Δευτέρα, 02 Μαϊος 2022 13:34

Επιστολές μιας παραπαιδαγωγού: Το Αναστάσιμο και το Θανάσιμο

Επιστολές μιας παραπαιδαγωγού: Το Αναστάσιμο και το Θανάσιμο

Αγαπητέ αρχισυντάκτη, 
                                          ο τρόπος που συνδυάσαμε τον εορτασμό του Αναστάσιμου μηνύματος εφέτος, εν μέσω των θανάσιμων μηνυμάτων για έναν τρίτο παγκόσμιο πόλεμο, ίσως είναι ό,τι πιο χαρακτηριστικό για να περιγράψει που βρίσκεται ο πολιτισμός μας. Αν όχι για όλους μας, τουλάχιστον για τα παιδιά μας, το πιο πνευματικό μήνυμα που ακούστηκε ήταν, μάλλον, οι διδαχές από τα χείλη των ηθοποιών που υποδύθηκαν τον Ιησού στις χολιγουντιανές ταινίες.  Ίσως δεν ήταν κι άσχημα, αλλά η απουσία των υποτιθέμενων πνευματικών ανθρώπων είναι τραγικά κραυγαλέα. Απ’ την άλλη, η απορία που είχαμε τόσα χρόνια – όσες και όσοι είχαμε – τί έκανε η ανθρωπότητα και πως επέτρεψε να γίνουν δύο παγκόσμιοι πόλεμοι τόσο θηριώδεις και καταστροφικοί, μας απαντάται πλέον κάθε μέρα, καθώς βλέπουμε τί κάνει σήμερα η ανθρωπότητα που αντικρίζει τον τρίτο παγκόσμιο πόλεμο να πλησιάζει.        

Θα μπορούσαμε να πούμε κοινότυπα αλλά αληθινά λόγια, όπως π.χ. ότι οι τόνοι δυναμίτη σε όλη τη χώρα, που κάθε Πάσχα κατακρεουργούν την ακοή ανυποψίαστων περαστικών ουδεμία σχέση έχουν με το «Αναστάσιμο μήνυμα».  

Θα μπορούσαμε να πούμε κοινότυπα αλλά αληθινά λόγια, όπως, π.χ. ότι αντιμετωπίζουμε εθιμικά, επιφανειακά και – θα μπορούσε να πει κανείς – υποκριτικά, τα βαθιά, διαχρονικά, πνευματικά, υπαρξιακά μηνύματα της Σταύρωσης και της Ανάστασης, όσοι βέβαια θεωρούμε ότι σε αυτά προσβλέπουμε, καθώς είμαστε περιορισμένοι σε καταναλωτικές και γαστριμαργικές συνήθειες, με έξεις και προϊόντα που ουδεμία σχέση έχουν με τα πνευματικά μηνύματα των ημερών.

Όμως αφενός θα ήμασταν άδικοι παραγνωρίζοντας τις πολλές διαστάσεις που έχουν οι ημέρες του Πάσχα στη ζωή μας, αφετέρου θα ήταν σα να μην απευθύνονται η Σταύρωση και η Ανάσταση στην ύπαρξή μας συνολικά, διαχρονικά, καθημερινά και όχι μόνο για λίγες ημέρες κάθε Άνοιξη, για όσους θέλουν να την προσεγγίσουν. 

 

* * *

 

Η αναζήτηση για απαντήσεις σχετικά με την πνευματική μας ζωή, το εύστοχο και άστοχο στις πράξεις και τις σκέψεις μας, η αναζήτηση για τα κομβικά νοήματα των ημερών του Πάσχα, όπως είναι η θυσία του εαυτού, η συγχώρεση, η μετάνοια, η προδοσία, το θαύμα, η πίστη, η μαθητεία, ο όχλος, η δικαιοσύνη, η μετάνοια, ο θάνατος, η αρρώστια, η ζωή και η Ανάσταση, ασφαλώς δεν εξαντλούνται σε λίγες ημέρες ή σε λίγες αράδες κειμένου. 

Είναι ζητήματα ζωής και μπορεί κανείς να καταλάβει – ιδιαίτερα αν είναι σε κάποιο εκπαιδευτικό πόστο – πως πολλά από αυτά απασχολούν, τηρουμένων των αναλογιών, τον άνθρωπο από αρκετά μικρές ηλικίες. 

