Δείτε το «παράδοξο» των δημοτικών επενδύσεων.

Το πρόβλημα δεν είναι ότι ο δήμος δίνει χιλιάδες ευρώ σε φεστιβάλ που οι μαθητές πληρώνουν ή δεν πληρώνουν για να επισκεφτούν.

Το πρόβλημα είναι πως τα φεστιβάλ φαίνεται πως δεν δίνουν κανένα λόγο στο δήμο, π.χ. πόσοι μαθητές καλύφθηκαν με ποιο πραγματικό κόστος, κανέναν πραγματικό προϋπολογισμό, αδιαφορούν για το τι γνώμη έχουν οι μαθητές, οι γονείς, δεν εξηγούν γιατί ο προϋπολογισμός πρέπει να υπερβαίνει τα έσοδα απαιτώντας περισσότερη χρηματοδότηση, πόσο τα φεστιβάλ μπαίνουν πραγματικά στα σχολεία, τι προσφέρουν στους εκπαιδευτικούς, πόσο διασπείρουν την τέχνη τους στην εκπαιδευτική πρακτική, πως υποστηρίζουν τα σχολικά πρότζεκτ, τι παρελκόμενα προϊόντα παράγονται όλο το χρόνο, ποιο είναι το όραμά τους για την τέχνη τους και την εκπαίδευση, και φυσικά πόσοι συμπολίτες μας τελικά από όσους αγοράζουν τα προϊόντα των φεστιβάλ είναι ικανοποιημένοι. Γιατί όλοι αυτοί οι μη-έλεγχοι είναι πρόβλημα;

Γιατί στα σχολεία γίνεται το τελείως αντίθετο. Οι Διευθυντές και μόνο, έχουν να συντάξουν απίστευτα έγγραφα για τα αυτονόητα καθαριστικά, που στο κάτω κάτω χωρίς αυτά θα γίνουμε κι εμείς μια ακόμη πόλη με κρούσματα επικίνδυνων ασθενειών, όπως κάθε χειμώνα συμβαίνει στη χώρα. Έχουν να «βγάλουν άκρη» με μια απίστευτη γραφειοκρατία υπηρεσιών αποσυντονισμένων λες και έχουν βγει από τραγική κωμωδία με θέμα την θανατηφόρα γραφειοκρατία των υπηρεσιών. Ακούμε να το λένε οι εκπαιδευτικοί με όλους τους τρόπους.

Ακόμη κι αν δεχτούμε ότι είναι σε εξέλιξη το γνωστό από δεκαετίας σχέδιο της ιδιωτικοποίησης της Εκπαίδευσης (βλέπε βάουτσερ και εργολάβοι), ακόμη κι αν υπάρχουν συμπολίτες μας που προτιμούν να πληρώνουν το σχολειό τους αυτός δεν είναι τρόπος.

Οι στυγνοί θαμώνες της ιδιωτικοποίησης δεν είναι πάντα ανήθικοι κερδοσκόποι.

Όλοι πλέον γνωρίζουμε ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση, παρ’ ότι διέλυσε την αγροτική μας παραγωγή, παρότι φαίνεται ανίκανη να σταματήσει τη λαίλαπα της ιδιωτικοποιούμενης υγείας, παρότι μας αφήνει αβοήθητους στον πάτο της ευρωπαϊκής αγοραστικής δύναμης, φαίνεται ότι λειτουργεί με κανόνες κάποιας ηθικής βάσης.

Υπάρχει μια «παραγωγική γραφειοκρατία», προδιαγραφές, έλεγχοι, διαγωνισμοί, αξιολογήσεις, φυλλάδια αξιολόγησης και επιτροπές θεσμοί που προσπαθούν για κάτι δίκαιο.

Νομίζω γι’ αυτό δεν υπάρχει καμία αντίρρηση, καθώς είδαμε πως ολόκληρο έθνος χρειάστηκε έναν ευρωπαϊκό θεσμό δικαίου για να ακούσει τα αυτονόητα για μια δίκαιη διαχείριση των ευρωπαϊκών πόρων.  

Άρα ούτε η ιδιωτικοποίηση καθαυτή – όσο απάνθρωπη και έμμεσα θανατηφόρα κι αν είναι – δικαιολογεί αυτή την κατάσταση με τα δημοτικά εκπαιδευτικά προϊόντα.

Συμπέρασμα, αγαπητέ αρχισυντάκτη,

                                                                                  οι φόροι μας διανέμονται με δύο μέτρα και δύο σταθμά κι ας είναι πάντα ίδιος ο παραλήπτης, δηλαδή τα παιδιά μας. Επιπλέον όταν πρόκειται για την εκπαίδευση υπάρχει και ένα μένος που υπερβαίνει αρνητικά την ηθική της ιδιωτικοποίησης.

Αφού, λοιπόν, ο Δήμος μας δεν μπορεί να σώσει παρά να διακινδυνεύσει και αυτή την ίδια την άρτια και ασφαλή εκπαίδευση των παιδιών μας, όπως μας αφήνουν να καταλάβουμε οι φορείς των εκπαιδευτικών, ας βρει τουλάχιστον μια μέθοδο χρηματοδότησης των εκπαιδευτικών φεστιβαλικών προϊόντων, που να μην προκαλεί το αίσθημα του καθημερινού πολίτη.

Του πολίτη που αποχωρεί σιωπηλός και απογοητευμένος, αν όχι εξοργισμένος, από δημοτικά εκπαιδευτικά προϊόντα, κρατώντας το χέρι του παιδιού του με το ίδιο χέρι που πληρώνει τους φόρους του…

Καλή συνέχεια στα εκπαιδευτικά φεστιβάλ μας εύχομαι

Η παραπαιδαγωγός

Επιστολές μιας παραπαιδαγωγού: Με τη σχολική διατροφή είναι όλα καλά

Επιστολές μιας παραπαιδαγωγού:«Ο Εμίρης και ο Κακομοίρης» και η Εκπαίδευση 

Επιστολές μιας παραπαιδαγωγού: Το Βιβλίο στην πόλη μας