Κάποτε, όταν τα παιδιά δεν θα σημαδεύουν τις φτερούγες των περιστεριών με αυτοσχέδια καλαμένια τόξα και σφεντόνες με πέτρες από τα ερείπια των χρόνων. 

Κάποτε στους μαστούς της μάνας θα κρεμάσουν όλα τα παιδιά του κόσμου την χαρά και την αγάπη. 

Κάποτε, όταν οι γέφυρες θα βγάλουν τους ανθρώπους στην αντίπερα πεδιάδα του ΗΛΙΟΥ με στρωμένο το τραπέζι του χορτασμού της ΚΥΡΙΑΚΗΣ. 

Κάποτε, όταν θα έχουμε στο πέτο μας καρφιτσωμένο το παράσημο που πιάσαμε την ετήσια ΝΟΡΜΑ. 

Όταν τα εργοστάσια θα πάψουν να παράγουν όπλα μια που δεν θα υπάρχουν έμποροι να τα αγοράσουν και ούτε αγορές να τα πουλήσουν. 

Όταν η λέξη ΞΕΝΟΣ θα υπάρχει μόνο στον ΚΑΜΥ και στον κύριο ΜΕΡΣΩ, γιατί όλοι θα είμαστε ΔΙΚΟΙ. 

Όταν οι εργάτες θα φεύγουν από την πύλη του εργοστασίου πιασμένοι χέρι χέρι, γυναίκες-άντρες, ρίχνοντας γλυκές ματιές, τρυφερές ματιές και κοιτώντας μπροστά το μέλλον με ελπίδα. 

Κι εσύ κόβοντας ένα γεράνι απ’ την ασπρισμένη τενεκεδένια γλάστρα της κυρά ΕΙΡΗΝΗΣ θα το καρφώσεις στο μπλουζάκι μου, εκεί στο μέρος της καρδιάς. Κι εγώ θα σε ποτίσω ένα ποτήρι κόκκινο γλυκό κρασί κι ένα ευχαριστώ που είσαι δίπλα μου. 

Όταν θα μου λες στήσε αυτί, αφουγκράσου ακουμπώντας κάτω στο γεμάτο πευκοβελόνες χώμα και θα ακούσεις το κουβεντολόι που έχουν στήσει ο ΤΑΫΓΕΤΟΣ και η ΓΚΙΩΝΑ με την SIERRA MAESTRA, όταν ένας γιατρός έκανε το σκοτάδι ολόλαμπρη μέρα, φωτεινή και την εικόνα του θα έχουν τα παιδιά ζωγραφισμένη στην καρδιά τους. 

Όταν θα ξύνουμε με το νύχι τη σκουριά της χτεσινής ζωής μας και από κάτω θα βρίσκουμε μικρές μικρές ψηφίδες την ιστορία και θα μπορούμε να της μολογάμε για κείνα που έφυγαν και πιο πολύ για κείνα που θάρθουν. 

Όταν τα χρώματα θα υπάρχουν μόνο στην παλέτα του ζωγράφου και όχι ανάμεσα στους ανθρώπους για να ξεχωρίζουν. 

Όταν οι θάλασσες και τα μυστήριά τους θα ενώνουν πολιτισμούς και δεν θα είναι τάφοι χωρίς πλάκες και σταυρούς. 

Όταν οι δάσκαλοι στα σχολεία θα διδάσκουν αυτά που μέχρι χτες κρατούσαν κλειδωμένα οι λίγοι για να μην τα μαθαίνουν οι πολλοί. 

Όταν θα χαιρόμαστε τη ζωή και τον έρωτα, όταν θα έχουμε αγγίξει ο ένας τον άλλο, θα έχουμε κι εμείς εξαϋλωθεί, θα γίνουμε σύννεφα, θα γυρίζουμε τη γη πολλές φορές πιασμένοι από ένα σύννεφο με παντελόνια. 

Όταν; Αύριο!!

Η ΙΚΑΡΙΩΤΙΣΣΑ