Έτσι ξεκινά μια εποχή όπου οι ελλειμματικές ΗΠΑ αγοράζουν κινέζικα, γερμανικά κλπ. προϊόντα, βρίσκοντας χρήμα για να πληρώσουν και να καλύψουν τα ελλείματά τους με την πώληση μετοχών και τίτλων ιδιοκτησίας σπιτιών, που έδιναν μέρισμα όπως ακριβώς και οι μετοχές, σε όλο το πλανήτη.

Μόνο που αυτός ο τρόπος κάλυψης των ελλειμάτων ήταν πλασματικός και οδήγησε στο κραχ του 2008 όπως δείξαμε στο προηγούμενο κείμενό μας.

Ολόκληρο το χρηματοπιστωτικό σύστημα των ΗΠΑ είχε μετατραπεί σε σύστημα προώθησης του απόλυτου τζόγου. Επιχειρήσεις όπως οι Lehman Brothers έβγαζαν κέρδη οδηγώντας σε πτώχευση άλλες εταιρείες. Στην κυριολεξία αυτό έκαναν, όπως δείξαμε και πάλι στο προηγούμενο κείμενό μας.

Οι επενδυτικές τράπεζες είχαν γίνει απλά παράσιτα.

Όλοι οι τρόποι αντιμετώπισης της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης από τη δεκαετία του 1970 ήταν πλασματικοί.

Η δεύτερη θητεία Τράμπ συμπίπτει ακριβώς με την εποχή όπου αυτή η πραγματικότητα αναδεικνύεται με τον πιο σαφή τρόπο.  Από όλες τις αδιέξοδες μεθόδους οι καπιταλιστές στρέφονται στην πιο αδιέξοδη, αλλά και καταστροφική, αυτή των εμπορικών πολέμων.

Μέσα σε αυτές τις συνθήκες προχωρεί ο Τράμπ αυξάνοντας τους δασμούς πολύ περισσότερο και πολύ πιο απειλητικά από ότι έκανε στην πρώτη του θητεία. Μόνο που είναι καταδικασμένες και οι προσπάθειές του, αλλά πολύ περισσότερο η ανθρωπότητα.

Πολλές από τις εισαγωγές στις ΗΠΑ είναι από χώρες όπως η Κίνα, το Βιετνάμ, η Ευρώπη, ο Καναδάς, το Μεξικό και είναι παραγωγή αμερικάνικων εταιρειών που εδρεύουν σε αυτές τις χώρες. Η παραγωγή εκεί τους κοστίζει πολύ φτηνότερα από ότι αν έδρευαν στις ΗΠΑ.

Τα τελευταία 40 χρόνια, και ακόμα περισσότερο την περίοδο αυτού που ονομάστηκε παγκοσμιοποίηση, μια σειρά πολυεθνικές στις ΗΠΑ, την Ιαπωνία, την Ευρώπη μετακίνησαν την παραγωγική τους δραστηριότητα σε αυτές τις χώρες, λόγω της ύπαρξης φτηνού εργατικού δυναμικού, της ανυπαρξίας συνδικάτων και κανονισμών. Με παράπλευρη όμως απώλεια για τους ιμπεριαλιστές, τη φοβερή εκβιομηχάνιση αυτών των χωρών που απέκτησαν και το δικό τους μερίδιο στην παραγωγή και το διεθνές εμπόριο.

Αυτά προσπαθεί να αντιστρέψει τώρα ο Τράμπ. Στόχος του, ή καλύτερα η μεγάλη του ευχή, είναι να τους στραγγαλίσει όλους αν είναι δυνατόν. Ακόμα και την Κίνα. Πόσο μάλλον τη Λατινική Αμερική και μια σειρά άλλες αποικιακές και μισοαποικιακές χώρες.

Επαναφέρεται το παράδειγμα του Νίξον που έβγαλε τις ΗΠΑ από τον κανόνα χρυσού το 1971 και καθιέρωσε το δολάριο ως το ηγεμονικό νόμισμα που όλοι δέχονταν για τις αγορές των εξαγωγών τους αλλά και τις επενδύσεις τους στο εξωτερικό. Παρόλα αυτά οι ΗΠΑ δεν σταμάτησαν να βλέπουν το μερίδιο τους στην παγκόσμια βιομηχανική παραγωγή να μειώνεται σε όλη τη δεκαετία του 1970. Κάτι που συνεχίστηκε και όλα τα χρόνια μετά, ό,τι και να έκαναν. Και έτσι καταλήγουμε στους εμπορικούς πολέμους.

