Κυριακή, 27 Μαρτίου 2022 13:50

Επιστολές μιας παραπαιδαγωγού: Η δολοφονία της Επιστήμης

'Paradox' by Anastasia Vasilyeva (2020) 'Paradox' by Anastasia Vasilyeva (2020)

Αγαπητέ αρχισυντάκτη,

                                           δεν χρειάζεται να έχει τελειώσει καν πανεπιστήμιο κάποιος για να καταλάβει τί συμβαίνει με το αμφισβητούμενο διδακτορικό πολιτικού προσώπου, αυτές τις μέρες, μόλις το ξεφυλλίσει. Δεν έχει βιβλιογραφικές παραπομπές, παρά μόνο μια τεράστια βιβλιογραφία χωρίς προδιαγραφές παράθεσης, χωρίς στοιχειώδεις συνδέσεις πηγών και  περιεχομένου. Κινείται κι αυτό, όπως τόσες άλλες αστοχίες του ακαδημαϊκού χώρου, στην κατεύθυνση της απαξίωσης της μεθόδου, της λογικής και της Επιστήμης. Κι όλα αυτά στην εποχή που μπορεί κανείς να δεχτεί πως η γη είναι επίπεδη, που ο «πανδημικός λόγος» έχει αποδιοργανώσει τη λογική μας, στα πρόθυρα, δηλαδή ενός νέου μεσαίωνα. Αυτή τη φορά, λοιπόν, το πλήγμα στη λογική έρχεται με εμπλοκή της επιστημονικής εγκυρότητας με την πολιτική ισχύ. Δυστυχώς, όμως, κάθε φορά που ο χώρος της Επιστήμης δίνει δικαιώματα αμφισβήτησης και μάλιστα με αποδείξεις δια γυμνού αδαούς οφθαλμού, αργά και σταθερά επιτυγχάνεται η «δολοφονία της Επιστήμης»… 

Σε όσους και όσες ασχοληθήκαμε κάπως σοβαρά με τον επιστημονικό λόγο στις σπουδές μας, το πολυσυζητημένο διδακτορικό των ημερών (δεν είναι το μόνο υπήρξαν κι άλλα και θα υπάρξουν προφανώς κι άλλα) θυμίζει δια γυμνού οφθαλμού εκείνα τα συγγράμματα όπου ο καθηγητής συνέγραφε μια συρραφή γνώσεων για το πανεπιστημιακό του μάθημα, χωρίς παραπομπές, χωρίς ουσιαστική βιβλιογραφία – συνήθως μόνο μια ενδεικτική παράθεση τίτλων για περαιτέρω διάβασμα – με προφανή σκοπό να τα αγοράσει η πολιτεία για τους φοιτητές, δίνοντάς του ένα έξτρα εισόδημα.

Δεν μιλάμε για ύπαρξη «ευρετηρίου» στο τέλος του βιβλίου, που μάλλον η ελληνική συγγραφική παραγωγή περιφρονεί χαρακτηριστικά και επίμονα από καταβολής ελληνικών εκδόσεων, πόσο μάλλον για καταλόγους εικόνων και πινάκων.

Εμείς, διαβάζαμε όπως-όπως την ύλη που μας έδιναν, με τέτοια σύγχυση, ίσως αδιαφορία, ίσως θυμό, που δεν βλέπαμε την ώρα να απαλλαγούμε από το βιβλίο, όπως ακριβώς κάνουν αρκετοί μαθητές των δημοτικών, των γυμνασίων και των λυκείων, που τα σκίζουν στο τέλος με μανία χωρίς καν να τα ανακυκλώσουν.

Ζήσαμε πανεπιστημιακούς δασκάλους, υποψήφιους διδάκτορες και μεταπτυχιακούς ερευνητές, που όχι απλά δεν ήταν ερωτευμένοι με το ερευνητικό τους αντικείμενο, όχι απλά δεν το αγαπούσαν, αλλά η στάση τους έδειχνε ότι τους είναι αδιάφορο, μια απλή υποχρέωση για οικονομική και κοινωνική καταξίωση και τίποτε άλλο.   

Καθηγητές διεκπεραιωτικοί, αποκομμένοι τελείως από την ομορφιά της ακαδημαϊκής ζωής, προσκολλημένοι στην ανάπτυξη ενός ξύλινου βιογραφικού και ενός ανεξέλεγκτου εισοδήματος, με εμμονή στα ακαδημαϊκά και εξω-ακαδημαϊκά αξιώματα χωρίς ούτε ένα ψίχουλο αλτρουϊσμού,  κοινωνικής δημιουργικότητας, προσφοράς στην κοινωνία, πόσο μάλλον μια ένδειξη κοινωνικής δικαιοσύνης για τη γνώση και την έρευνα.

