Έτσι κερδίζονται οι μάχες:

«Έχετε ιερή υποχρέωση να μη δώσετε λεφτά των Ευρωπαίων φορολογουμένων προκειμένου να οπλίσετε το χέρι τρίτων χωρών που απειλούν χώρες της Ευρώπης…

Και αναφέρομαι στην Τουρκία. Είναι ανήθικο, είναι παράλογο και εκτός λογικής να χρηματοδοτήσετε την Τουρκία για να μπει μέσω προγραμμάτων στην άμυνα, τη στιγμή που απειλεί την Ελλάδα, ζητάει το μισό Αιγαίο, κατέχει το βόρειο τμήμα της Κύπρου και απ’ την άλλη λέτε οι Ευρωπαίοι να αισθάνονται ασφαλείς».

Που κολλάει τώρα αυτό το τελευταίο σημείο για τους Ευρωπαίους που αισθάνονται ασφαλείς, δεν πολυκαταλάβαμε. Δεν έχει όμως σημασία. Σημασία έχει ότι έβαλε στους Ευρωπαίους βουλευτές… τα δυο τους πόδια σε ένα παπούτσι.

Αυτό το θεατρικό έλαβε χώρα μέσα στην Ευρωβουλή. Έτσι βγάζει μεροκάματό ο Γιώργος Αυτιάς αλλά, στα σίγουρα, και πολλοί άλλοι.  Έτσι πείθουν ότι οι μισθοί «πολυτελείας» που παίρνουν, δεν είναι χαμένα λεφτά.

Ο ανένδοτος Αυτιάς λοιπόν, απαιτώντας απαντήσεις τώρα, μπορεί να… κάνει την Ευρωβουλή να στραφεί ενάντια στην Τουρκία.

Δεν είναι ότι η Ευρωβουλή είναι σε μεγάλο βαθμό μια διεφθαρμένη κατάσταση, που κάνει πλάτες στην γενοκτονία των Παλαιστινίων, το μεγαλύτερο έγκλημα από τον καιρό των ναζί.  Είναι ότι δεν βρέθηκε ένας Γιώργος Αυτιάς να τους συνεφέρει.

Και στα σίγουρα δεν θα άρμοζε σε ένα πατριώτη κάτι λιγότερο από το να ξεκινήσει με το Κυπριακό. Και να κατακεραυνώσει τους πάντες.

Το πόσο μονόπλευρα όμως τίθενται τα ζητήματα, και φυσικά όχι μόνο από τον κύριο Αυτιά, ειδικά όσον αφορά στο εθνικό ζήτημα της Κύπρου, γίνεται εντελώς φανερό από τις επετείους των ημερών, το ελληνικό πραξικόπημα, 15/7/1974 και η τουρκική εισβολή 20/7/1974.

Το πρώτο πέρασε εντελώς απαρατήρητο από το σύνολο σχεδόν του πολιτικού κόσμου και των ΜΜΕ. Το δεύτερο μνημονεύεται με τρόπο που το αναδεικνύει ως το μόνο γεγονός του Ιούλη του 1974.

Η βαρβαρότητα του ελληνικού πραξικοπήματος της χούντας και της ΕΟΚΑ Β΄, αλλά και το μέγεθος της προδοσίας, δεν αφορούν το κ. Αυτιά, αφού δεν βοηθούν σε ένα εύκολο μεροκάματο και μια εξασφαλισμένη καριέρα. Για βαρβαρότητα θα μιλήσουν μόνο στην περίπτωση της τουρκικής εισβολής.

Η αλήθεια όμως τους φτύνει στα μούτρα. Υπάρχουν αδιαμφισβήτητα στοιχεία, και από την περίπτωση της Κύπρου, που καταδεικνύουν ότι «δεν υπάρχουν βάρβαροι λαοί αλλά βάρβαρες σχολές σκέψης».

Τέτοια στοιχεία «ευτυχώς καταγράφηκαν για να μην ξεχαστούν ποτέ από την αγαπημένη μας Σούλλα Χ΄΄Κυριάκου,  (που δυστυχώς την χάσαμε πριν ένα χρόνο),  στο ντοκουμαντέρ ‘Χρόνια Μετά’…

«Ανδρέας Κέστας 20 ετών, μέλος του Εφεδρικού, Χαράλαμπος Κυρίλλου 19 ετών, μέλος του Εφεδρικού, Νίκος Σολωμού 21 ετών, μέλος του Εφεδρικού, Φίλιππος Κρητιώτης 20 ετών, εθνοφρουρός, από τον Στατό-Αγ. Φώτιο…

«Η δολοφονία τους στις 16 Ιουλίου 1974 από Εοκαβητατζήδες, είναι ένα από τα πιο φρικτά εγκλήματα που έγιναν ποτέ στην Κύπρο..

«Τους λιάνισαν τα κόκκαλα. Τους κακοποίησαν άγρια μέχρι θανάτου. Τα δόντια τους τα είχαν βγάλει. Τα νύχια τους τα είχαν βγάλει. Τα μάτια τους τα είχαν βγάλει. Μέχρι και τα αυτιά τους τα είχαν κόψει..».

Πολέμησαν ενάντια στο πραξικόπημα.

«Μετά τη σύλληψη τους, τους μετάφεραν με τα λαντ ρόβερ στο δημοτικό σχολείο του χωριού, όπου και τους κακοποίησαν βάναυσα..

τους βασάνισαν μέχρι θανάτου..

«Οι εκθέσεις των ιατροδικαστών είναι συγκλονιστικές για τα ευρήματα τους..

