Οι μπολσεβίκοι, μόνοι, αντιπροσωπεύουν το αύριο. Μόνο που τον Φεβρουάριο του 1917 αποτελούσαν μια μικρή μειοψηφία στα σοβιέτ που έστησε η Επανάσταση, στα συμβούλια δηλαδή των εργατών, αγροτών και στρατιωτών αντιπροσώπων. Σε ένα σύνολο 810 αντιπροσώπων, 777 είχαν δεσμούς με κόμματα, που προϋπήρχαν πριν την επανάσταση και από αυτούς μόνο οι 105 ήταν μπολσεβίκοι.

Στις 18 Ιουνίου η Προσωρινή κυβέρνηση δίνει διαταγή για επίθεση του Ρωσικού στρατού στο μέτωπο, η οποία προκάλεσε την αντίδραση της Εκτελεστικής Επιτροπής των Σοβιέτ. Στην τεράστια διαδήλωση που ακολούθησε συμμετείχαν πάνω από 400,000 εργάτες. Τα συνθήματα που ακούστηκαν, ήταν «Κάτω οι δέκα καπιταλιστές υπουργοί» της Προσωρινής Κυβέρνησης και «Όλη η εξουσία στα Σοβιέτ».

Όμως ένοπλη διαδήλωση, με σύνθημα «Όλη η εξουσία στα σοβιέτ» θα είχε νόημα στα πρόθυρα της κατάληψη της εξουσίας τον Οκτώβρη. Οι συνθήκες δεν ήταν ακόμα ώριμες.

Σε άρθρο του στις 21 Ιουνίου, ο Λένιν προειδοποίησε: «Καταλαβαίνουμε τον αναβρασμό των εργατών του Πίτερ (Πετρούπολη). Όμως τους λέμε: σύντροφοι, άμεση δράση δεν θα ήταν πράξη λογική για την ώρα». Η τεράστια αγροτιά θα καθυστερούσε λίγο ακόμα να καταλήξει στα συμπεράσματα των εργατών της Πετρούπολης.

Παρά όμως τις συμβουλές των μπολσεβίκων, στις τρεις του Ιούλη, τα περίφημα Ιουλιανά, στρατεύματα και εργάτες θα προχωρούσαν σε μαζική, ένοπλη διαμαρτυρία εναντίον της πολιτικής της Προσωρινής κυβέρνησης. Η Ιζβέστια, επίσημο όργανο των σοβιέτ, θα περιγράψει τα γεγονότα ως εξής:

«Στις 5 το απόγευμα βγήκαν με όπλα στο δρόμο: το 1^ο σύνταγμα, ένα μέρος από τους γραναδιέρους κι ένα μέρος από το σύνταγμα Παβλόφσκι. Μαζί τους σμίξανε και εργατικές μάζες…

Τα αιτήματα ήταν: «Κάτω οι δέκα αστοί υπουργοί! Όλη η εξουσία στα Σοβιέτ! Να σταματήσει η επίθεση! Δήμευση των τυπογραφείων των αστικών εφημερίδων! Εθνικοποίηση της γης! Έλεγχος στην παραγωγή!»

Η Προσωρινή Κυβέρνηση των αστών, με τη συμμετοχή ηγετών των άλλων δύο κομμάτων της αριστεράς, των εσέρων και των μενσεβίκων, μετέφερε στρατό από το μέτωπο για να καταστείλει την εξέγερση.

Οι μπολσεβίκοι, παρόλο που διαφώνησαν με τις κινητοποιήσεις, δεν έμειναν αμέτοχοι. Ο Κάμενεφ ανέλυσε, μέσα στη βράση των γεγονότων, τη γραμμή του κόμματος:

«Δεν καλέσαμε σε διαδήλωση, μα οι λαϊκές μάζες κατέβηκαν από μόνες τους στο δρόμο…

«Και από τη στιγμή που βγήκαν έξω οι μάζες, η θέση μας είναι ανάμεσα σε αυτές. Το καθήκον μας είναι να δώσουμε στο κίνημα χαρακτήρα οργανωμένο»

Οι μπολσεβίκοι άφηναν ιστορικό αποτύπωμα. Σε συνέχεια του Μαρξ, που ενώ διαφώνησε με το στήσιμο της Παρισινής κομμούνας, την πρώτη φορά στην ιστορία που στήθηκε εργατική κυβέρνηση, διότι ξεκάθαρα οι συνθήκες δεν ήταν ακόμα ώριμες και ο καπιταλισμός έπαιζε ακόμα προοδευτικό ρόλο στην ιστορία, όταν αυτή έγινε πράξη, στάθηκε με όλη τη δύναμή του στο πλευρό της.