Όμως το πλήγμα στα πνευματικά μας αδιέξοδα, σε ό,τι αφορά τα παιδιά μας, σήμερα είναι διπλό. 

Από τη μια, τα παιδιά μας δεν ακούν τα πλέον αυτονόητα – πέρα από τα λόγια των χολιγουντιανών Μεσσιών όπως είπαμε – ας πούμε, για την αξία της αγαπητικής συνύπαρξης των ανθρώπων, της δύναμη της συγχώρεσης και το νόημα της μετάνοιας, όταν υποτίθεται ότι μεριμνούμε για να τα ακούσουν.

Από την άλλη, τα παιδιά μας μεγαλώνουν στο ανεξέλεγκτο θεολογικό σύμπαν των οθονών. 

Πιστεύουν στους θεούς, τα θαύματα και την ηθική που βρίσκει κανείς σε αφθονία στα «παιδικά» έργα και τα κινούμενα σχέδια, που για έναν ακατανόητο λόγο θεωρούμε εξ ορισμού «κατάλληλα για παιδιά». 

Έτσι, τα παιδιά μας, με τη δική μας εκούσια ή ακούσια συναίνεση, αγωνίζονται να γίνουν «σούπερ ήρωες», πολλές φορές με την ίδια ζέση, θα έλεγα, που κάποιοι άλλοι άνθρωποι αγωνίζονται να γίνουν άγιοι, όπως δείχνουν πολλά παιδικά ατυχήματα και συμβάντα της καθημερινότητας. 

Ζούμε στην εποχή που το κυρίαρχο πρότυπο για τα παιδιά μας είναι ο ατομικισμός, ο απόλυτος εγκλεισμός στον εαυτό και την περιουσία.

Κάθε μέρα, από τα ηλεκτρονικά τους παιχνίδια ως τις ειδήσεις της τηλεόρασης, τα παιδιά μας βλέπουν την πολεμική αξία «ο θάνατός σου η ζωή μου», αν και μόλις πιστεύουμε ότι γιορτάσαμε Αυτόν που έδωσε όλο Του το Είναι για όλους, που θέλησε να μας δείξει πως γίνεται να είναι «ο Θάνατός Του η Ζωή μας».  

 

* * *

 

Κι όμως, η ευκαιρία για την εκπαίδευση των παιδιών μας ίσως δεν είναι χαμένη. 

Στις σύγχρονες οθόνες και τις εφαρμογές θα ήταν μάλλον εύκολο να βρει κανείς τα πνευματικά ερείσματα και να μιλήσει στα παιδιά για την άυλη ζωή του ανθρώπου, εφ’ όσον, βέβαια, αυτό θα ήταν το επιθυμητό.  

Να τους πει, ας πούμε, πως το «μπλοκάρισμα προφίλ» στα κοινωνικά μέσα δικτύωσης είναι μια «εδώ και τώρα» γεύση από τη «μοναξιά της κόλασης», αν υποθέσουμε, βέβαια, πως ενδιαφέρει – όπως είπαμε – κάποιον να διδάξει το κομμάτι αυτό. 

Να τους πει πως οι ατέλειωτοι θάνατοι που προκαλούν στα ηλεκτρονικά πολεμικά παιχνίδια δείχνουν πόσο εύκολα ρέπει η ανθρώπινη φύση προς την αποτυχία και την πτώση και πως η δυσκολία να πετύχουν τους διανοητικούς στόχους της μελέτης τους δείχνει πόσο δύσβατος αλλά και πόσο ανταποδοτικός είναι ο δρόμος της προσπάθειας και της αρετής. Και άλλα πολλά.

Όμως, όχι, μάλλον πουθενά δε θα βρει κανείς άδολους, φωτισμένους μεταλαμπαδευτές των διαχρονικών και πανανθρώπινων νοημάτων, ακόμα και τις μέρες του Πάσχα. 

Θα βρει, όμως, το παιδικό χαμόγελο, την παιδική δίψα για την Αλήθεια, αυτή που όλοι εμείς παρεξηγημένα νομίζουμε ότι σβήνει με ατέλειωτα πλαστικά και ηλεκτρονικά παιχνίδια, γλυκά σε επίκαιρα σχήματα και σοκαριστικές, επιβλαβείς, κατασκευές με δυναμίτιδα, που παρουσιάζονται ως «παιχνίδια».