Υπάρχει «μαρτυρία του στελέχους της ΕΟΚΑ Β’ Ναπολέων (Ναπολή) Χριστοφή, για τα πτώματα των 4 ηρώων και τη κατάσταση που βρίσκοντο, στο νεκροτομείο..

«ήταν ούλλοι κακοποιημένοι. Άγρια κακοποιημένοι.. .τολμώ να αναφέρω για την ιστορία, ότι είδα τζαι κορμιά με κομμένες τες κκελλέες.. .τζαι δημμένες τες κκελλέες πάνω στα κορμιά τους ».

«Οι δολοφόνοι, σύμφωνα με τα λεγόμενα των συγγενών των ηρώων στο ντοκιμαντέρ, είναι γνωστοί. Ποτέ δεν τιμωρήθηκαν. Ποτέ δεν μετανόησαν για το φρικτό έγκλημα τους…

«Η ιστορία του Κρητιώτη, του Κέστα, του Σολωμού και του Κυρίλλου, των ηρώων της Δημοκρατίας, δεν αναφέρεται σε κανένα σχολικό βιβλίο…» (Από ανάρτηση του πολύ αγαπητού ερευνητή, Δημήτρη Δημητρίου)

Πόσο είναι λοιπόν το μέγεθος της βαρβαρότητας του ελληνοκυπριακού εθνικισμού;

Μέχρι πολύ πρόσφατα έκαναν κάθε τι δυνατό για να συνδέσουν τους ομαδικούς τάφους μόνο με Ελληνοκύπριους. Όπως και τους αγνοούμενους και τους πρόσφυγες, παρόλο που είναι εδώ και δεκαετίες διεθνώς αναγνωρισμένη η ύπαρξη και Τουρκοκυπρίων αγνοουμένων και προσφύγων, αναγνωρισμένη από τον ίδιο τον ΟΗΕ. Και μάλιστα σε μεγαλύτερη αναλογία σε σχέση με τον πληθυσμό.

Σημαντικά ορόσημα όπως το Σχέδιο Ανάν παρείχαν τη δυνατότητα για λύση. Για την απόρριψη του ευθύνεται το Όχι των Ελληνοκυπρίων, αποτέλεσμα της έκκλησης του πιο εθνικιστή Προέδρου στην ιστορία της Κυπριακής Δημοκρατίας, του Τάσου Παπαδόπουλου.  

Τόσο ιστορική ήταν τότε η ευκαιρία που παρείχε ένα Σχέδιο που τόσο λοιδορήθηκε, που ακόμα και ο ιστορικός ηγέτης της ελληνοκυπριακής δεξιάς, μιας δεξιάς που έχει τεράστιες ευθύνες για τη δημιουργία του εθνικού ζητήματος, που χρεώνεται με εγκλήματα ενάντια στους Τουρκοκύπριους, είχε καταλάβει τη σημασία του και το αποδέχθηκε.

Ο Γλαύκος Κληρίδης μάλιστα, σε Συνέδριο του Κόμματος του λίγο πριν το Δημοψήφισμα για έγκριση ή απόρριψή του, δήλωσε, «Βάζω το χέρι μου στο Ευαγγέλιο και ορκίζομαι ότι απόρριψη του Σχεδίου Ανάν θα σημαίνει ενταφιασμό της πατρώας γης».

Τέτοια γεγονότα όμως δεν θα βοηθούσαν τον κ. Αυτιά. Γιατί θα τον δυσκόλευαν λίγο να παρουσιάζεται ως ο φλογερός διεκδικητής αδιαμφισβήτητων δικαίων.

Ακόμα όμως και μετά την απόρριψη του Σχεδίου Ανάν, υπήρξαν σχέδια για λύση όχι υποδεέστερα, το αντίθετο μάλιστα. Εκείνο όμως που δεν είχαν ήταν τη μαζική και ενθουσιώδη στήριξη των Τουρκοκυπρίων.  Εκείνο που είχε πια οριστικά χαθεί ήταν η δυνατότητα μαζικής, ενθουσιώδους στήριξης μιας λύσης και από τις δύο πλευρές των οδοφραγμάτων. Και επανάληψη των γερμανικών σκηνών του 1989, όταν το τείχος του Βερολίνου γκρεμιζόταν και από τις δύο πλευρές.

Ο βαθμός ευθυνών που αποδίδονται στην ελληνοκυπριακή πλευρά και την πολιτική της ηγεσία διαφέρει, αλλά έχει πάψει από  χρόνια το παραμύθι της απόλυτα άμεμπτης ελληνοκυπριακής πλευράς. Και στα σίγουρα τα απροσμέτρητης βαρβαρότητας εγκλήματα του ελληνοκυπριακού εθνικισμού έχουν αλλάξει κατά πολύ τις ιστορικές αλήθειες.

Δεν εξυπηρετούν τους Αυτιάδες αυτού του κόσμου αναζητήσεις για τέτοιες αλήθειες. Εξυπηρετεί όμως πολύ το ψέμα, η απόκρυψη, που εύκολα γίνονται πιστευτά από ένα κοινό μεγαλωμένο και εκπαιδευμένο στο ψέμα.

Και αν σε αυτά προσθέσεις και το «ηρωικό» στοιχείο του Έλληνα που τους τα βρόντηξε στην Ευρωβουλή, τότε καθάρισες. Και δεν χρειάζεται να κάνεις κάτι, έστω για τα μάτια του κόσμου, για το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ για παράδειγμα, που ως Ευρωβουλευτής θα έρεπε να πρωτοστατείς για την πλήρη εξιχνίασή του.

Ή είσαι έξυπνος πραματευτής και βγάζεις μεροκάματο, εξασφαλίζοντας και τη μελλοντική σου καριέρα, ή τι τέλος πάντων;