Ο Τρότσκι, στο βιβλίο του «Ιστορία της Ρωσικής Επανάστασης» θα αναφέρει:

«Τον Ιούλη, στη διακλάδωση των ιστορικών δρόμων, μόνο η επέμβαση του κόμματος των μπολσεβίκων απάλειψε τις δύο παραλλαγές ενός μοιραίου κινδύνου: είτε στο είδος των Ιουλιανών του 1848, είτε στο είδος της Παρισινής Κομμούνας του 1871.

«Μπαίνοντας θαρραλέα επικεφαλής του κινήματος, το κόμμα πέτυχε τη δυνατότητα να σταματήσει τις μάζες τη στιγμή που η διαδήλωση άρχισε να μετατρέπεται σε γενική αναμέτρηση ένοπλων δυνάμεων…

«Η εργατική τάξη δεν βγήκε από τη δοκιμασία αποκεφαλισμένη και εξουθενωμένη. Διατήρησε στο ακέραιο τα μάχιμα στελέχη της κι αυτά τα στελέχη είχαν μάθει πολλά». Αυτά τα στελέχη θα πραγματοποιούσαν σε λίγους μήνες τη Μεγάλη Οκτωβριανή Επανάσταση.

(Τάκης Μαστρογιαννόπουλος, «Η Άνοδος και η Πτώση των Εργατικών Διεθνών», Γ κύκλος, η 3η Κουμμουνιστική Διεθνής, Α Τόμος).

Ο Τσάρος μόλις ανατράπηκε - Η προσωρινή κυβέρνηση των αστών όμως συνεχίζει την πολιτική του

Η πορεία προς τον Οκτώβρη ξεκινά 

Οι μπολσεβίκοι σε κρίση 

Δυαδική εξουσία - Παίρνοντας τη σκυτάλη από την Παρισινή Κομμούνα 

Το τέλος της χιλιόχρονης μοναρχίας - Η πορεία για τον Οκτώβρη ξεκινά 

ΡΩΣΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ - Η σχέση των εξεγερμένων και του επαναστατικού κόμματος 

Κομμουνιστική Διεθνής – Το 4ο Συνέδριο 

Η πολιτική του Ενιαίου Μετώπου - Όταν το επαναστατικό κύμα οπισθοχωρούσε 

Το 3ο Συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς – 1921 – Η ευρωπαϊκή επανάσταση δεν είναι προ των πυλών 

Το εθνικό και αποικιακό ζήτημα στο 2ο Συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς 

Κρεμλίνο 1920: Μέσα στο αναπόφευκτο μπέρδεμα των επαναστατών της εποχής ο Λένιν χαράσσει γραμμή 

Όροι εισδοχής στην Κομμουνιστική Διεθνή – Τρομοκρατία και κομμουνισμός 

Δημοκρατικός συγκεντρωτισμός 

Η ιστορική θέση του Λένιν για τα συνδικάτα 

Η Κομμουνιστική Διεθνής το 1920 - Το φάντασμα του κουμμουνισμού πλανιέται πάνω από την Ευρώπη 

Το 2ο συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς 

Οι μεγάλες προσδοκίες του πρώτου Συνεδρίου της Κομμουνιστικής Διεθνούς 

Δικτατορία του προλεταριάτου – Μια διαστρεβλωμένη έννοια από αντιπάλους και «υποστηρικτές» 

Το ιδρυτικό συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς 

Μοναδικά παραδείγματα της ηθικής του Λένιν 

Από τον Λένιν της ενότητας στον Λένιν της διάσπασης 

Λένιν και η κληρονομιά του: Πώς κρατιέται η πειθαρχία του επαναστατικού κόμματος του προλεταριάτου; Πώς ελέγχεται; Πώς δυναμώνει;…» 

Η Μαρξιστική κληρονομιά στο ζήτημα του Πολέμου – Λένιν: Μια μοναδική κατασυκοφαντημένη προσωπικότητα 

H Μαρξιστική κληρονομιά στο ζήτημα του πολέμου: 3η Διεθνής – Το ιστορικό βήμα για συνένωση λαών και κινημάτων 

Η Μαρξιστική κληρονομιά στο ζήτημα του πολέμου: Η προδοσία της σοσιαλδημοκρατίας 

Η Μαρξιστική κληρονομιά στο ζήτημα του πολέμου: Η γερμανική επανάσταση 

Η Μαρξιστική κληρονομιά στο ζήτημα του πολέμου: «Πρέπει να πας στον πόλεμο και να κάνεις τη δουλειά του σοσιαλιστή»

Η Μαρξιστική κληρονομιά στο ζήτημα του πολέμου: Ξεσηκωθείτε για να υπερασπιστούμε την εξέγερση του Ρωσικού λαού… 

Η Μαρξιστική κληρονομιά στο ζήτημα του πολέμου 

Η Μαρξιστική κληρονομιά στο ζήτημα του πολέμου - Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος 

Η Μαρξιστική κληρονομιά στο ζήτημα του πολέμου – Και η νεολαία της Διεθνούς συγκρούεται με την ηγεσία  

Μπροστά στον πόλεμο