Κάθε εκπαιδευτικός που έχει μελετήσει την περιβαλλοντική εκπαίδευση θα σας διαβεβαιώσει πως η αειφορική ευαισθητοποίηση διδάσκεται – και αυτή όπως και άλλες– μέσα από τις λεπτομέρειες. 

Για παράδειγμα, θα σας πουν για τα σχολεία που οι δήμοι τα εξοπλίζουν με κάδους διαχωρισμού της ανακύκλωσης, αλλά οι ίδιοι οι δημοτικοί υπάλληλοι καθαρισμού πετούν στο τέλος και την ανακύκλωση και τα σκουπίδια στον ίδιο σάκο, στον ίδιο κάδο. Ακόμα και τα φύλλα των δέντρων του προαυλίου, πάνε στον δαπανηρό σε δημοτικά τέλη κάδο αντί να δουν τα παιδιά κάπου έναν δημοτικό κάδο κομποστοποίησης να γεμίζει.  Αυτά τα έργα διδάσκουν τους μαθητές και όχι τα λόγια  περί αειφοράς. 

Αυτή την καθημερινή αποτυχία των Δήμων να πείσουν τους πολίτες να διαχειριστούν οι ίδιοι τα απορρίμματά τους την συνηθίσαμε και – σε συνδυασμό με τα «αμαρτωλά σπιτάκια», όπως συνηθίσαμε να τα λέμε – που απαξίωσαν, μάλλον, κάθε έννοια περιβαλλοντικής συνείδησης με ανακύκλωση, την κάναμε πλέον ένα ακόμη μάθημα κριτικής σκέψης για την αποτυχία μας στο περιβάλλον.

Από τα θεσμικά εργοστάσια, όμως, όπου προφανώς υπάρχει επένδυση στην καινοτομία για την εκπαίδευση, περιμένει κανείς κάτι έξυπνο, που θα θυμούνται τα παιδιά και κυρίως, θα πεισθούν ότι δεν υπάρχουν περιθώρια για τροφή στην κλιματική καταστροφή (ήδη φέτος η Ευρώπη φλέγεται και είναι ζήτημα αν τον Σεπτέμβρη θα έχουμε αντέξει ψυχικά και περιβαλλοντικά τις εθνικές πυρκαγιές που έχουν ξεκινήσει ήδη).

Θα περιμέναμε, αγαπητέ αρχισυντάκτη, στα γραφεία υποδοχής να κερνάνε τα παιδιά νερό, χυμό και σνακ «χύμα», με κανάτες, πιατέλες, με ποτήρια και πιρούνια πολλαπλών χρήσεων. Ακόμη καλύτερα θα περιμέναμε συμβολικά, τα σκεύη να τα πλένουν οι μαθητές σε νεροχύτες για εργαστήρια βιώσιμων πρακτικών, φροντίζοντας να κλείνουν τη βρύση και να ελέγχουν τη ροή του νερού. Ιδανικά θα χρησιμοποιούσαν σκόνη σαπουνιού από επαναχρησιμοποιημένα έλαια. Τίποτα λιγότερο, δηλαδή, από ό,τι συναντάμε σε ένα πραγματικό σχολείο μηδενικών απορριμμάτων της (υπόλοιπης) Ευρώπης.  

Καθώς και η φετινή Παγκόσμια ημέρα Περιβάλλοντος (5 Ιουνίου) βρίσκει την χώρα μας για μια χρονιά ακόμη εγκαταλελειμμένη, με ευρωπαϊκά περιβαλλοντικά πρόστιμα και ατιμωτικές ευρωπαϊκές κλήσεις για κακοδιαχείριση, τουλάχιστον ας δούμε λίγη σπιρτάδα, λίγη πρωτοτυπία, λίγο περισσότερη αγάπη για το έργο τους από αυτούς τους θεσμούς διαχείρισης που μοιάζουν η τελευταία μας ελπίδα για τα απορρίμματα. 

Αγαπητέ αρχισυντάκτη, ειλικρινά ένας εκπαιδευτικός τα αναφέρει αυτά μόνο και μόνο για να τα βρει μπροστά του στην επόμενη περιβαλλοντική επίσκεψη. Δεν υπάρχει χρόνος για… γκρίνια. Ας ελπίζουμε λοιπόν…

Καλό καλοκαίρι να έχουμε, με τα βουνά μας ακέραια

Η Παραπαιδαγωγός 

Υ.Γ. Επειδή σε τέτοιες σχολικές επισκέψεις κυκλοφορούν οι φωτογραφίες των παιδιών και ακέραιες και με «θολωμένα πρόσωπα» την ίδια στιγμή, ίσως είναι ώρα να το πάρουμε λίγο σοβαρά και να αποφασίσουμε όλοι ανεξαιρέτως, όποια κι αν είναι η οικονομική μας σχέση με τις φωτογραφίες μαθητών, αν θα τους προστατέψουμε από τις απίστευτες καταστάσεις που μας ετοιμάζει η ΤΝ. Αν θα σεβαστούμε τελικά το διαχρονικό δικαίωμα όλων μας στην προστασία των δεδομένων τους… 

Επιστολές μιας παραπαιδαγωγού: Τηλεορασιοποίηση της Εκπαίδευσης ή θάνατος της Παιδαγωγικής;

Επιστολές μιας παραπαιδαγωγού: Η Οδός Καποδιστρίου και ο Καποδίστριας 

Επιστολές μιας παραπαιδαγωγού: Περί χρηματοδοτήσεων εκπαιδευτικών φεστιβάλ 

Επιστολές μιας παραπαιδαγωγού: Με τη σχολική διατροφή είναι όλα καλά 

Επιστολές μιας παραπαιδαγωγού:«Ο Εμίρης και ο Κακομοίρης» και η Εκπαίδευση 

Επιστολές μιας παραπαιδαγωγού: Το Βιβλίο στην πόλη μας