Ακόμα και ο σοσιαλισμός που είναι ο στόχος της δεν είναι η λογική απάντηση στα «παράλογα».

Κάθε ταξικό κοινωνικό σύστημα, η δουλεία, η φεουδαρχία και ο καπιταλισμός πήγαν ένα βήμα παρακάτω την κοινωνία, όσον αφορά τις δυνατότητες για παραγωγή, τις δυνατότητες της να δαμάσει τη φύση. Έπαιξαν έτσι προοδευτικό ρόλο παρά τα δεινά που οι ταξικές κοινωνίες συνεπάγονταν για τη συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων.

Ακόμα και η δουλεία που αντικατέστησε τις κοινωνίες του πρωτόγονου κουμμουνισμού και της κοινής ιδιοκτησίας, έπαιξε προοδευτικό ρόλο αφού ανέπτυξε τις δυνατότητες για παραγωγή. Το έκανε φυσικά βάζοντας σε κίνηση τα πιο ποταπά ένστικτα του ανθρώπου, ο οποίος έγινε ιδιοκτήτης της γης που προηγουμένως ανήκε στην κοινότητα.

«Πλεονεξία και πάλι πλεονεξία» θα πει ο Έγκελς, ήταν το κίνητρο. Από τον αλτρουιστικό χαρακτήρα του πρωτόγονου ανθρώπου μεταβήκαμε σε αυτόν της απόλυτης πλεονεξίας, που όμως έδωσε ώθηση στις δυνατότητες για παραγωγή.

Από την δουλεία μετακινηθήκαμε στην Φεουδαρχία, όταν το άροτρο έδωσε νέες δυνατότητες για παραγωγή. Συνέφερε πολύ περισσότερο τους άρχοντες να μην σιτίζουν τους δούλους τους και την οικογένειά τους και απλά να «φορολογούν» την παραγωγή των αγροτών, που με κίνητρο το προσωπικό συμφέρον και τη βοήθεια του αρότρου θα παρήγαγαν πολύ περισσότερα, από ότι αν βρίσκονταν στο στάτους του δούλου χωρίς προσωπικό κίνητρο.

Και από την φεουδαρχία μετακινηθήκαμε στην αστική δημοκρατία, όταν, με  απόγειο την ατμομηχανή, παρουσιάστηκαν νέες δυνατότητες για παραγωγή. Μια παραγωγή που εκτοξεύτηκε με την ευρεία χρήση της ατμομηχανής.

Όπως ήδη αναφέρθηκε, η σύγχρονη παγκόσμια τάξη πραγμάτων, η αστική δηλαδή δημοκρατία, δεν εμφανίστηκε στην ιστορία κάποια στιγμή που γεννήθηκαν οι ανάλογοι ηγέτες για να τη δημιουργήσουν.

Οι μεγάλοι διαφωτιστές της εποχής, οι θεωρητικοί της αστικής τάξης, αυτοί που μίλησαν για τα ίσα δικαιώματα των ανθρώπων, για ισότητα απέναντι στον νόμο, για σύνταγμα που να κατοχυρώνει όλα αυτά, εμφανίστηκαν όταν η υφιστάμενη κοινωνική δομή, η φεουδαρχία, έμπαινε εμπόδιο στις νέες δυνατότητες για μαζικότερη παραγωγή.

Η μαζική παραγωγή και η αναπόφευκτη ώθηση του εμπορίου που συνεπαγόταν, απαιτούσαν ελεύθερη διακίνηση των προϊόντων, κάτι που έρχονταν σε σύγκρουση με τη φεουδαρχία και την απόλυτη εξουσία της να καθορίζει τα πάντα στο φέουδό της, όπως για παράδειγμα το ύψος των «φόρων» πάνω στα εμπορεύματα που διακινούνταν από το φέουδό της.

Σε αυτή τη μάχη αμφισβήτησης του παλιού, αμφισβητήθηκαν όλα. Η θρησκεία, οι αντιλήψεις για τη φύση, την κοινωνία, την κρατική οργάνωση. Αμφισβητήθηκαν τα πάντα! Ακόμα και αυτά που κανένας μέχρι τότε δεν θα διανοείτο ότι μπορούσαν να αμφισβητηθούν…

«Το αποτέλεσμα ήταν τέτοια  επιστημονική πρόοδος, άνθιση της τέχνης και της λογοτεχνίας, που δεν είχε γνωρίσει ο Ευρωπαϊκός κόσμος από την εποχή του Πλάτωνα, του Αριστοτέλη και του Ευκλείδη» (Chris Harman, “A people’s history of the world”).

Αντικρούονται τα περί «θείων» δικαιωμάτων στην εξουσία και απαιτείται ως δικαίωμα στην εξουσία μόνο «αυτό που πηγάζει από την ελεύθερη συγκατάθεση όλων που υπόκεινται σε αυτήν» (από εκλογές δηλαδή) και ως όρος για συμμετοχή στην εξουσία ότι «όλοι οι άνθρωποι που λαμβάνουν μέρος στην εξουσία να λογοδοτούν για τις ενέργειες τους». 

Ό,τι υπήρχε μέχρι τότε αντιμετωπίστηκε ως παράλογο. Δεν ήταν «λογικό» να υπάρχουν τάξεις όπως η Φεουδαρχία, για παράδειγμα, που βάση του νόμου είχε όλα τα προνόμια, ενώ όλες οι άλλες τάξεις δεν είχαν. Δεν ήταν λογικό. Αυτό ήταν το μέτρο.

Η νέα θεωρία, αυτή που έκτιζε η αστική τάξη ως υπόβαθρο στη μάχη ενάντια στην φεουδαρχία, κατάληγε στο συμπέρασμα ότι τον κόσμο μέχρι τότε τον καθοδηγούσαν μόνο οι προκαταλήψεις. Ότι κάθε τι που ανήκε στο παρελθόν άξιζε μόνο οίκτο και περιφρόνηση.

«Από 'δω και μπρος, η προκατάληψη, η αδικία, τα προνόμια και η καταπίεση έπρεπε να αντικατασταθούν από την αιώνια αλήθεια, την αιώνια δικαιοσύνη, την ισότητα που είναι αδιαμφισβήτητο δικαίωμα του κάθε ανθρώπου» (Ένγκελς).

Η αστική τάξη, στον αγώνα ενάντια στους ευγενείς τράβηξε μαζί της όλες τις τάξεις, που από υπήκοοι θα γίνονταν, μαζί με τους αστούς, πολίτες με ίσα δικαιώματα απέναντι στον νόμο.

Η Γαλλική Επανάσταση αποτελεί το κορυφαίο γεγονός της μετάβασης από το ξεπερασμένο στο νέο σύστημα, από την φεουδαρχία στον καπιταλισμό.

Ο ίδιος ο Μαρξ έδωσε αυτή τη διάσταση στη Γαλλική Επανάσταση, η οποία, άνοιξε, «την πόρτα για μια νέα φάση της ανθρώπινης ιστορίας.»

/… Συνέχεια την επόμενη Κυριακή…

 «Η οικονομία του κόσμου, τον 19ο αιώνα… δημιουργήθηκε κατά κύριο λόγο με την επίδραση της βρετανικής Βιομηχανικής Επανάστασης...

Όμως «Η πολιτική και η ιδεολογία  (του κόσμου) διαμορφώθηκαν κυρίως με την επίδραση της Γαλλικής Επανάστασης».