπάρχει όραμα. 

Από όλους; Όχι από όλους. Εμείς, οι αναγνώστες, πολλοί άνθρωποι που σκέφτονται έτσι και δεν θα δουν ποτέ τούτη την επιστολή, έχουμε όραμα. Θα επιμείνω κι εγώ.

Υπάρχει όραμα. Υπάρχει όραμα. Υπάρχει όραμα.

Και, ξέρετε, τελικά, πολλοί από εμάς βλέποντας το χωριό τέτοιες γιορτινές ημέρες κάνουμε μια σκέψη. 

Δεν είναι το χωριό που ρημάζει, αλλά οι ζωές μας… 



Καλό Δεκαπενταύγουστο

 

Η παραπαιδαγωγός   




 

 
Επιστολή μιας “παραπαιδαγωγού”: Τρεις βίδες όλες κι όλες…
Επιστολή μιας “παραπαιδαγωγού”: Χριστουγεννολούλουδα
Επιστολές μιας παραπαιδαγωγού: Ακρωτηριασμένη πόλη…
Επιστολές μιας παραπαιδαγωγού: «Άσχετη από Μουσική»
Επιστολές μιας παραπαιδαγωγού: «Νεκροταφείο Τραίνων»
Επιστολές μιας παραπαιδαγωγού: «Στοπ» για τους ποδηλάτες
Επιστολές μιας παραπαιδαγωγού: Το «σχολείο του μέλλοντος»
Επιστολές μιας παραπαιδαγωγού: «Σάντα Μπίλης έρχεται»!
Επιστολές μιας παραπαιδαγωγού: Μέλλον χωρίς Παρελθόν
Επιστολές μιας παραπαιδαγωγού: «Στο διαδίκτυο είμαστε όλοι ενήλικες»
Επιστολές μιας παραπαιδαγωγού: «Δημόσια, Δωρεάν (τηλε)Εκπαίδευση»
Επιστολές μιας παραπαιδαγωγού: Καταναλώνοντας προϊόντα βιασμού
Επιστολές μιας παραπαιδαγωγού: Αξιολογώντας το σχολείο «Κοινωνία»
Επιστολές μιας παραπαιδαγωγού: H εφηβική «επανάσταση της υποταγής»
Επιστολές μιας Παραπαιδαγωγού: Μέχρι η υγιής Κοινωνία να γίνει μόδα…
Επιστολές μιας παραπαιδαγωγού: Το κόλπο της παραγραφής
Επιστολές μιας παραπαιδαγωγού: «όλοι σε φωνάζαν αρχηγό»
Επιστολές μιας παραπαιδαγωγού: “Έτσι κάνουν όλοι”
Επιστολές μιας παραπαιδαγωγού: Δεκαπέντε μαθητές: «Θα το αντέχαμε;»
20 επιστολές μιας παραπαιδαγωγού: Απολογισμός: «κολαστήριο τρένων», «λάικ» και άλλα
Επιστολές μιας παραπαιδαγωγού: «Αγωγή των Μέσων» vs «Σοσιαλμιντιοκρατία»;
Επιστολές μιας παραπαιδαγωγού: «Η κατσίκα του γείτονα» και «του χωριού»
Επιστολές μιας παραπαιδαγωγού: «Ποιός χορηγεί ποιόν;»
Επιστολές μιας παραπαιδαγωγού: «Του Θεού τα πράγματα»
Επιστολές μας παραπαιδαγωγού: Για να λέμε την «Αλήθεια»…
Επιστολές μιας παραπαιδαγωγού: Ο πιο σκληρός θάνατός μας...
Επιστολές μιας παραπαιδαγωγού: Ο τοίχος είχε τη δική του ιστορία…
Επιστολές μιας παραπαιδαγωγού: «Θρυμματισμός» ή «αφανισμός»;
Επιστολές μιας παραπαιδαγωγού: ‘Όχι άλλη… «Ανακύκλωση»!
Επιστολές μιας παραπαιδαγωγού: Σχολεία του «φαίνεσθαι» και του «είναι»
Επιστολές μιας Παραπαιδαγωγού: «Δωρεά Αντισωμάτων COVID-19»
Επιστολές μιας παραπαιδαγωγού: «Διαγωνισμός Καλύτερου Εργολάβου»
Επιστολές μιας Παραπαιδαγωγού: Προς «Φύλακες Φυλακτηρίων Γνώσης»
Επιστολές μιας παραπαιδαγωγού: Η αποτυχία των αθλητών
Επιστολές μιας παραπαιδαγωγού: «Ανεξάρτητη Αρχή Δασικού Πλούτου»