Πρώτα βλέπουμε το περίφημο υπερυψωμένο «φρεάτιο του ανειδίκευτου»  στη μέση του δρόμου (περίπου Καποδιστρίου και Ύδρας) όπου καταστρέφονται χρόνια τώρα τα χαμηλά αμάξια των οδηγών που δεν το είδαν. Πρώτα συμπεραίνουμε ότι δεν υπάρχει φρεάτιο ευθυγραμμισμένο με το οδόστρωμα σε όλη σχεδόν τη χώρα και μετά βλέπουμε στην τάξη βίντεο με τον αριστοτεχνικό τρόπο που ευρωπαϊκά συνεργία τεχνικών φτιάχνουν τέλεια φρεάτια που ούτε τα καταλαβαίνεις με το αμάξι.

Στη συνέχεια φτάνουμε στην περίφημη «γωνιά του σκύλου», (Καποδιστρίου και Ψαρών) εκεί όπου στο φθηνό ( ή φτηνιάρικο;) πεζοδρόμιο από τσιμέντο ο αμελής εργολάβος άφησε για πάντα να φαίνονται οι πατημασιές του σκύλου, τον οποίο ο «αμελής πολίτης» άφησε να πατήσει στο υγρό ακόμη τσιμέντο και ο αμελής δημόσιος υπάλληλος παρέλαβε αδιαμαρτύρητα (φανταζόμαστε πως πλέον όπου φτήνια και κακή αισθητική εκεί και ιδιωτική πρωτοβουλία για δημόσιο έργο, ή μήπως δεν είναι έτσι;). Στην τάξη βρίσκουμε την «γωνιά του σκύλου» και στο google maps, με τις πατημασιές να τις βλέπει όλος ο πλανήτης και έπειτα συγκρίνουμε δρόμους από όλη την Ευρώπη, για να κατανοούν καλύτερα οι μαθητές την ευρωπαϊκή τους ταυτότητα.

Αμέσως δίπλα μας αν στρίψεις από την Καποδιστρίου για το λιμάνι και δεν προσέξεις πέφτεις πάνω στις μόνιμες συστάδες αυτοκινήτων παρκαρισμένα στη μέση του δρόμου κυριολεκτικά. Στο σημείο αυτό μιλάμε για τα δεινά της συνήθειας και της κακώς εννοούμενης παράδοσης σε συνδυασμό με την αδιαφορία, καθώς εκεί που τώρα είναι δρόμος κάποτε φαινόταν ότι είναι «πλατεία» χωρίς πλατεία, ένα ακατανόητο ασφάλτινο πλάτωμα στο οποίο ο καθένας φαντάζεται ό,τι θέλει, συμπεριλαμβανομένου και ενός «φαντασιακού πάρκινγκ».

Αμέσως συναντά κανείς τα δύο «stop της παραφροσύνης». Το ένα «κρυμμένο stop» δεν το βλέπει κανείς ποτέ ερχόμενος από το πάρκο γιατί εκεί παρκάρουν συνήθως μεγάλα οχήματα κάθετα και το κρύβουν. Στην άλλη «Ψαρών»  (ναι, στο google maps εμφανίζονται δύο «Ψαρών») την γειτονική με το πάρκο υπάρχει το άλλο «απαρατήρητο stop» που δεν του δίνει σημασία κανείς. Ένα stop χαρακτηριστικό για το μουσείο της μη-συγκοινωνιολογίας.  Αυτό το άλλο μάλλον υποτίθεται ότι είναι για να προστατεύσει από θανατηφόρο ατύχημα τους εξερχόμενους από το «άνοιγμα» των γνωστών, μπαλωμένων, παρακμιακών, πολυσυζητημένων «κάγκελων του διοικητικού αυταρχισμού» που ποτέ δεν κατάλαβαν τα παιδιά τι ακριβώς προστατεύουν, αφού τα τραίνα πια διαλύθηκαν, οι παιδικές χαρές αδειάζουν με την απόσυρση των κατεστραμμένων παιχνιδιών και γενικά το πάρκο είναι ένα κοινωνικό-πολιτισμικό-διοικητικό φαινόμενο όπου ο καθένας κάνει ό,τι θέλει, όποτε θέλει (συμπεριλαμβανομένων και των ειδικών).