Αν όμως οι ΗΠΑ δεν μπόρεσαν τότε σε συνθήκες παγκόσμιας καπιταλιστικής άνθησης να αποκαταστήσουν το ισοζύγιο πληρωμών, τι μπορεί να αναμένει κάποιος με την αύξηση των δασμών σε συνθήκες κρίσης; Όταν μάλιστα αντίπαλοί τους όπως η Κίνα έχουν την πρωτοκαθεδρία στη παραγωγή ειδών κατανάλωσης, με μεγάλη μάλιστα διαφορά σε όγκο αλλά και σε τιμές. Στο 13% της παγκόσμιας παραγωγής βρίσκονται οι ΗΠΑ, ενώ η Κίνα στο 35%.

Όπως επεσήμανε η Wall Street Journal,  «Ακόμη και αν οι εξαγωγές που κατασκευάζονται στις ΗΠΑ αυξηθούν αρκετά για να κλείσουν το εμπορικό έλλειμμα – ένα εξαιρετικά απίθανο γεγονός – και εάν η απασχόληση αυξηθεί αναλογικά, το μερίδιο παραγωγής μας θα ανέβαινε μόνο από 8% σε 9%».

Τίποτε δεν μπορούν να κάνουν. Η παγκοσμιοποίηση σήμαινε, περισσότερο ίσως απ’ όλα, ότι για την παραγωγή προϊόντων έτοιμων για τον καταναλωτή, έχουν στηθεί βιομηχανίες παγκόσμια που εξειδικεύονται στην παραγωγή συγκεκριμένου κομματιού του τελικού προϊόντος. Τα υλικά κατασκευής του οποίου θα αναζητηθούν στις πιο απομακρυσμένες περιοχές, όπως προφητικά πρόβλεψαν οι Μαρξ και Έγκελς στο Κουμμουνιστικό Μανιφέστο πριν σχεδόν εκατό ογδόντα χρόνια.

«Με την εκμετάλλευση της παγκόσμιας αγοράς, η αστική τάξη διαμόρφωσε κοσμοπολίτικα την παραγωγή και την κατανάλωση όλων των χωρών. Προς μεγάλη λύπη των αντιδραστικών, αφαίρεσε το εθνικό έδαφος κάτω από τα πόδια της βιομηχανίας…

«Εκμηδενίστηκαν κι εξακολουθούν ακόμα καθημερινά να εκμηδενίζονται οι παμπάλαιες εθνικές βιομηχανίες. Εκτοπίζονται από νέες βιομηχανίες που η εισαγωγή τους γίνεται ζωτικό ζήτημα για όλα τα πολιτισμένα έθνη, από βιομηχανίες που δεν επεξεργάζονται πια ντόπιες πρώτες ύλες, αλλά πρώτες ύλες που βρίσκονται στις πιο απομακρυσμένες ζώνες και που τα προϊόντα τους δεν καταναλώνονται μονάχα στην ίδια τη χώρα, αλλά ταυτόχρονα σε όλα τα μέρη τον κόσμου...

«Στη θέση των παλιών αναγκών, που ικανοποιούνταν από τα εθνικά προϊόντα, μπαίνουν καινούργιες ανάγκες που για να ικανοποιηθούν απαιτούν προϊόντα των πιο απομακρυσμένων χωρών και κλιμάτων...

«Στη θέση της παλιάς τοπικής και εθνικής αυτάρκειας και αποκλειστικότητας, μπαίνει μια ολόπλευρη συναλλαγή, μια ολόπλευρη αλληλεξάρτηση των εθνών». (Κουμμουνιστικό Μανιφέστο)

Η ιστορία δεν γυρίζει πίσω. Ούτε και η παγκοσμιοποίηση μπορεί να αντιστραφεί. Αυτό θα σήμαινε την πιο μεγάλη καταστροφή όσων έχουν επιτευχθεί σε επίπεδο παραγωγικών δυνατοτήτων, που είναι τεράστια.

Η κρίση, τα δεινά που φέρνει η καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση για τις φτωχές χώρες που είναι η πλειοψηφία, αλλά και η καταστροφή που θα φέρει για ολόκληρο τον κόσμο η προσπάθεια ξηλώματός της, μπορούν να αντιμετωπιστούν μόνο με σοσιαλιστική παγκοσμιοποίηση. Η σοσιαλιστική παγκοσμιοποίηση μπορεί να ξεκινήσει, για παράδειγμα, στην Ευρώπη με κεντρικό έλεγχο του τραπεζικού τομέα και κατάργηση του ιδιωτικού χαρακτήρα του.

Δεν υπάρχει άλλος δρόμος.