 

* * *

 

Εύλογα, κάποιος θα πει ότι ίσως η πνευματική ζωή δεν είναι πρώτη μέριμνα των παιδιών ή ότι δεν θα έπρεπε καν να μας απασχολεί. 

Ας παραβλέψουμε ότι μια τέτοια άποψη ίσως υποτιμά την λογική, την αντίληψη και την ψυχή του παιδιού. 

Ας δούμε, όμως, παραπέρα, μήπως τελικά δεν είναι μόνο τα παιδικά έργα και τα παιχνίδια που βλέπουν τα παιδιά γεμάτα θεολογικά μηνύματα και μεταφυσικές «απαντήσεις», τις οποίες τα παιδιά μας κυριολεκτικά «ρουφούν», την ίδια στιγμή που αμέριμνοι νομίζουμε ότι τα διαπαιδαγωγούμε επαρκώς. 

Μήπως τελικά υπάρχουν κι άλλα μηνύματα πνευματικού περιεχομένου που λαμβάνουν τα παιδιά μας κι εμείς δεν υποψιαζόμαστε καν; 

Αναφέρομαι φυσικά στον πόλεμο. Τον σημερινό,  υπαρκτό και «συμβατικό», όπως λένε και τον αυριανό, δυνητικό και πυρηνικό. 

Τί μηνύματα δίνουμε στα παιδιά μας για τον πόλεμο και τον Άνθρωπο; 

 

* * *

 

Αν είναι δύσκολο να συζητήσουμε για το διαχρονικό μήνυμα της Σταύρωσης και της Ανάστασης, χωρίς να αποφύγουμε τις πολώσεις, τις συγκρούσεις σκοπιμοτήτων και πνευματικών καταβολών, τις επιφυλάξεις και τις αμφιβολίες, τις υποψίες και τις κατηγορίες που τυχόν έχουμε να επισυνάψουμε ο ένας στον άλλον, φαντάζεστε, αγαπητέ αρχισυντάκτη, πόσο δύσκολο είναι να συζητήσουμε επί της ουσίας για τα επίκαιρα πνευματικά μηνύματα που αφορούν τον πόλεμο. 

Είδαμε όλοι, άλλοι έκπληκτοι, άλλοι προετοιμασμένοι, τους τρόπους που τα ΜΜΕ, η δημόσια επικοινωνία και πολλοί συνάνθρωποί μας διαχειρίζονται τον πόλεμο. 

Είδαμε όλοι – και τα παιδιά μας – την ανθρωπότητα να συζητά για ημέρες τον πόλεμο που «θα γίνει» και τελικά να τον υφίσταται, όπως τώρα βλέπουμε την ανθρωπότητα να συζητά για ημέρες τον Παγκόσμιο Πόλεμο που «θα γίνει».  

Πράγματα τρομακτικά και πρωτόγνωρα για πολλούς από εμάς, όχι όμως για την ιστορία της ανθρωπότητας διαχρονικά. 

Υπάρχουν, άραγε, πολλά που μπορούμε να πούμε για τον πόλεμο; 

Υπάρχουν, άραγε, πολλά που μπορούμε για πούμε για κάτι που σημαίνει βίαιος, φρικτός θάνατος, αφανισμός για κάθε τί ανθρώπινο και κάθε τί περιβαλλοντικό; 

Υπάρχουν, άραγε, πολλά που μπορούμε να πούμε για το δικό μας βίαιο, φρικτό θάνατο, για τον αφανισμό κάθε τί δικού μας και την καταστροφή του περιβάλλοντός μας; 

 

Με εκτίμηση

Η παραπαιδαγωγός

 