Ας παραμείνουμε, όμως, από το θέμα μας που είναι η εκπαιδευτική εκδρομή στην οδό Καποδιστρίου. Με το «φρεάτιο του ανειδίκευτου», τη «γωνιά του σκύλου», το «φαντασιακό πάρκινγκ», το «κρυμμένο stop», το «απαρατήρητο stop» και λίγο με τα «μπαλωμένα κάγκελα», ολοκληρώνεται η εκδρομή μας στην οδό Καποδιστρίου.

Αν υπάρχει χρόνος στην τάξη, συζητάμε πώς θα ήταν η οδός Καποδιστρίου αν δεν είχε δολοφονηθεί ο Καποδίστριας, δηλαδή αν όλοι αγαπούσαμε και σεβόμασταν την ανθρώπινη ζωή, τις ανθρώπινες αξίες και φυσικά τον τόπο μας.

Η οδός Καποδιστρίου θα είχε όμορφα πλακόστρωτα πεζοδρόμια και από τις δύο πλευρές, θα ήταν επίπεδη και ζωγραφισμένη όλη από τους μαθητές των γειτονικών σχολείων, ναι στην άσφαλτο. Στη «γωνιά του σκύλου» θα υπήρχε ένα γλυπτό με τρισδιάστατο τον περίφημο πίνακα «dog» του Ν. Λύτρα, ως τιμή για τον υπεύθυνο πολίτη που βγάζει βόλτα το σκύλο στο πάρκο και φροντίζει το πάρκο να μένει καθαρό, αλλά και ως ένα ακόμη πρωτότυπο γλυπτό, καθώς η πόλη μας εδώ και χρόνια ανανεώνεται εικαστικά μόνο με λογοτεχνικά γλυπτά.  Όλο το σημείο του οδοστρώματος επί των δύο «Ψαρών» θα ήταν πλακόστρωτο, όχι με κυβόλιθους διαλογής ατάκτως ειρημένους, αλλά με κάποιο σχέδιο αντάξιο της βιομηχανικής κληρονομιάς της περιοχής). Θα ήταν κυκλοφορίας για να περνούν με ασφάλεια οι μαθητές των σχολείων αλλά και για να συνδεθεί λειτουργικά το ασφαλές και ελεγχόμενο – συντηρούμενο από μουσειολόγους και συντηρητές παγκοσμίου φήμης Μουσείο Σιδηροδρόμων του πάρκου, με μια όμορφη πλαϊνή γωνιά. Εννοείται ότι το ακατανόητο πλάτωμα – φαντασιακό παρκινγκ – θα είχε στη μέση ένα σιντριβάνι για να οριοθετεί λίγο όμορφα τους δρόμους και να βρίσκουν σωστό πάρκινγκ οι δύστυχοι ή αδιάφοροι – κατά περίπτωση – συμπολίτες μας.

Αυτά είχα να σας πω για τον Καποδίστρια αγαπητέ αρχισυντάκτη,

και με την ευκαιρία να ευχηθώ σε όλους και όλες να έχουμε ένα 2026 αξέχαστο για την πρόοδο και την προκοπή της χώρας μας, άρα και για την προσωπική, σωματική και ψυχική μας ευημερία!

Καλή Χρονιά

Η παραπαιδαγωγός

Επιστολές μιας παραπαιδαγωγού: Περί χρηματοδοτήσεων εκπαιδευτικών φεστιβάλ

Επιστολές μιας παραπαιδαγωγού: Με τη σχολική διατροφή είναι όλα καλά 

Επιστολές μιας παραπαιδαγωγού:«Ο Εμίρης και ο Κακομοίρης» και η Εκπαίδευση 

Επιστολές μιας παραπαιδαγωγού: Το Βιβλίο στην πόλη μας