* * *

Έτσι, αργά και σταθερά, γεννιούνται οι απόφοιτοι «επιστήμονες» που αν δεν μισούν την Επιστήμη τους, δυστυχώς ούτε την αγαπούν. Βέβαια για ερευνητικές – μεθοδολογικές δεξιότητες, ούτε λόγος.

Έτσι, αργά και σταθερά τα διδακτορικά και τα μεταπτυχιακά εκπίπτουν από την επιστημονική τους «ιερότητα» και από σύμβολα σκληρής δουλειάς και αναζήτησης της αλήθειας μετατρέπονται σε κάτι αντιδιαμετρικά  αντίθετο.

Έτσι αργά και σταθερά, στην εποχή της παρα-επιστήμης, θύμα της οποίας έπεσε πρόσφατα ακόμη και ο ανώτατος θεσμός εκπαιδευτικής πολιτικής της χώρας, η μέθοδος και η λογική καταργούνται και η κοινωνία χάνει την πίστη της σε αυτές.

Έτσι, αργά και σταθερά, η ρητορική περί μη αναγκαιότητας καθολικής πανεπιστημιακής μόρφωσης παγιώθηκε και ακούγεται από χείλη υπουργικά και πρωθυπουργικά.

Έτσι, αργά και σταθερά, ο περιορισμός της πρόσβασης των πολιτών στα Πανεπιστήμια, τα οποία διαλύονται με παράλληλη υποκατάστασή τους από άλλα εκπαιδευτικά μορφώματα γίνεται επίσημη εθνική εκπαιδευτική πολιτική.

Έτσι, αργά και σταθερά, το πανεπιστημιακό πτυχίο γίνεται και πάλι ό,τι ήταν έναν αιώνα πριν, δηλαδή, μια αόριστου περιεχομένου ευφάνταστη περγαμηνή, συνδεδεμένη με τον πλούτο που την εξαγοράζει, απροσπέλαστη για τους πολλούς, που με μια δουλειά τεχνίτη  – ας πούμε ψυκτικού – και τον όποιο «βασικό» μισθό τους προκύψει, θα πρέπει να νοιώθουν τη ζωή τους… καταπληκτική.

Έτσι, αργά και σταθερά (παραλλάσσοντας την έκφραση «δολοφονία χαρακτήρα», που χρησιμοποιείται για να δείξει τις κακές χρήσεις της επικοινωνίας σε βάρος ενός ατόμου), επιτυγχάνεται η «δολοφονία της επιστήμης». Γιατί και οι ιδέες και οι αξίες «δολοφονούνται», με την κατάλληλη επικοινωνία.  

* * *

Πέρα, όμως, από το ατόπημα της κατάχρησης και της κακοποίησης της Επιστήμης, όλα αυτά, αγαπητέ αρχισυντάκτη, αναδύουν και μια θλιβερότητα, μια μιζέρια.

Παλιότερα αναφέρθηκα στους μίζερους πολιτικούς, τους μίζερους ηγέτες.

Ίσως τώρα θα πρέπει να επισημάνουμε τους μίζερους ακαδημαϊκούς, τους μίζερους διδάκτορες και ερευνητές.

Τους μικρούς και μεγάλους θλιβερούς «υπηρέτες της επιστήμης» που αγνοούν τον έρωτα για την Αλήθεια και γίνονται, εκουσίως ή ακουσίως, «Ιούδες» της αναζήτησής της «επί παντός (του) επιστητού».

Και, φυσικά, τώρα θα πρέπει να προστατέψουμε τα παιδιά από αυτούς, εμπνέοντάς τα πάντα, δείχνοντάς τους την αληθινή ομορφιά της Επιστήμης, το λυτρωτικό χαρακτήρα της έρευνας, την ανωτερότητα των πανανθρώπινων αξιών της διαχρονικής Επιστήμης, το θαύμα της πνευματικής επικοινωνίας και της ψυχικής ανάτασης μέσα από την επιστημονική συγγραφή, είτε πρόκειται για μια φοιτητική εργασία, είτε πρόκειται για μεταδιδακτορική έρευνα.