  
Επιστολή μιας “παραπαιδαγωγού”: Τρεις βίδες όλες κι όλες…
Επιστολή μιας “παραπαιδαγωγού”: Χριστουγεννολούλουδα
Επιστολές μιας παραπαιδαγωγού: Ακρωτηριασμένη πόλη…
Επιστολές μιας παραπαιδαγωγού: «Άσχετη από Μουσική»
Επιστολές μιας παραπαιδαγωγού: «Νεκροταφείο Τραίνων»
Επιστολές μιας παραπαιδαγωγού: «Στοπ» για τους ποδηλάτες
Επιστολές μιας παραπαιδαγωγού: Το «σχολείο του μέλλοντος»
Επιστολές μιας παραπαιδαγωγού: «Σάντα Μπίλης έρχεται»!
Επιστολές μιας παραπαιδαγωγού: Μέλλον χωρίς Παρελθόν
Επιστολές μιας παραπαιδαγωγού: «Στο διαδίκτυο είμαστε όλοι ενήλικες»
Επιστολές μιας παραπαιδαγωγού: «Δημόσια, Δωρεάν (τηλε)Εκπαίδευση»
Επιστολές μιας παραπαιδαγωγού: Καταναλώνοντας προϊόντα βιασμού
Επιστολές μιας παραπαιδαγωγού: Αξιολογώντας το σχολείο «Κοινωνία»
Επιστολές μιας παραπαιδαγωγού: H εφηβική «επανάσταση της υποταγής»
Επιστολές μιας Παραπαιδαγωγού: Μέχρι η υγιής Κοινωνία να γίνει μόδα…
Επιστολές μιας παραπαιδαγωγού: Το κόλπο της παραγραφής
Επιστολές μιας παραπαιδαγωγού: «όλοι σε φωνάζαν αρχηγό»
Επιστολές μιας παραπαιδαγωγού: “Έτσι κάνουν όλοι”
Επιστολές μιας παραπαιδαγωγού: Δεκαπέντε μαθητές: «Θα το αντέχαμε;»
20 επιστολές μιας παραπαιδαγωγού: Απολογισμός: «κολαστήριο τρένων», «λάικ» και άλλα
Επιστολές μιας παραπαιδαγωγού: «Αγωγή των Μέσων» vs «Σοσιαλμιντιοκρατία»;
Επιστολές μιας παραπαιδαγωγού: «Η κατσίκα του γείτονα» και «του χωριού»
Επιστολές μιας παραπαιδαγωγού: «Ποιός χορηγεί ποιόν;»
Επιστολές μιας παραπαιδαγωγού: «Του Θεού τα πράγματα»
Επιστολές μας παραπαιδαγωγού: Για να λέμε την «Αλήθεια»…
Επιστολές μιας παραπαιδαγωγού: Ο πιο σκληρός θάνατός μας...
Επιστολές μιας παραπαιδαγωγού: Ο τοίχος είχε τη δική του ιστορία…
Επιστολές μιας παραπαιδαγωγού: «Θρυμματισμός» ή «αφανισμός»;
Επιστολές μιας παραπαιδαγωγού: ‘Όχι άλλη… «Ανακύκλωση»!
Επιστολές μιας παραπαιδαγωγού: Σχολεία του «φαίνεσθαι» και του «είναι»
Επιστολές μιας Παραπαιδαγωγού: «Δωρεά Αντισωμάτων COVID-19»
Επιστολές μιας παραπαιδαγωγού: «Διαγωνισμός Καλύτερου Εργολάβου»
Επιστολές μιας Παραπαιδαγωγού: Προς «Φύλακες Φυλακτηρίων Γνώσης»
Επιστολές μιας παραπαιδαγωγού: Η αποτυχία των αθλητών
Επιστολές μιας παραπαιδαγωγού: «Ανεξάρτητη Αρχή Δασικού Πλούτου»
Επιστολές μιας παραπαιδαγωγού: Γιατί ρημάζουν τα χωριά μας
Επιστολές μιας παραπαιδαγωγού: Ο «κάθε πικραμένος» και η Εκπαίδευση
Επιστολές μιας παραπαιδαγωγού: Η «σκληρότητα» των «ήπιων δεξιοτήτων»
Επιστολές μιας παραπαιδαγωγού: Εκφοβίζοντας την Παιδαγωγική
Επιστολές μιας παραπαιδαγωγού: Τα γονεϊκά δικαιώματα
Επιστολές μιας παραπαιδαγωγού: Ένα μεγάλο μουσικό «πείραμα»…
Επιστολές μιας παραπαιδαγωγού: Απογραφή πληθυσμού και Εκπαίδευση
Επιστολές μιας παραπαιδαγωγού: «Εικαστικά Ουδέτερη Πόλη»
Επιστολές μιας παραπαιδαγωγού: «Ο μίζερος είναι αήττητος»;
Επιστολές μιας παραπαιδαγωγού: «Γελωτοποιοί με παιδιά» και «παραμύθια ζόμπι»
Επιστολές μιας παραπαιδαγωγού: Η δολοφονία της Επιστήμης
Επιστολές μιας παραπαιδαγωγού: Αντιμετωπίζοντας τον «έναν»