Πρόσφατα, βιώσαμε άφθονες φωτογραφίες καρέ – καρέ, σχεδόν κινηματογραφικά με διευθυντές σχολικών μονάδων να παραλαμβάνουν ένα δώρο αγνώστου αξίας, ελπίζουμε κάποιων εκατοντάδων ευρώ και όχι δυο-τριών, χέρι – χέρι από τις δημοτικές αρχές, που διαμεσολάβησαν, καθώς επρόκειτο για δωρεά… Εμίρη δια του Δήμου, ή κάτι παρόμοιο. Με την ευκαιρία αυτή ίσως αξίζει να δούμε λίγο συνολικά το ζήτημα της δωρεάς γενικά αλλά και ειδικά στην Εκπαίδευση.

Οφείλουμε να είμαστε θετικοί και καλοπροαίρετοι σε κάθε δώρο.

Η αρχαία παροιμία λέει να φοβόμαστε του «Δαναούς» ακόμη κι αν φέρνουν δώρα. Μια ευρωπαϊκή παροιμία λέει «αν θέλεις να κάνεις ένα δώρο σε κάποιον κάνε το έτσι ώστε να το δεχτεί». Ο λαός, πάλι, λέει «γάιδαρο του δίνανε στα δόντια τόνε κοίταζε».

Η Ψυχολογία προτρέπει να κάνεις ένα δώρο για να δώσεις χαρά στον άλλο πρώτα απ’ όλα και όχι σε εσένα, οπότε το «δώρο» είναι όχι μόνο «άδωρο» αλλά και εκμετάλλευση.

Οφείλουμε, από καλή πρόθεση, να αφήσουμε κάθε φιλολογία περί δώρων στην άκρη και να εκφράσουμε ως κοινωνία, ως παιδεία, ακόμη και ως παραπαιδεία, ευχαριστίες σε ένα αγνό και «κατά πρόθεση ανώνυμο» δώρο.

Οφείλουμε όμως, να θυμηθούμε και την τραγική ιστορία των «δωρεών» στην εκπαίδευση και το δημόσιο γενικότερα απ’ την στιγμή που δεν έχουμε πλέον «εθνικούς ευεργέτες», αλλά πράγματα πιο σύνθετα, όπως, «φοροαπαλλαγές λόγω δωρεάς», «επικοινωνιολογία» κ.λπ.

Να θυμηθούμε κάτι που συμβαίνει χρόνια τώρα σε δημόσιες υποδομές αξίας εκατομμυρίων ευρώ που παρέχουν υπηρεσίες υψηλής ποιότητας από άριστους δημοσίους υπαλλήλους, παρόλη την απόλυτη υποχρηματοδότηση και τις πολιτικές μεθοδευμένης διάλυσης. Τί συμβαίνει;

Αυτά τα διαμάντια του δημοσίου τομέα, το ανεκτίμητο, υπαρκτό κοινωνικό κράτος, βλέπουμε κάποτε να ταπεινώνεται από εκτιμημένες μικρο-δωρεές.

Βλέπουμε ανεκτίμητες επενδύσεις των ελληνικών φόρων να φέρουν επιγραφές με ονόματα δωρητών μερικών κουβάδων πλαστικού χρώματος, επιχρίσματος, το πολύ - πολύ μιας βραχύβιας ανακαίνισης.

Και φτάνουμε στις δωρεές στην Εκπαίδευση.

Ομοίως και στην Εκπαίδευση παρακολουθούμε τα πανευρωπαϊκώς άξια ελληνικά σχολειά μας, σε κτήρια απαράμιλλης αξίας και σπουδαιότητας, με εκπαιδευτικούς που κυριολεκτικά μοχθούν χωρίς υλικά, παρακολουθούμε αυτούς που ανταπεξέρχονται σε πανδημίες και ξέχειλες τάξεις από τις συγχωνεύσεις, με τους καταβασανισμένους αναπληρωτές να καλύπτουν τα κενά που δεν καλύπτονται, να παθαίνουν τί;

Παρακολουθούμε χρόνια τώρα τα σχολειά μας να ταπεινώνονται – επιτρέψτε μου τον όρο – σε παρόμοιες περιπτώσεις  «δωρεών».

Παρένθεση: Πολλοί γονείς που ενδιαφέρονται ολιστικά για τα σχολειά των παιδιών τους ακούω να αναφέρουν πως φέτος προβάλλονται οι διορισμοί εκπαιδευτικών, που έτσι κι αλλιώς υποχρεούμαστε από τα μνημόνια να κάνουμε, αποκρύπτεται πλήρως, όμως, η τραγική υποστελέχωση σε εκπαιδευτικούς και παράλληλη στήριξη, η  πραγματική εγκατάλειψη στην επάνδρωση των σχολείων που ισχύει περισσότερο από ποτέ. Δείτε το αν θέλετε αγαπητέ αρχισυντάκτη, εσείς που ίσως μπορείτε να το εξακριβώσετε καλύτερα αυτό, με επίσημα στοιχεία. Κλείνει η Παρένθεση.

Τα ανεκτίμητα και ποιοτικότατα σχολειά μας, ανταπεξέρχονται με αξιοπρέπεια σε όλες τις δυσκολίες, λυγίζουν, όμως, μπροστά στην προοπτική μιας δωρεάς. Οθόνες γεμίζουν, φυλλάδες χρωματίζονται και ιστοσελίδες ξεχειλίζουν από φήμη και δημοσιότητα για έναν δωρητή ενός… προτζέκτορα και ενός πίνακα.

Θα μου πείτε, αγαπητέ αρχισυντάκτη, ότι και να παραλάβει ο εκπαιδευτικός ένα δώρο για το σχολειό του, και να μην αρνηθεί την εκμετάλλευση της δημοσιότητας και αυτό από την πλευρά του αξιοπρέπεια είναι.

Δεχτείτε, όμως ότι έτσι έχει η κατάσταση, από τα μέσα του εικοστού αιώνα (1964) οπότε ξεπήδησε η ιστορική ταινία «Ο Εμίρης και ο Κακομοίρης» και τόσες άλλες με Εμίρηδες και κακομοίρηδες, μέχρι σήμερα.

Πείτε μου, λοιπόν: Σήμερα ίσως δεν έχει αλλάξει ο «Εμίρης». Με βάση όσα περιγράψαμε, όμως, υπάρχει «κακομοίρης»;

Καλή χρονιά με την ευκαιρία των ημερών

Η Παραπαιδαγωγός

Επιστολές μιας παραπαιδαγωγού: Το Βιβλίο στην πόλη μας