Λίγο μετά την εαρινή ισημερία και τις ένδοξες επετείους μας,

 Χρόνια Πολλά

 Η παραπαιδαγωγός

 

 
Επιστολή μιας “παραπαιδαγωγού”: Τρεις βίδες όλες κι όλες…
Επιστολή μιας “παραπαιδαγωγού”: Χριστουγεννολούλουδα
Επιστολές μιας παραπαιδαγωγού: Ακρωτηριασμένη πόλη…
Επιστολές μιας παραπαιδαγωγού: «Άσχετη από Μουσική»
Επιστολές μιας παραπαιδαγωγού: «Νεκροταφείο Τραίνων»
Επιστολές μιας παραπαιδαγωγού: «Στοπ» για τους ποδηλάτες
Επιστολές μιας παραπαιδαγωγού: Το «σχολείο του μέλλοντος»
Επιστολές μιας παραπαιδαγωγού: «Σάντα Μπίλης έρχεται»!
Επιστολές μιας παραπαιδαγωγού: Μέλλον χωρίς Παρελθόν
Επιστολές μιας παραπαιδαγωγού: «Στο διαδίκτυο είμαστε όλοι ενήλικες»
Επιστολές μιας παραπαιδαγωγού: «Δημόσια, Δωρεάν (τηλε)Εκπαίδευση»
Επιστολές μιας παραπαιδαγωγού: Καταναλώνοντας προϊόντα βιασμού
Επιστολές μιας παραπαιδαγωγού: Αξιολογώντας το σχολείο «Κοινωνία»
Επιστολές μιας παραπαιδαγωγού: H εφηβική «επανάσταση της υποταγής»
Επιστολές μιας Παραπαιδαγωγού: Μέχρι η υγιής Κοινωνία να γίνει μόδα…
Επιστολές μιας παραπαιδαγωγού: Το κόλπο της παραγραφής
Επιστολές μιας παραπαιδαγωγού: «όλοι σε φωνάζαν αρχηγό»
Επιστολές μιας παραπαιδαγωγού: “Έτσι κάνουν όλοι”
Επιστολές μιας παραπαιδαγωγού: Δεκαπέντε μαθητές: «Θα το αντέχαμε;»
20 επιστολές μιας παραπαιδαγωγού: Απολογισμός: «κολαστήριο τρένων», «λάικ» και άλλα
Επιστολές μιας παραπαιδαγωγού: «Αγωγή των Μέσων» vs «Σοσιαλμιντιοκρατία»;
Επιστολές μιας παραπαιδαγωγού: «Η κατσίκα του γείτονα» και «του χωριού»
Επιστολές μιας παραπαιδαγωγού: «Ποιός χορηγεί ποιόν;»
Επιστολές μιας παραπαιδαγωγού: «Του Θεού τα πράγματα»
Επιστολές μας παραπαιδαγωγού: Για να λέμε την «Αλήθεια»…
Επιστολές μιας παραπαιδαγωγού: Ο πιο σκληρός θάνατός μας...
Επιστολές μιας παραπαιδαγωγού: Ο τοίχος είχε τη δική του ιστορία…
Επιστολές μιας παραπαιδαγωγού: «Θρυμματισμός» ή «αφανισμός»;
Επιστολές μιας παραπαιδαγωγού: ‘Όχι άλλη… «Ανακύκλωση»!
Επιστολές μιας παραπαιδαγωγού: Σχολεία του «φαίνεσθαι» και του «είναι»
Επιστολές μιας Παραπαιδαγωγού: «Δωρεά Αντισωμάτων COVID-19»
Επιστολές μιας παραπαιδαγωγού: «Διαγωνισμός Καλύτερου Εργολάβου»
Επιστολές μιας Παραπαιδαγωγού: Προς «Φύλακες Φυλακτηρίων Γνώσης»
Επιστολές μιας παραπαιδαγωγού: Η αποτυχία των αθλητών
Επιστολές μιας παραπαιδαγωγού: «Ανεξάρτητη Αρχή Δασικού Πλούτου»
Επιστολές μιας παραπαιδαγωγού: Γιατί ρημάζουν τα χωριά μας
Επιστολές μιας παραπαιδαγωγού: Ο «κάθε πικραμένος» και η Εκπαίδευση
Επιστολές μιας παραπαιδαγωγού: Η «σκληρότητα» των «ήπιων δεξιοτήτων»
Επιστολές μιας παραπαιδαγωγού: Εκφοβίζοντας την Παιδαγωγική
Επιστολές μιας παραπαιδαγωγού: Τα γονεϊκά δικαιώματα
Επιστολές μιας παραπαιδαγωγού: Ένα μεγάλο μουσικό «πείραμα»…
Επιστολές μιας παραπαιδαγωγού: Απογραφή πληθυσμού και Εκπαίδευση
Επιστολές μιας παραπαιδαγωγού: «Εικαστικά Ουδέτερη Πόλη»
Επιστολές μιας παραπαιδαγωγού: «Ο μίζερος είναι αήττητος»;
Επιστολές μιας παραπαιδαγωγού: «Γελωτοποιοί με παιδιά» και «παραμύθια ζόμπι»