Τελικά δεν ήταν αδέλφια αλλά συνεργάτες και μάλιστα από τους πιο στενούς του Καρλ Φον Λίντερμπεργκ και ιδιαίτερα μυστικοπαθείς. 

Αυτά είχαν ξεκαθαριστεί παλαιότερα αλλά η τωρινή εμφάνισή τους ήταν εντελώς απρόσμενη και δικαιολογημένα προκάλεσε έκπληξη στον Καραμπατιάμα, λιγότερο, και στον Μπούα περισσότερο, που σχετιζόταν και συγγενικά με την Μέριλυν, αν και εκείνη ήταν πλέον Γουηβέμπερ και όχι απλώς Γουηβέριου και αυτό είχε τη σημασία του για όσους γνώριζαν το οικογενειακό δέντρο των Γουηβέριων που έτσι κι αλλιώς είχε πολλά και πολύπλοκα παρακλάδια που χάνονταν σε δαιδαλώδεις διαδρομές σε βάθος χρόνου. 

Αυτό το δέντρο πάντως ο Καραμπατιάμα το αγνοούσε στις λεπτομέρειές του αλλά δεν ενδιαφερόταν κιόλας να το μάθει. 

Εκείνο που τον ενδιέφερε σε σχέση με τα νεοεμφανισθέντα πρόσωπα ήταν η δεδομένη σχέση τους με τον Λίντερμπεργκ, τον οποίο ο Καραμπατιάμα έβλεπε σαν τον πιο επικίνδυνο αντίπαλο, καθώς πλέον είχε εμφανιστεί πάλι στο προσκήνιο ο Βιτόριο Ταμάρ.

Ο Καραμπατιάμα καταλάβαινε πως ο Μπούας Γουηβέριος θα μπορούσε να είναι ο ιδανικός συνεργατης στη συγκεκριμένη συγκυρία, πριν καταλήξει και αυτός αναλώσιμος. 

Ο Μπούας πάλι από την πλευρά του, με την εμφάνιση τόσων νέων προσώπων, καταλάβαινε πως μόνο τυχαία δεν ήταν, αφού όλα αυτά τα πρόσωπα, με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο, συνδέονταν μαζί του. 

Δεν εμπιστευόταν πάντως κανένα, εκτός από τον Πότη Γουηβεράκο, τον οποίο όμως θεωρούσε ακίνδυνο αλλά και τον Μπρεκ, του οποίου είχε κατά καιρούς αξιοποιήσει τις ερευνητικές του ικανότητες και μάλιστα με επιτυχία. 

Το ίδιο σκόπευε να κάνει και αυτή τη φορά, γι’ αυτό και θέλησε να βάλει στο παιχνίδι ένα ακόμα πρόσωπο το οποίο εμπιστευόταν τυφλά και σε αυτό απευθύνθηκε. Και το πρόσωπο αυτό ήταν η Σκοτοδίνη Γουηβέριου. 

-ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ-